Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ганна Рэлікоўская

Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)
Плямінка ці крапінка Каля аўтастрады. Можна і аб’ехаць, Можна абыйсці. Дык чаму ж чаруе, Дык чаму ж так вабіць Вёсачка маленькая З назваю Кянці? Тут маё дзяцінства Прамільгнула іскрай. Хоць,здаецца, учора Яшчэ тут жыла. Па мурожных травах, Па расе срабрыстай Басанож ляцела На ўскрай сяла. Па лясах блукала З кошыкам суніцаў Ці сплятала кветкі У сонечны вянок. І цяпер, бывае, Па начах мне сніцца Белая чаромха, Сіні васілёк.                  Снеданне блінамі –                  Мой ласунак лепшы. Нават сёння помню Той мачанкі пах. Пасучы каровы Я складала вершы. Філасоўскі роздум Быў на бураках. Шчодрасці – суседзі, Шчырасці – сяброўкі, Шчасця – тата з мамай Назбіралі ў шлях. Я б вярнуць хацела. Усё нястрымней крокі - Родныя мясціны Клічуць зноў пад дах. Air Jordans


Сярэдняя: 4.6 (17 галасоў)
Сярод ахвяр няма маіх знаёмых, Але пачуцці захлынулі сэрцы ўсіх: Вар’яцкі выбух адгукнуўся ў кожным доме, І не пакінуў раўнадушнымі жывых. Японія і Лівія далёка. Здавалася: бяда нас абміне. Заціхнуў боль Чарнобыльскіх аблокаў. Нямігу помнім як у цяжкім сне. А тут … За што? Каму такое трэба? Якая маці нарадзіла тых пачвар? Якое сонца ім свяціла з неба? Як яны глянуць сёння людзям у твар? Бог мілаваў не апынуцца ў пекле, У той момант не спусціцца ў метро, Не бачыць наяву, як быццам секла Мінчан на часткі жудаснае зло. Не давялося дымам задыхнуцца. Трацілавы смурод не ўяўлю. Няма крыві на рукавах у куртцы. А слёзы л’юцца. Крыўдна за зямлю, За родны кут, спакойны, цёплы, мілы, Дзе дарагая сэрцу нівы пядзь. Няхай майму народу хопіць сілы І гэты выклік з мужнасцю прыняць. Сябры мае! Любімыя! Трывайце! Мы –беларусы! Верце у добро! …Ліхтарыкам надзеі на асфальце Міргаюць свечкі. Кветкі ля метро. Загінуўшых, на жаль, мы не падымем, Не павярнуць назад падзеі час. А гэты дзень яшчэ адной святыняй Адразу стаў для ўсіх для нас, для ўсіх для нас. Nike Mercurial Superfly


Сярэдняя: 4.5 (21 голас)
І зноў табе, старэнькая жанчына, Якой няма бліжэй і даражэй, Свой новы верш я прысвяціць рашыла. А як табе аддзячыць мне яшчэ? Пяшчотны жаль маю душу сціскае, Бо дзесьці там, у вёсачцы, адна Сама з сабой, з каточкам размаўляе Мая матуля з ранку да цямна. Пад вечар тупае яна да тэлефона І набірае лічбы, шэсць ці пяць. Магчыма, дзеці папрыходзілі дадому, Ім трэба ўсе навіны расказаць: Сусед насупраць трэці раз жаніўся, З кабетай утульным хатні стаў куток. У хлеў да курачак уночы нехта ўбіўся. Сабака можа? Ці які шашок? Матулечка мая! Цалую рукі. Твой лашчыць голас, як вясной пялёсткі. Цячэ размова. Цешаць сэрца гукі. І хочацца ляцець да роднай вёскі, За кубкам кавы да стала сесць з мамай, Развеяць сум, страх разагнаць паволі, Назваць яе любімай, мілай самай І пажадаць шчаслівай, светлай долі! JORDAN


Сярэдняя: 4.7 (16 галасоў)
Дзіця! Чаго табе няймецца? Чаму мяне хвалюеш зноў? Ты зразумей: заўжды ад сэрца Ідзе матуліна любоў. І калі, нават, трошкі крыкну, Дык “дзякуй” скажаш праз гады. Схавай хутчэй і злосць, і крыўду, Бяжы да мамы ад бяды. Мая парада “розгай б’ецца”? Дык не пакінула ж слядоў! Запомні , дочачка, ад сэрца Ідзе матуліна любоў. Ты годзіш стрэчнаму любому, Што верашчыць на ўсе лады. Дачушка, знай, яны - на момант. І толькі мама – назаўжды. Яна з табою застанецца, З ёй не адчуеш халадоў. Павер, крывіначка, ад сэрца Ідзе матуліна любоў. Air Jordan XVIII 18