Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Лілія Воранава

Сярэдняя: 3.5 (21 голас)

Прырода круціць калаўрот
Жыццё ляціць як ніць уперад
Закруціць як вадаварот
Яго той ніткай не памерыць.

Жыццё ідзе клубок матая
І рвецца нітка ад нацягу
Вакол нічога не азірая
Нам некалі звяртаць увагу.

Звязалі крэпка вузялком
Надрыў свайго жыцця.
І ўперад цягнем напралом
Як неразумнае дзіця.

А потым лёс мы свой клянём
Што ён цяжкім дастаўся нам .
І што крутый у нас пад’ём
І горкій на душэ бальзам.

Нам не змяніць напрамак тый
І не знайсці ніткі пачатак.
Свой горкій лёс ты не кляні
Пакорліва прымі жыцця астатак.

Лілія Воранава (Заяц) 18.03.2019



Сярэдняя: 4 (13 галасоў)

Ты квітней Беларусь , квітней наша зямля
Як квітнеюць лугі , хай квітнее душа.
Пазабыць за мяжой , не змаглі мы цябе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Не зламілі цябе , не стапталі нагой
Супастаты сваей не дасталі рукой.
З вогнішч нашы бацькі прыняслі нам цябе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Ты квітней , Беларусь і народ аб'яднай
І любоўю сваей сэрцы нашы кранай.
Да сябе пазаві ,мы ўсе дзеці твае
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Сцеражом ,беражом мы Радзіму сваю
Няхай песні гучаць у далёкім краю.
І па белай ляцяць хай буслы паласе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Сваю Белую Русь праслаўляем ў вяках
І зямлю беражом , і трымаем ў руках.
Каб унукі змаглі бегчы там па расе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

07.02.2019 Лілія Воранава (Заяц)



Сярэдняя: 4.3 (14 галасоў)

О ! Беларусь –мая краіна !
Краіна зубраў , жураўлёў
Дзе чырванеюць журавіны ,
Дзе родны кут , белых буслоў.

Там чабаровыя паляны ,
Там верас пахне ў бары
Нібы пірог спяклі румяны
Цвіце сланечнік малады .

У беластвольнай там бярозкі
Вісяць галінкі над ракой.
Туман накрыўшы луг ля вёскі
Стаіць там ціш і супакой.

Твае блакітныя азёры
З крынічнай чысцінёй вады.
Гуляюць краскамі заўсёды
Ў адлюстраванні прамяні.

Там бусел клёкатам сустрэне
Усіх хто радасць прынясе.
Калі няма ў каго адзення
Там ён прытулак свой найдзе.

Люблю цябе і ганаруся
Мая краіна Бела Русь!
У цяжкі час я прытулюся
З падзякай шчырай пакланюсь.



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Вісіць абраз у маёй хаце
Пад белым вэлюм рушніка.
Яго мне падарыла маці,
Каб абразу малілася дачка.

На абразу там Матка Боска
Ахоўвае маленькага Хрыста .
Яе прасіла маці мая слёзна :
“Ты беражы і маё дзіця”.

Маліла маці на каленях
Аб лепшай долі для дачкі.
Стаіць цяпер у маіх успамінах
Абраз у маці са слязьмі.

І вось нямала год прайшло
Я абразок бяру бярэжна ў рукі.
І адчуваю ад яго сардэчнае цяпло
Абняўшы я кладу яго на грудзі.

Маленькі гэты абразок
Каштоўнасці зусім не мае.
Але ж я еду да яго здалёк
І быццам маці слёзна абдымаю.

Я бачу як з яго глядзіць
Вачыма Маткі Боскі.
Мая матуля і хрысціць
Мяне ў роднай вёсцы.

Лілія Воронова ( Заяц) 22.03.2019