Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Губін

Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

Далонямі цягнуцца да аблокаў
Раскінуць над прасторам снежным вокам
І вызваліць душы схаваны крык
Ты сёння на вяршыні, ты мужык
Хаця знутры ранейшы летуценнік,
Блукаеш між натхненнем ды сумненнем!
...
Я жыць хацеў, хацеў кахаць, жадаць
Без меркантыльных думак дараваць!
І ненавідзець брыдкаю пагардай,
І разбівацца ўшэнт за прагу праўды!
Каб кодэкс гонару па-над законам быў,
Каб лёс палаў, а не бярвеннем плыў!
...
Аднак, на жаль, мне болей не семнаццаць
Я мушу у сабе расчаравацца!



Сярэдняя: 4.5 (20 галасоў)

У свеце, дзе забыліся на годнасць
Агіда роспачы штодзённа ладзіць бал
Тут фальш замена слову гонару
Тут па-над думкамі і дзеямі шакал

У свеце, дзе не адчуваеш шчырасць
Згубіўся праўды промень назаўжды
Тут брыдка ты ілжэш, табе ілгуць
Тут несапраўдныя спагады галасы

У свеце, дзе не ведаюць пачуццяў -
Схаваць крыві агонь ад шпаркай мітусні
Тут шэрыя і жарсць з нянавісцю
Тут доўгія хіба хлуслівыя насы

У свеце, дзе саромеюцца продкаў
Запустазелела сцяжынка на Парнас
Тут пад далярамі бруіцца нафта-еднасць
Тут медвапуціна трымае нафтагаз

А ў свеце, тым што МЫ назвалі светам
Не знікнуць рэшткі светлага святла
Пакуль не змоўкнуць галасы паэтаў
Пакуль нацягнута гітарная струна!..

2012



Сярэдняя: 4.6 (10 галасоў)

Заманлівая далячынь вяршыняў недалёкіх гораў
Блакітнацелых у зялёнай футры з белым капялюшам
Узброеная спевам ветру па-над ціхім ф’ёрдам
Спакусіць не аднойчы на цябе забыцца назаўсёды

Салодкажарсны паx шыпшыны ў мястэчку,
Што з пакон дзён завецца “Горад ружаў”,
Распалымялі водары маліны і духмяных смолаў.
Дурманіць галаву,бянтэжыць сэрца,распранае душу...

А памятаеш, як у светлыя імгненні майго маленства
Спявала ты мне казачныя сны пра непарушнасць
Сваіх пачуццяў да дзяцей світанку існавання
Шапотам жыта ў міжазёрры прамяніста-залатога?

Забылася, дурніца, збочыла са шляху, пра які мы
З табою мроілі пад знічкамі яскравымі спрадвеку,
Глядзіш ад абуджэння ў бок, дзе сонца ўзыходзіць
А я не там,павер - ніколі тамашняю лялькаю не буду

Ты ведаеш,яна амаль як ты – даверлівасць і цнота
Ёй уласцівыя не менш, але пры гэтым, упэўненасць,
Халоднасць і рашучасць,зрабілі непакорлівай,жаданай
Стрымацца з кожнай хвіляю,здаецца,ўсё больш пакутна

Прашу,надай надзею, на імгненне звярні вачэй бяздонне
Блакітнаю крыніцаю-слязою, што Нёман плыняю прыносіць
Туды, дзе ад цябе штодзень хаваецца свяціла
Плюнь у твар путане брыдкай ў абліччы медзвядзёвым!



Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)

Цені жалю не знікаюць, раскідаючы душу
Я Цябе не пакахаю, не умею, не магу
Дзесьці побач у акенцы мігаціць Тваё святло
Толькі ім не Мне сагрэцца, хоць сапраўднае яно

Пралятаюць быццам ў стужцы кантыненты, гарады
Сёння ў Осле п’ю бяздушна - заўтра ў Ніа без вады
Расквітнеюць ў Фурабасі фарбы сакуры-вясны
А Я зноў шукаю шчасця, толькі крочу не туды

Ведай, што даўно шукаю і багата “адшукаў”
Ведай, што Я не кахаю – і ніколі не кахаў
Між растанняў і спатканняў, між сябоўстваў і баёў
Дачакацца да світання, каб больш смутак не прыйшоў

І смяяцца ў адзіноце з тых, хто шчасце не ўтрымаў,
Заглынуўшыся ў брыдоце і падманах без падстаў
І зайздросціць у самоце тым, хто шчасце не ўтрымаў
Узгадаўшы, як ў палёце Сваё ж сэрца згвалтаваў

Я не веру у вар'яцтвы і не веру ў фаталізм
Не выношу тэрмін блядства і агульны крэтынізм
Я зануда-летуценнік, фанабэрысты нарцыс:
Я люблю памалявацца між натоўпу шэрых пыс

І не здольны Я змяніцца, як не здольны прыпыніць
Самадурствы і бясчынствы, каб гармонію здабыць
Толькі вера, што аднойчы ранкам, днём ці ўначы
Напаткаю тыя вочы, што цяпло аддаючы

Сэрца цалкам запалоняць, і растане вечны лёд -
Мой ратунак ад бяссоння і бязлітасных журбот
Мабыць Я дурны рамантык ды збягаю ад праблем
І таму зусім не варты, каб кахаць да пульсу вен?..

Зачытаюся раманам майстра тонкага пяра
І ўжо перакананы, штот не вартая яна
Гэтых пошукаў бясконцых, катавання малыдых
Думак, мкненняў, дзён без сонца і, што пэўна, слёз Тваіх!

Але і зрабіць насустрэч Табе крок Я не магу
Сэрца пуста і бязглузда прыхавалася ў смугу
Калі можаш і жадаеш, проста крыху пачакай
Я, аднак, не абяцаю ні шалаш, ні з мілым рай...

06.11.2013