Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

народ

Сярэдняя: 4.7 (14 галасоў)

(“А хто тут ідзе? “ Янка Купала).

Кожны год, паслЯ зімы,
прачынАецца Прырода.
Мы – чакАем навінЫ,
год за годам…
Мы – чакаем перамен,
для жыццЯ народа.
А Улады – ўсё падлЕй,
з кожным годам…
Мы – чакаем ад жыццЯ
Лёс неабыЯкавы.
А ўсяго-та набыццЯ –
дуля… з макам…
Мы – жадаем для людзей
шчАсця роўнаважкага.
А – няма яго нідзЕ!
А – няма ж яго…
Кожны ж год,
пасля зімы,
прачынаеццА Прырода.
…і калі ж
прачнёмся мы,
звАцца каб – Народам?

26 студзеня 2013г.

(**кожны – каждый; паслЯ – после; прачынаецца – просыпается;
чакАем – ожидаем;навіна – новое; Лёс(муж.род) – Судьба(жен.род);
абыякавы – никакой; набыццё – доход; жадаем – желаем; роўнаважкае – одинаково важное; нідзе – нигде).



Сярэдняя: 4.4 (30 галасоў)

Хто ты, беларускі наш народ?
Перад вачыма выгляд шматпакутны
стаіць дрыгвы няскоранай сярод,
бязмерна заклапочаны і смутны.

Адкуль ты? З першых крокаў крывічоў,
ці з поўначы прынесены вятрамі?
Ці, можа, паціскаючы плячом,
згадзішся, што зацверджаны царамі?

Чаму ў тваіх напружаных вачах
адбілася шмат усяго такога,
што за стагоддзі сечы на мячах
не паспрыяла крочыць паспяхова?

Навошта паступова ў заняпад
ты звёў свае гаворку і культуру?
Ды не кажы, што твой “старэйшы брат”
гвалтоўна заказаў па ім хаўтуры!

Калі пачаў мірыцца, узгадай,
ты з крыўдамі і нешчаслівым лёсам?
Зрушыся і сваёй крыві надай
агню, каб зноў паўстаць у рост калоса!



Сярэдняя: 4 (39 галасоў)

Давай схаваемся ўдваіх пад шэры куст
Ды файна, каб ніхто не заўважыў!
Каб не чутно было і чарвяку,
Пра што з табой сакрэтнае мы кажам.

Калі глядзець не будуць ў наш бок,
Мы крыкнем, што ніхто нас не прымусіць!
Што да апошняга змагацца будзем, бо
Мы моцныя!Ну,словам,з Беларусі!

А потым пойдзем мы маршараваць
Па вуліцах напоўненых пустэчай.
А мы героі, нам на ўсё пляваць:
На тое, што і ганарыцца не чым!

Мы здейснім тое,што жадалі ў снах,
Але мы здейснім там, дзе і жадалі.
Зноў пройдзе час, надыдзе зноў вясна
Яна сустрэне зноў нас сонца жалем.



Сярэдняя: 3.9 (24 галасоў)

Дзеравенскія хронікі.
Філосаф Шурык.
…гэта б з раніцы адразу –
анічога,каб рабіць ня трэба…
Праца ж не сгніе,не скіснець…
Ты ляжыш сабе пад дрэвам,
смакчучы заразу –
кашаль-цыгарэту…
Гэты час самы мудрэнны,
каб вумственна памысліць…
А ці ж гэта нешта хрэнна
жыць мне так,як мне жывецца?
І ня трэба,жонка, лаяцца…
Вось,напрыклад,
возьмем дрэва…
Дык лепей тое,што ламаецца,
ці,.. якое толькі гнецца?..
Дзе табе мыслю такую
філасофскую знайсці…
Патаму даўно талкую:
-Ня шкодзь навучнаму пуці!
Во! З-за лесу ў сіняй высі
напаўзае ціха хмара…
З дожджыкам, ці з градам?
Чые грады: ці паб’е,ці палье…
Ці суседа, ці мае?
Цьфу ты!
Не дае памысліць
жонка,та яшчэ пачвара,
крые мяне матам…
Дзьверы ў хату акаселі
і не закрываюцца…
Ну,мамзеля…
Ой,як лаецца…
Лета,баба,на двары!
Снегу не надуе!
Ой,крычыць,што я – дурны…
А сама?
Ежу мне,
Як свінне гатуе…
-Плот чыні!
-У крышы дзірка!
-Табурэта развалілась!
Ну,не жанчына,а зацірка…
Лепей Богу б памалілась…
Збіла мыслю з панталыку,
зруйнавала філасофію…
Як піяўка прычапілася…
Ай,пайду Кузьму паклікаю…
Да сяльпо,
ды й “зачарнілімся”…

24.02.2012г.