Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Эдуард Дубянецкі

Дубянецкі Эдуард Станіслававіч.

Нарадзіўся ў 1966 г. Скончыў гістарычны факультэт БДУ (1988). На працягу 1988--2016 гг. працаваў навуковым супрацоўнікам у БДУ, Нацыянальным навукова-асветніцкім цэнтры імя Ф.Скарыны, БДПУ імя М.Танка. Кандадыт гістарычных навук (1995). Аўтар шэрагу навукова-папулярных кніг па гісторыі Беларусі, беларусазнаўству, культуралогіі, гісторыі сусветнай і айчыннай культуры.

Вершы друкуюцца з 1991 г. (газета “Літаратура і мастацтва”). Акрамя гэтага штотыднёвіка, пазней вершы друкаваліся ў часопісах “Дзеяслоў”, “Верасень”, “Нёман” (у перакладзе на рускую мову), газетах “Новы час” (дадатак “Літаратурная Беларусь”), “Вместе” і інш., а таксама ў калектыўных паэтычных зборніках “Пролог” длиною в десять лет» (Мн., 2014), "Для шчасця зямнога..." (Вінніца, 2017; зборнік твораў беларускіх і ўкраінскіх паэтаў), «Рыф-мы» (Мн., 2017).

Аўтар кніг паэзіі “Душы маёй няскончаны палёт” (2001) і “Покліч самотнага неба” (2013). Сяыбра Саюза беларускіх пісьменнікаў (2012). Вершы перакладаліся на рускую і ўкраінскую мовы.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Мне здаецца, што ўначы нехта вырваў маё сэрца
і схаваў яго дзесьці ў патаемным падземным сховішчы,
без цябе,
мая матуля!

Кожны дзень я пераглядаю нашы старыя фотаздымкі —
гэтыя маўклівыя сведкі нашага тагачаснага шчасця —
без цябе,
мая каханая!

Я ніколі не адчуваю сябе цэласным, напоўненым ўсімі фарбамі і пахамі жыцця;
я, нібы разбітае люстэрка,
без цябе,
мой сябра!

Мне ўяўляецца, што я страчваю повязь з небам
і не атрымліваю ніякай падпіткі ад сонца
без цябе,
мой Бог!



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

...і год за годам праплывае бы аблокі
у невядомасць і паўсюдна адзінокі
мой дух які ў бяссоння час вытокі
шукае нашага расстання і тых слоў
што мы сказаць маглі б але яны
так і не вырваліся з пасткі нематы
і леглі ціха у вялікі схоў
няспраўджаных ілюзій і надзей
………………………
бы сон праходзяць лепшыя гады
і брама зачыняецца й туды
у маладосці край няма вяртання
няма



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

На дно душы нас цягне грэх —
Эх-эх!

Жыве у думках, дзеях страх —
Ах-ах!

У цемры лётае наш дух —
Ух-ух!

Відаць, пакінуў нас Пан Бог —
Ох-ох!..