Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Айчына

Яшчэ не ацэнена

Бы й вёскы мылый майн

Жіву, аторванный ат Родіны!..
Какой... і где... кагда...
Да вот, сматрю ліш толька новасті
Той Мамы, что всекда свята ж.

Бо, ну, чево не відел гонды во,
Дэ белкы всі ж вжэ, бач.
Да і Сашко оно всё товшчае.
Бы жыд от смачный каш.

В Яновы всё жэ харашо у нас.
Всё вырызала псарнь.
А Мікашэвічы далёка жа, х,
Дэ брата вжэрла твар.

Шо шэ куды по гарбузовы вамп.
Я вот!.. какой уш Бать!
І но торгую свэё совыстё...
Но – шоп веть лукшэ вам!?

А дэ поділысь люды Новыя?
Дэ ж ты згнойів гончар?



Сярэдняя: 4.7 (40 галасоў)

Што глыбока ў нас у душы?
Што дасталася нам ад дзядоў?
Воля ветру, упартасць вады,
Лютасьць полымя, моц валуноў.
І што ўратуе нас у бядзе?
Чым Радзіму нам абараніць?
Сілу у ветры, агні і вадзе
І камянях трэба здабыць.



Сярэдняя: 4.4 (30 галасоў)

Хто ты, беларускі наш народ?
Перад вачыма выгляд шматпакутны
стаіць дрыгвы няскоранай сярод,
бязмерна заклапочаны і смутны.

Адкуль ты? З першых крокаў крывічоў,
ці з поўначы прынесены вятрамі?
Ці, можа, паціскаючы плячом,
згадзішся, што зацверджаны царамі?

Чаму ў тваіх напружаных вачах
адбілася шмат усяго такога,
што за стагоддзі сечы на мячах
не паспрыяла крочыць паспяхова?

Навошта паступова ў заняпад
ты звёў свае гаворку і культуру?
Ды не кажы, што твой “старэйшы брат”
гвалтоўна заказаў па ім хаўтуры!

Калі пачаў мірыцца, узгадай,
ты з крыўдамі і нешчаслівым лёсам?
Зрушыся і сваёй крыві надай
агню, каб зноў паўстаць у рост калоса!



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Старых каменняў пыл стагоддзяў,
на замкавых мурах палёг.
Ды на святых рачных разводдзях,
як на люстэрка ціха лёг.

Руіны замкаў - прывід часу,
людскога шчасця і бяды.
Час руйнаваў людскія класы,
і ў пыл цярушыў гарады...

А на руінах замкаў пышных,
гуляюць прывіды людзей.
Ім моцы не дае ўсявышні,
іх шлях да пекла карацей...

Гальшанскі замак дажывае,
свой зруйнаваны, буйны век.
І прывід там, як сон лунае,
навечна гэты яму здзек...

Муры яго зазелянелі,
трава ўзбуйнілася над ім.
Калісьці гукі там звінелі
прыгожым лікам залатым.

Цяпер так сумна бачыць цела
той прыгажосці векавой.
Карона з галавы зляцела,
і замак пакаціўся з ёй.

Ў векавых мурах з камення
ў закутках яго жыцця,
п'юць піва нашы пакалення,
вяртаюць замак з небыцця...

Бутэлькі "Лідскага" і "Бровар"
знайсці там можна ў закутках.
Наш час такі вялікі повар
трымае ўсё ў сваіх руках...