Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Марына Ількевіч

Сярэдняя: 4.4 (23 галасоў)

Не крыўдзі бліжняга свайго,
Бо не зацягнуцца у сэрцы раны,
І будзеш помніць і саромецца ўсе жыццё
Сваёю брыдкаю ты справы

Лепш добрым чалавекам будзь
І не гасі ў сваёй душы святла,
Няхай яно як сонца ззяе
І ўсіх навокал сагравае.

І не трымай пачвары-злосці
У сваім ты сэрцы на кагосьці
Бо мабыць небарака гэты
І сам адведаў столькі чалавечай злосці,
Што дабрыні агеньчык згас,
Але прамень святла твайго яго ізноў абудзіць ўраз...



Сярэдняя: 4.6 (16 галасоў)

Беларускія далягляды,
Мне за цеплыя моры мілей,
Шэрань хмараў і водар сасновы,
Не магчыма забыцца нідзе.
Маё сэрца Радзіме аддана -
Таямнічых балот старане,
Дзе блакітныя рэчкі вякамі,
Рыссю імкліва кудысці бягуць,
Дзе у пушчах спрадвечных дубы-веліканы
Свой журботны напеў мне пяюць,
Дзе звіняць і бруяцца крынічкі у палетках янтарных,
І рабінавы сад, у прыгожым каралявым убранні,
Зацямняе сабою красуню-зару...
Маё сэрца Радзіме аддана,
Там з дзяцінства густое ад кромкіх туманаў паветра
Кожны ранак чакае і вабіць мяне..



Сярэдняя: 3.7 (23 галасоў)

Беларускія далягляды,
Мне за цеплыя моры мілей,
Шэрань хмараў і водар сасновы,
Не магчыма забыцца нідзе...
Маё сэрца Радзіме аддана -
Таямнічых балот старане,
Дзе блакітныя рэчкі вякамі,
Так імкліва бягуць па зямле,
Дзе дубы ў лясах неабсяжных,
Свой журботны напеў мне пяюць,
І крынічкі ў палетках янтарных
Быццам стужкі кудысці лятуць...
Там рабінавы сад, у каралявым убранні,
Зацямняе сабою красуню-зару...
І густое крамяных туманаў паветра
На світанку заўседы вітае зямлю...



Сярэдняя: 4.7 (15 галасоў)

Зоркі ў небе ярка ззялі,
Нібы кропкі-ліхтары,
Бегла ў рэчаньцы спрадвечнай
Вада ціха, як у руччы,
Мы зачараваныя глядзелі,
Як хістаецца адбітак месяца ўначы.
Ліўся срэбны свет на твары,
Думкі нашыя прагнаўшы ад зямлі...
Ціха, моўчкі назіралі...
Нам размовы лішнімі былі,
Бо спявалі пра каханне сэрцы нашы ,
струнамі кіруючы душы...
Ціха, моўчкі назіралі...
Грала музыка ў душы,
Мы з табой тады яшчэ не зналі -
Мала засталося да зары...