Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Марына Ількевіч

Сярэдняя: 4.5 (26 галасоў)

Не крыўдзі бліжняга свайго,
Бо не загояцца у сэрцы раны,
І будзеш ўсе жыццё саромецца
Сваёю брыдкай справы..
Лепш добрым, чалавеча, будзь
І не гасі ў сваёй душы святло,
Няхай яно як сонца ззяе
І ўсіх навокал сагравае.
Ды не трымай пачвары-злосці
Ніколі ў сваім сэрцы на кагосьці,
Бо мабыць небарака гэты
І сам адведаў столькі ліха,
Што дабрыні агеньчык згас,
Але прамень святла твайго
яго ізноў абудзіць ўраз...



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Адцвілі ў полі кветкі,
Зжалі жыта камбайны,
Сталі голымі палеткі,
І прыйшлі ўжо халады...
У небе шэрым бродзяць хмары,
Нібы ў моры караблі,
І на збляклыя абшары,
Пазіраюць з вышыні..
Вецер рвецца па прасторы,
Гоніць хмары чарадой,
Нібы сівыя вароны,
Яны лётаюць гурбой...
Дожлж ліецца ў полі дробна,
З неба ніткамі бяжыць,
І спявае штось жалобна,
Гукам кропелек дрыжыць...
І крычаць у небе птушкі,
Сумна кружаць ўвышыні,
Паглядаюць на макушкі
Голых дрэваў у цішыні...
Зямля ўкутана туманам,
На світанку кожны дзень,
Нібы дыхае жывая
У марозны ясны дзень...
І лятаюць павуцінкі
Над азяблаю зямлёй,
Апранулася ў хусцінку
Яна жоўтаю травой...
Восень крочыць нетаропка
Па палетках да зімы,
На сустрэчу апранула
Рабін гронкі-каралі...

17.10.2017



Сярэдняя: 4.6 (17 галасоў)

Беларускія далягляды,
Мне за цеплыя моры мілей,
Шэрань хмараў і водар сасновы,
Не магчыма забыцца нідзе.
Маё сэрца Радзіме аддана -
Таямнічых балот старане,
Дзе блакітныя рэчкі вякамі,
Рыссю імкліва кудысці бягуць,
Дзе у пушчах спрадвечных дубы-веліканы
Свой журботны напеў мне пяюць,
Дзе звіняць і бруяцца крынічкі у палетках янтарных,
І рабінавы сад, у прыгожым каралявым убранні,
Зацямняе сабою красуню-зару...
Маё сэрца Радзіме аддана,
Там з дзяцінства густое ад кромкіх туманаў паветра
Кожны ранак чакае і вабіць мяне..



Сярэдняя: 3.9 (29 галасоў)

Беларускія далягляды,
Мне за цеплыя моры мілей,
Шэрань хмараў і водар сасновы,
Не магчыма забыцца нідзе..

Маё сэрца Радзіме аддана -
Таямнічых балот старане,
Дзе блакітныя рэчкі вякамі,
Так імкліва бягуць па зямле...

Дзе дубы ў лясах неабсяжных,
Свой журботны напеў мне пяюць,
І крынічкі ў палетках янтарных
Быццам стужкі кудысьці лятуць...

Дзе рабінавы сад чырванее,
Нібы сонечны вогненны шар
Над зямлей, калі ўжо вечарэе
І атульвае белы туман....

Марына Ількевіч