Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Андрэй Пятрусёу

***

Сярэдняя: 5 (6 галасоў)
Забілі герояў. Забылі герояў. Будуем краіну на іхніх касцях. Іржой пакрываецца іхняя зброя. Крывёй іх чырвонай паліты наш сцяг. Забыліся мову, якой гаварылі Сівыя легенды радзімай зямлі. Ў самых сабе нешта святое забілі, А ўсё не святое за так аддалі. Цяпер ганарымся сваёю бядою: Адсутнасцю нацыянальных ідэй. Мяшаем гарэлку з крынічнай вадою, Чакаем, калі к нам прыйдзе Праметэй. Але ўсё дарма, і няма добрых вестак. Народ наш гатоў адысці у нябыт. У стотысячны раз з навінаў і звестак: «Ничто не забыто. Никто не забыт». Глядзім у мінулае позіркам прагным, Бо болей не маем нічога свайго. Сядзім у балоце, канкрэтней – у багне. І будзем сядзець да канца усяго. Air Jordan XX9 Low


***

Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)
Да дна асушыўшы келіх з слязамі, мы зноўку напоўнім яго да краёў. Ад гэтае звычкі стаміліся самі, ды наш мазахізм – вось наша любоў. Займеўшы Краіну, займеўшы Свабоду, ізноўку рашылі: у ярме нам зручней. Усё што далей – маўклівая згода і спроба за ўсё заплаціць патанней. Мы маем Гісторыю цягам стагоддзяў, ды памяць згубілі, прайгралі ў “дурня”. Бяспамятны, шэры, безмоўны народзе, мы так і засталіся жыць ў хаце курнай. Boots


***

Сярэдняя: 4 (3 галасоў)
Адзінота. Адзінота. Зноўку дзень мінуў самотна. Стаў мінулым, знік, прайшоў… Я нічога не знайшоў. Не знайшоў ў натоўпе позірк зацікаўленых вачэй. Не знайшоў тае, з кім мог бы гаварыць сярод начэй. Не цікава... Не цікава. Шэрым дахам небасхіл. Стыне ў кубку мая кава, І няма на пошук сіл. Не хапае сіл i сродкаў. Веры – і тае няма Хутка закуюць ў калодкі, Аддадуць вам задарма. А пакуль свабоду маю – Я далей шукаць пайду! Покуль цябе не спаткаю Ці замёртва не ўпаду! Adidas


***

Сярэдняя: 4.7 (9 галасоў)
Калі празвініць апошні званок, Апошняя збудзецца мара – Не трэба мне будзе стары мой квіток І ні рублі, ні даляры. Ад’едзе кудысьці жыцця мой цягнік, Гадоў пацягнуўшы вагоны. I за паваротам даўно ужо знік Дымок паравозны ягоны. I мне не шкада пасажыраў сваіх, У роспачы іх я кідаю. I іхнія слёзы балюча пад дых… Але я ужо адлятаю. Лячу я туды, дзе нічога няма, Дзе доўгая злая дарога. Я ведаю: жыў я на свеце дарма. Вось гэтак – ні мала, ні многа. Пачварны абдымак няхай расхіне Ў сваім дзірване мне магіла. Пяшчотай і ласкай мяне закране, Як гэтага ты не зрабіла. Nike


***