Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Лілія Воранава

Сярэдняя: 4.6 (22 галасоў)
Мая Радзіма -Беларусь Ты не стаяла на каленях. Калі хацеў ўзяць француз Народ стаяў твой ў маленях. А калі ж немец наступаў Тут кожны стаўся партызанам. Ў палон Радзіму не аддаў Адпор гасцям даваў нязванным. З руін цябе ўсе падымалі Цярпелі цяжкае жыццё. Каб долю лепшу атрымалі З маленства кожнае дзіцё. Але ж няма той долі лепшай Здабыць няможна на вякі. І не звязаць вяроўкай крэпкай Краіны нашай берагі. Каб вораг болш не змог прабраца І не нарушыў наш пакой. За рукі трэба ўсім ўзяцца І сцерагчы наш супакой. 04.09.2019.Лілія Воранава ( Заяц) Boots


Сярэдняя: 4.1 (26 галасоў)
Любі сваю мову як малу Радзіму Табе яе маці дала з малаком. Складай свае вершы радкамі ў рыфму Захоўвая іх як сямейный альбом. Яе пранясі праз гады ў сваім сэрцы І ўнукаў з дзяцьмі навучы даражыць. Для мовы дзяржы там адкрытымі дзверцы Каб фальш ад сапраўды змаглі адлічыць. Цяпер вельмі модна заморскія словы У мове маёй непатрэбна ім быць! Бацькам і дзядам былі не знаёмы Таму і патрэбна яе абараніць. Праз вякі пранясём, даражыць ёю будзем І пакуль б’ецца сэрца ў нашых грудзях. Радзіму сваю з мовай мы не забудзем Няхай ўвыссі ўёцца беларускі наш сцяг. 28.08. 2019 г.Лілія Воранава ( Заяц) Nike Business


Сярэдняя: 3.6 (34 галасоў)

Каханне матулі бясконца к дзіцяці
Няма ні ўмовін , ні рамак у яго.
Сабою закрыць іх імкнуцца ўсе маці
Каб толькі бы іх не цягнула на дно.

Я зноў ўспамінаю матулі каханне
Яго буду помніць цяпер і спрадвек.
Дачку ля вакна яна моўчкі чакае
Пацірая хусцінкай вакол сваіх век.

Заўсёды яна паспяе з дапамогай
І ведае дзе нам саломку паслаць.
Сама па вуглях перайдзе басаногай
Каб толькі дзіцятка магло адпачываць.

Яна клапатліва да самай канчыны
Дзіця закрывае сваім цвёрдым крылом.
А потым прыйдзе праз гады на імяніны
Заспяваць для ўнукоў свой апошні псалом.

Лілія Журавінка 22.10.2019г.



Сярэдняя: 3.6 (18 галасоў)

Я туды імкнуся, дзе мая Радзіма
Для мяне абдымкі шчыра распахнець.
І як у дзяцінстве ласкава матуля
Ціха калыханку ў вуснах прапяець.

Я туды імкнуся, дзе я разумею,
Дзе на маёй мове бацька гаварыў.
Што спявае ў небе распазнаць сумею
Наш жаўрук вясною і яго матыў.

Мне да боллі ў сэрцы ўспамін кранае
Той сваёй крынічнай чыстаю вадой,
Што ў дзяцінстве кожны ў вуснах адчувае
Водара асалоду, траў зямлі настрой.

Дакрануся сэрцам да цябе Радзіма
Толькі не чурайся, шчыра абдымі!
Буду ўспамінаць я да самой магілы
Буду помніць песні, буду бачыць сны.

Лілія Воранава (Журавінка) 2111.2019г.