Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Бацькаўшчына

***

Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Нацыянальная самасвядомасць знікла,
У беларусаў яе цяпер няма!
Бо беларус, як той крот панікнуў
У нару сваю, забыў сваё імя!

Каб зналі продкі нашы дарагія,
Што пасля іх нашчадкі будуць вось такія
Як мы, то хіба ж змагаліся б яны
За нашу незалежнасць, быццам перажыўшы тры вайны!?

Не варта так рабіць, шаноўныя сябры,
Не варта забываць свае старажытныя карані,
Бо згінем мы ў выніку як нацыя
І пойдзем прыслугоўваць да пана, майце рацыю!



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Беларусь! Ты Матуля мая!
Край дзядоў нашых, велічны лёс.
Вабіць шчырая песня твая,
Ў сэрцы гоман ласкавых бяроз.

Сум і гонар - мой край дарагі -
Вёскі, пушчы, азёрны блакіт...
Як мне любы ход ціхай ракі
І разліў самавітых ракіт!

Раннім ранкам туман, сенажаць
З гулкім клёкатам белых буслоў...
Як мне хораша ў росах ступаць
Побач мужных і верных сяроў!

Хай не будзе ліхіх зноў гадоў;
Нашы дзеці ўсе ў міры жывуць;
Хлеба ўдосталь у кожнага, кроў;
Ўсе навалы няхай абмінуць.

Веру: пройдзеш надзейны ты шлях;
Будзе дбаць аб усім Гаспадар!
Так квітней, Беларусь, у вяках!
Надыходзіць час ўсіх светлых мар.



Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)

Ты хварэеш, Радзіма, і подых твой цяжкі.
Не жывеш – бавіш час у самотнай журбе.
Адняло табе Мову, на целе – мурашкі.
Траціш памяць, свядомасць... Ты траціш сябе.

Чорным вусам схапіў цябе вірус смяротны.
Як застацца табе самабытнай, жывой?
Памагчы можа лекар-пустэльнік народны,
Што напоіць гаючай крынічнай вадой.

Мова – вось панацэя, святая вадзіца.
Без яе ты аморфная Белая Русь.
Прыгубі! – тваю памяць асветліць зарніца.
Лекар ціха ўсміхнецца: Жыве Беларусь!

1996



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Белыя росы — не рэха мінулага "ўчора" —
любае "сёння" — і людзі, і маці-зямля:
мора нябёсаў цалуецца з морам азёраў —
i пакiдае ў iх сонейкi — бачна здаля.

Глянеш на свет з вышыні сакалінага лёту —
і уздымаюцца крылы жар-птушкі-душы.
Гэтак любоў ахінае, i прага палёту,
і хараством захапленне — хоць оды пішы.

Змейкі дарог аплятаюць лясы, лугавіны,
у гарады запаўзаюць, у вёсак "раі" —
бы акантоўваюць мілыя сэрцу карціны:
хатачкі, жыта, дубочкi, балоты, гаі.

Коні-аблокі пасуцца на пажыцях рэчак.
І, каб зусiм не заснуць ад павольнай хады,
у "даганялкі" гуляюць (звычайныя рэчы!)
з адлюстраваннямі — "сэлфі" на фоне вады.

Ветрык услед іх "чыпурыць"— то злева, то справа.
А перад тым, як зляцець на начлег у лясы,
з матчынай ласкай расчэсвае "чубікі" травам,
зоркі ўплятае ў плакучых бяроз валасы...

І закалыхвае кветкі, што хорам спяваюць
гімн прыгажосці: "Стаміліся? Ну, да відна!"
О, мілата-асалода! Краса векавая!
Ты ненаглядная, родная, ў сэрцы — адна!

А далагляды якiя! Прыедзеце ў госці —
ўбачыце самі, калi ў нас яшчэ не былі.
Трэба не только здымаць іх "на памяць" і "пОсціць",
а й берагчы, i ахоўваць — як цуды Зямлі.
.
25.10.2017