Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Бацькаўшчына

***

Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Нацыянальная самасвядомасць знікла,
У беларусаў яе цяпер няма!
Бо беларус, як той крот панікнуў
У нару сваю, забыў сваё імя!

Каб зналі продкі нашы дарагія,
Што пасля іх нашчадкі будуць вось такія
Як мы, то хіба ж змагаліся б яны
За нашу незалежнасць, быццам перажыўшы тры вайны!?

Не варта так рабіць, шаноўныя сябры,
Не варта забываць свае старажытныя карані,
Бо згінем мы ў выніку як нацыя
І пойдзем прыслугоўваць да пана, майце рацыю!



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Беларусь! Ты Матуля мая!
Край дзядоў нашых, велічны лёс.
Вабіць шчырая песня твая,
Ў сэрцы гоман ласкавых бяроз.

Сум і гонар - мой край дарагі -
Вёскі, пушчы, азёрны блакіт...
Як мне любы ход ціхай ракі
І разліў самавітых ракіт!

Раннім ранкам туман, сенажаць
З гулкім клёкатам белых буслоў...
Як мне хораша ў росах ступаць
Побач мужных і верных сяроў!

Хай не будзе ліхіх зноў гадоў;
Нашы дзеці ўсе ў міры жывуць;
Хлеба ўдосталь у кожнага, кроў;
Ўсе навалы няхай абмінуць.

Веру: пройдзеш надзейны ты шлях;
Будзе дбаць аб усім Гаспадар!
Так квітней, Беларусь, у вяках!
Надыходзіць час ўсіх светлых мар.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Ты хварэеш, Радзіма, і подых твой цяжкі.
Не жывеш – бавіш час у самотнай журбе.
Адняло табе Мову, на целе – мурашкі.
Траціш памяць, свядомасць... Ты траціш сябе.

Чорным вусам схапіў цябе вірус смяротны.
Як застацца табе самабытнай, жывой?
Памагчы можа лекар-пустэльнік народны,
Што напоіць гаючай крынічнай вадой.

Мова – вось панацэя, святая вадзіца.
Без яе ты аморфная Белая Русь.
Прыгубі! – тваю памяць асветліць зарніца.
Лекар ціха ўсміхнецца: Жыве Беларусь!

1996



Сярэдняя: 3.9 (12 галасоў)

І.
За краем, за палоскай прамянёў
сутонне раскрывае хутка крылы,
паўзе за ценем цень між каранёў
магутных дрэваў Велічы і Сілы.

У лесе – бездань возера сярод
дрымотных нетраў, цёмных, некранутых.
Хіба ж Пярун, Сварог, Дажбог ці Род
тут не былі калісьці апрануты?

Ці ж не адсюль з’явіліся і мы,
з крыніцы радавого першацвету,
змагаючыся з подыхам зімы,
ды часам нараджаючы паэтаў?..

ІІ.
Трывала краю ў вочы паглядзі
і падкажы, што здарылася з імі?
Ці мо ў ягонай стомленай грудзі
не б’ецца сэрца? Можа з ім чужымі

мы сталі за тых некалькі гадоў,
што ў параўнанні з вечнасцю – імгненне?
Ці ж зноў ператварымся мы ў братоў,
не робячы з сумленнем пагаднення?

Не ведаю. Ды колькі ўжо мы так!
Мінуўшчына забыта без звароту.
Гісторыя!.. З тых лічбаў і адзнак
нічога, акрамя крыві і поту,

не вынеслі. Пад гнетам гінуў дух
і хутка пераблыталі мы самі,
што добрае, што злое. Мо да двух
пералічыць не здольныя часамі?

Не ведаю. Хіба ж за столькі год
не можна не змяніцца канчаткова,
ды так, каб, нават, пазабыў народ
гаворкі роднай матчынае слова?..

Не ведаю, мо нагадана нам
змарнець у канчатковым заняпадзе,
каб слёзы ільючы па ўсім панам
і суцяшэнням добранькага “дзядзі”?

Ці, можа, узгадаем, як было,
пакуль не ўмерлі ад насільных лекаў?
Ці страху пачуццё перамагло
няспынным шляхам неадступных здзекаў?

Не веру я, што з’еўшы языкі,
мы праглынулі разам годнасць нашу.
Што сталі несцярпліва нам брыдкі
ўсе рэчы, акрамя парткоў ды кашы.

Не веру, што ад велічы князёў
зусім нічога ў нас не засталося,
што хочам, як на полі парасё,
стаптаць душы танклявае калоссе.

Не веру, бо няма такіх правоў,
якія б заахвоцілі згадзіцца,
што нас, ліцвінаў, да беларусоў
не прывяла чароўная вадзіца...

Дый годзе. Што дурное варушыць!
Права старая на той конт прадмова.
У пошуках сканалае душы
ўсё ж вернемся да матчынае мовы.