Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Святлана Куль

Сярэдняя: 3.7 (13 галасоў)
"Ты не той, што павінны. Памылка, мана. Не такога прыдумалі продкі. Тройца Вас, ды ўсё роўна - памылка адна, І адна на траіх перад намі віна За падман, за лухту і бразготкі. Мы плацілі за хрост, мы плацілі за дол, Мы маліліся прагна аб долі, Будавалі царкву, уздымалі касцёл, Я шукаў, ды нідзе я цябе не знайшоў - Ні ў царкве не жывёш, ні ў касцёле. Што Ты даў? Што прынёс? Дзе, калі падтрымаў? Толькі браў беззваротна і хлусіў. Ты падманшчык, Цябе ў гэтым свеце няма, Памыліўся паэт, напісаўшы дарма, Што жывёш на маёй Беларусі." І плячыма звярнуўшыся да алтара, Не схіліўшы пакорліва шыю, Выйшаў з храма, а потым праз браму з двара, Пацягнуўся рукою, ды ўжо не пара Пажагнацца: не бачаць святыя. Апасля, адчуваючы сорам і страх, Слупянеў перад родным парогам: Новым гонтам падшыты красуецца дах, А на тыне вароты пяюць у пазах І ад дома - сляды на дарогу. Ды няпростыя пылам віліся сляды: Кожны ззяў, як ікона святая, І па іх, як па нітцы, пайшоў ён тады, Каб шукаць, каб знайсці і вярнуць назаўжды Зноў у покуць, дзе дошка пустая. ajsa, 2.04.2012. adidas


Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)
У час, калі золак расквеціць дахоўку Манмартра, У мажнай гандляркі, крыклівай, як бойкі пірат, Пад рыначны вэрхал, ману, непрыстойныя жарты Вы купіце бручку, фасоль і зялёны шпінат. А на медзякі, што сагрэты ў паколатых пальцах, Якімі Вы шыеце іншым да шлюбаў убор, Кавалак бараніны купіце, таннага смальцу, І яблык чырвоных, латук і адзін памідор. Па лесвіцы вузкай, прыступкі палічачы ўпарта, Нібыта здабычу, пакупкі ўнясеце ў пакой, Напевам масніц вас сустрэне малая мансарда, Згатуецца ежа, і будзе святочны настрой. Закрэхчуць прыступкі пад моцнай юнацкай нагою, Ён прыйдзе, прапахлы парфумамі іншых кабет, Бліжэй да абеду. І ў Вашым мансардным пакоі Вам стане ўтульней у дыме яго цыгарэт. Нібы нацюрморт, заіграюць святочныя стравы, Пяройдзе ў вячэру абед, як заўжды, спакваля, І танным віном, маладым і да скомы гаркавым Падасца каханне, што будзе між вас апасля. Ужо адкахаўшы, ён скажа, што ў нейкім бардэле, На Ру Сан-Вінсэнт або Ру (во ,забыўся!) дэ Сол, Такія знайшоў ён для новых палотнаў мадэлі, Там што ні дзяўчына - сапраўдны нябесны анёл! А потым засне каля Вас у мансардзе пахілай. Мастак і каханы. Да раніцы будзе адзін: Вы возьмеце з шафы далёка схаваныя крылы, І ў ноч паляціце па фарбы для новых карцін. ajsa, 15.3.2012. Air Jordan VI Low


Сярэдняя: 4.6 (20 галасоў)
Зміцеру Яцкевічу Бурмістр задумліва маўчаў, Войт толькі соп і хмурыў бровы, На тварах райцаў быў адчай, А пісару адняла мову. "Ну, што рабіць? Яны ідуць. Іх, мабыць, тысяч з гакам трыццаць, І нам, як ты не каламуць, Ад гэтай зграі не адбіцца"- Бурмістр скубаў у барадзе. Вайна па свету карагодзіць. То шведы, то маскаль ідзе - Сваволяць, як свіння ў гародзе, А Магілёў - то за Пятра, То Карлу браму адчыняе, Ці то маскаль крычыць "Ура!", То швед курганы насыпае. І вось па карлавых слядах Маскоўскі цар ідзе ў горад: Віталі шведаў?Дык па дах Каўтнёце бізуноў і гора. "А можа неяк падкупіць? Маскаль ахвоч да падарункаў." "На трыццаць тысяч - дзе ж здабыць Такую процьму пачастунку?" "У гэтым годзе недарод , Дзе ўзяць на столькі горлаў мяса?"- Пытанні, нібы азярод, Гародзіў магістрат няшчасны. Але знянацку праз вусы Стары прамовіў Федаровіч: "Слабое жыта, дрэнь аўсы, Затое, во! - ячмень народзіў! Не маем грошай падкупіць - Маскаль хаця і надта хцівы, А звыклы на халяву піць. Дык мы яго сустрэнем півам!" Гудзе, бы вулей, Магілёў: Нябачанае ў свеце дзіва, Каб да прыходу маскалёў Зварыць такую процьму піва. Але ад ратушы загад! Ды што загад! Шкада галоваў! Разводзяць солад брат і сват, А горад - як вялізны бровар. Зварылі. Сталі ў пагатоў Бурмістр і войт, і рада з лавай... Цар не пайшоў на Магілёў, А рушыў проста на Палтаву. Няма цароў і каралёў, А не забыўся час шчаслівы - Як за здароўе маскалёў Тры тыдні дапівалі піва. ajsa, 17-18.08.2011 Air Max 95 Invigor Print


Сярэдняя: 4.1 (16 галасоў)
Не спяшайся, прысядзь на мінутку, Пачакае прызначаны шлях, Я прынесла табе незабудкі, Што назолку збірала ў палях. Свет вялізны! Дарогі-сцяжыны Унясуць за круты небасхіл Маладога саколіка-сына Ад матулі, ад родных магіл. Маеш розум, сумленне і крылы, Будуць светлымі ночы і дні, Можа недзе ля Ганга ці Ніла У блакітную далеч зірні. Што жыццё табе наканавала? Можа цяжкую долю ля гор? Ды і там, ля каменняў Урала Углядзіся ў глыбіні азёр, У блакіт незапэцканы, чысты, Нібы рэкі радзімы тваёй, Там, дзе слёзы крыніцы празрыстай, Там, дзе цёплы туман над зямлёй, Дзе бацькоўская хата прытуліць, Дзе антонаўка спее ў садах, Дзе блакітныя вочы матулі У далёкі ўглядаюцца шлях. Час ляціць ці павольна ці хутка, Многа ў свеце дзівос і спакус. Хай жа гонар дадуць незабудкі Не забыцца, што ты - беларус! 14.08.12. (Айса) Sneaker Release Dates 2019