Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Аляксей Жбанаў

Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Штонядзелі спяшаліся мы ў гэты дом
І сядалі за стол з беласнежным абрусам.
І, хоць горад чужы пільнаваў за вакном,
Тут сябе кожны з нас адчуваў беларусам.

Тут штораз аднаўлялася повязь часоў,
Тут гучалі імёны забытых герояў -
Легендарных паэтаў, вясёлых хлапцоў,
Тых, якіх забівалі з-за вершаў і мрояў.

І спявалі мы песні Радзімы сваёй,
На няшчасце, далёкай, на шчасце, адзінай.
І, здаецца, вастрэй сумавалі па ёй -
Песні песняў, якая завецца Радзімай.

Ну а потым, калі, атрымаўшы дыплом,
Я вярнуўся ў свой Менск, бо патрэба наспела,
На канцэртах альбо за бяседным сталом
Бракавала мне нашых аматарскіх спевак.

Ды я ведаў - як песню ў мяне адбяруць,
Да Алесі Адамаўны ў госці збяруся,
Каб упэўніцца зноў, што жыве Беларусь,
Покуль гэткія людзі дбаюць аб Беларусі!



Сярэдняя: 4.9 (33 галасоў)

С.Б.

Так радасна дзякаваць кожнаму,
Хто Богам падораны мне.
Паспець бы, пакуль прамільгне
Мой век электрычкай апошняю,
Пажоўклым лістком у вакне.

Не, гэта зусім не дэпрэсія
І не развітанне, ані,
Не заклік збіраць камяні.
Бог дасць, дажывем і да пенсіі...
Але ўжо палічаны дні.

І з часам вастрэй адчуваецца,
Што ўдзячнасць не можа чакаць,
Што страшна сябе папракаць,
Калі сувязь - раз - абрываецца
І ў вечнасць дарэмна гукаць.

І толькі ў малітве - так верыцца -
Падзякі запознены ўздых
Дасягне, патрапіць да тых,
Хто болей ніколі не вернецца
З нязнаных краёў незямных.

Хто быў са мной
і ёсць,
і будзе
У нам наканаваны час -
Я дзякую за ўсё вам, людзі,
І Богу дзякую за вас!



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Ты плануй, не плануй — вырашае заўсёды Бог.
І крыўдуй, не крыўдуй — мае рацыю ён, не ты.
Вось і сёння, напэўна, ізноўку цябе збярог
Ад чарговай спакусы ці іншай якой бяды.

У прыветнай кавярні людское шуміць трысцё.
Майго цела абрысы адлюстроўвае ўпарта шкло.
З аднаго боку, сумна — праходзіць маё жыццё.
А з другога, прыемна — пакуль яшчэ не прайшло...



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

В.Р.

Вярталіся ўночы з Палесся.
Асфальт шапацеў пад коламі.
Гучала ў салоне паэзія –
Уражвала, непакоіла.

Пад зорамі красавіцкімі
На хуткасці дзевяноста
Чыталіся вершы нізкамі
Спакойна, нягучна, проста.

Не раз, нібы мроя, ўспомніцца
Начная дарога гэта.
Я быў шчаслівы напоўніцу –
Я вёз у прышласць Паэта.