Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Янка Лайкоў

Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Імглісты прысак ледзь ліпеў,
на ўзмежку пасвіліся коні,
мой бацька спаў. А я сядзеў,
забыўшыся зусім на стому.

На грудцы сена соп Байкал,
раз-пораз натапырваў вушы,
калі ледзь чутны шолах траў
яго сабачы слых парушваў.

І цені коней над ракой
мой зірк цягнулі, чаравалі.
Святая ноч, святы спакой
памалу ў вечнасць адплывалі.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

І зноў рукі — крылы.
На мяжы быцця і небыцця
світае трывога святая. Болей
не будзе абрыдлага болю.
Я — Вольны Птах.

А ўнізе — зямля белая
ляжыць. Аблокі сплываюць за
прастор пад зорамі. Бліскавіцы
мігцяць і падаюць ніцма.

Вочы загінуць там,
дзе не будзе мяне заўтра.
Крылы згараць там,
дзе не будзе мяне заўтра.
Я застануся там,
дзе не будзе мяне заўтра.

Я — Вольны Птах!



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Вятры нізеюць за смугой,
снягі валодаюць самотай,
сляза сцякае за слязой
нібы пакрыўджана, употай.

Няхай віруе злы мой лёс,
мне даспадобы гэта роспач,
бо ўласных я не бачу слёз —



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

датыкаюся да вытокаў
блытаюся ў нябачнай сетцы
дранцвею атручаны чаканнем
абуджаюся прасветлены цемраю

выкоўзваюся з абдымкаў сну
выкоўзваюся ў бяссонне
аддаю даніну бяссэнсіцы
гукаю ў пустой прасторы

змагаюся да знямогі
трымаю тайну
маю надзею на жыццё