Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Наталля Каліцька

Сярэдняя: 3.9 (17 галасоў)

Залаціцца зямля, залаціцца.
Сцеле цёплыя коўдры сабе.
Ёй лістота ў завею прысніцца
І сагрэе ў халоднай імгле.

Залаціста-агністыя строі
Будуць доўга вярэдзіць спакой,
Як таемныя згадкі і мроі
Між мінулым і будучым днём.



Сярэдняя: 4 (16 галасоў)

Асеннія будні.
Кароткія дні.
У лета спякотнае
больш не вярнуцца.
А гронкі рабіны,
нібыта агні,
І хочацца мне
да цяпла
дакрануцца.



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

Вецер асенні на струнах дажджу
Грае мелодыю ростані з летам.
Шэраму небу, свайму слухачу,
Хоча запомніцца новым куплетам.

Колькі тых песень прапета было,
Нават не помніць і дуб пракаветны.
Толькі былое туманам сплыло,
Нібы рахунак цяплу неаплатны.

Кроплі дажджу, выбіваючы такт,
Нотамі ўпалі на травы і дрэвы.
Будзе кароткі спачын ці антракт -
Потым завеі пачуюцца спевы.



Сярэдняя: 3.8 (18 галасоў)

На карце вялікай краіны
Ёсць кропка маленькай зямлі,
Любімы куточак радзімы-
Там кружаць мае жураўлі.

Між рэчак, балот і затокаў -
Усюды хапала вады.
Пачатак жыццёвых вытокаў -
Маленькая вёска Брады.

Тут неба глядзела ў донца.
Бядою вада не была.
Між лотаці жоўтай, як сонца,
Палеская вёска плыла.

Пасля асушылі балоты,
Засеялі гоні, палі.
Багатымі сталі ўмалоты,
Ды зніклі мае жураўлі.

Пусцела і вёска з гадамі –
Жылых усё меней двароў.
Пахілымі легла платамі
У чаканні сваіх спадароў.

Ды мы не прыйшлі, не схацелі,
Аселі на землях другіх.
У сны жураўлі прыляцелі
І трубяць самотна ў іх.