Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Айчына

Сярэдняя: 4 (13 галасоў)

Ты квітней Беларусь , квітней наша зямля
Як квітнеюць лугі , хай квітнее душа.
Пазабыць за мяжой , не змаглі мы цябе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Не зламілі цябе , не стапталі нагой
Супастаты сваей не дасталі рукой.
З вогнішч нашы бацькі прыняслі нам цябе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Ты квітней , Беларусь і народ аб'яднай
І любоўю сваей сэрцы нашы кранай.
Да сябе пазаві ,мы ўсе дзеці твае
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Сцеражом ,беражом мы Радзіму сваю
Няхай песні гучаць у далёкім краю.
І па белай ляцяць хай буслы паласе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Сваю Белую Русь праслаўляем ў вяках
І зямлю беражом , і трымаем ў руках.
Каб унукі змаглі бегчы там па расе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

07.02.2019 Лілія Воранава (Заяц)



Яшчэ не ацэнена

Бы й вёскы мылый майн

Жіву, аторванный ат Родіны!..
Какой... і где... кагда...
Да вот, сматрю ліш толька новасті
Той Мамы, что всекда свята ж.

Бо, ну, чево не відел гонды во,
Дэ белкы всі ж вжэ, бач.
Да і Сашко оно всё товшчае.
Бы жыд от смачный каш.

В Яновы всё жэ харашо у нас.
Всё вырызала псарнь.
А Мікашэвічы далёка жа, х,
Дэ брата вжэрла твар.

Шо шэ куды по гарбузовы вамп.
Я вот!.. какой уш Бать!
І но торгую свэё совыстё...
Но – шоп веть лукшэ вам!?

А дэ поділысь люды Новыя?
Дэ ж ты згнойів гончар?



Сярэдняя: 4.7 (42 галасоў)

Што глыбока ў нас у душы?
Што дасталася нам ад дзядоў?
Воля ветру, упартасць вады,
Лютасьць полымя, моц валуноў.
І што ўратуе нас у бядзе?
Чым Радзіму нам абараніць?
Сілу у ветры, агні і вадзе
І камянях трэба здабыць.



Сярэдняя: 4.4 (30 галасоў)

Хто ты, беларускі наш народ?
Перад вачыма выгляд шматпакутны
стаіць дрыгвы няскоранай сярод,
бязмерна заклапочаны і смутны.

Адкуль ты? З першых крокаў крывічоў,
ці з поўначы прынесены вятрамі?
Ці, можа, паціскаючы плячом,
згадзішся, што зацверджаны царамі?

Чаму ў тваіх напружаных вачах
адбілася шмат усяго такога,
што за стагоддзі сечы на мячах
не паспрыяла крочыць паспяхова?

Навошта паступова ў заняпад
ты звёў свае гаворку і культуру?
Ды не кажы, што твой “старэйшы брат”
гвалтоўна заказаў па ім хаўтуры!

Калі пачаў мірыцца, узгадай,
ты з крыўдамі і нешчаслівым лёсам?
Зрушыся і сваёй крыві надай
агню, каб зноў паўстаць у рост калоса!