Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Васіль Голуб

Васіль Паўлавіч Голуб нарадзіўся першага жніўня 1912 года ў вёсцы Параслішча Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці ў сям’і селяніна. У школу пайшоў у дзесяцігадовым узросце, бо школа была далёка, у Валосавічах. Настаўнікам беларускай мовы быў Піліповіч, які вучыўся некалі разам з Я.Коласам у Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі. Перад вайной скочыў завочна літаратурны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута, падчас вайны партызаніў і ваяваў на фронце. Напярэдадні вайны і пасля яе працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў школах Петрыкаўскага (раней Капаткевіцкага) раёна (1932-1973 годы). Свой першы верш напісаў у 1928 годзе(не захаваўся). Аднак пераважная большасць яго вершаў напісана ім у сталым узросце, пасля выхаду на пенсію.Жонка Галя памерла 22 жніўня1989 годзе, а ён пазней – восьмага ліпеня 2005 года. Апошнія годы жыў ў адзіноце, губляючы слух і зрок, што сказвалася на тэматыцы яго творчасці. Пахаваны на могілках вёскі Зарэчка Петрыкаўскага раёна.

У 2003 годзе выдадзены зборнік яго вершаў у выдавецтве “Magic Book” накладам 150 экзэмпляраў. На гэты момант ёсць яшчэ тры дзясяткі гэтага зборніка, якія можна падараваць на бясплатнай аснове таму, каго зацікавіла творчасць Васіля Паўлавіча. (звяртацца можна да яго сына Валер па электронным адрасе hlbb@mail.ru).



Сярэдняя: 4.3 (14 галасоў)

Зараз наша харчаванне-
Бульба на ўсе лады
На вячэру, на сняданне,
На абед яна заўжды.

Страва першая, другая –
Бульба з семем, бульба так,
Хай хоць дробная такая,
Несалёная ніяк.

Бульбу пячэм, бульбу парым,
З бульбы робім камакі,
Бульбу смажым, бульбу варым,
З бульбы хлеб такі-сякі.

Бульбу тарчым і крахмалім,
З бульбы клёцкі і кісель.
Бульбу ганьбім, бульбу хвалім,
Бульбаю жывем усе.

Макарон бульбяны робім,
З бульбы ладзім дзерканы.
З бульбай ворага мы гробім
Ў гэты цяжкі час вайны.

З бульбы бабка, з бульбай каша,
З бульбы харчаванне ўсё.
Бульба наша – сіла наша,
Бульба – нашае жыццё.

Беларускай бульбе слава
Ходзіць шумна з краю ў край.
Помнік бульбе мы паставім
У наш першы мірны май.

14 мая 1944 г, Н-Галоўчыцы



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Запухла, закрылася вока
і свету не бачыць ніяк,
Пабольвае недзе глыбока,
Не знаю, што будзе і як.

Таму апынуўся ў бальніцы,
На гэты раз ў абласной.
Таблеткамі лечаць сястрыцы,
Шпрыцую ін'екцыі зноў.

Ў палату урач завітае
На вельмі абрэзаны час,
Пра нешта кагось запытае,
Слоў некалькі кіне ў адказ.

і ўсё ... і бывайце здаровы...
Да ранку наступнага знік.
Запіша адно прапановы -
Хай сёстры бяруць у разлік.

Па мерках, магчымасцях нашых
Лячэнне марудна ідзе -
і прыдзецца з'есці пуд кашы,
Ўжываючы тройчы штодзень.

Сумота грызе ў выхадныя,
Цяжэе, баліць галава,
Душа непакоіцца, ные,
Ды цягнецца дзень аж за два.

і цягнецца доўга так вечар,
Ціш цісне - ратунку няма.
і вые за вокнамі вецер,
і лезе ў палату зіма.

Чамусьці патроху слабею,
Ёсць змены у ціску крыві.
Слабеюць прыкметна надзеі.
Што ж ... неяк трымайся, жыві.

Ноч цягнецца доўга, як гума:
Ні музыкі шэрага дня,
Ні дзённага шуму, ні тлуму -
Настылая спіць цішыня.

На доугім, як шлях, калідоры
Не бачу ніводнай душы.
Развеяць мне хочацца змору
У гэтай настылай цішы.

За дзень набрыняю я стомай,
Па целе варушыцца боль.
Мне сніцца страшэнная строма,
Над ёю - пякучая золь.

Напэўна, адкрыюцца вочы,
Бадзёраць мяне тут усе,
Па сцежках знаёмых пакрочу,
Каб бачыць свет у поўнай красе.

Мо сілы яшчэ набяруся,
Забуду мо трохі бяду,
Хадзіцьму па ўсёй Белай Русі,
Адвольна ж сюды не прыйду.

Удзячнасць во гэтаму дому,
Сястрыцам і лечурачу
З сабой панясу я дадому,
Бо радасці кроплю адчуў.
1990



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Удзень мне цёмна, як уночы,
Закрыў мне белы свет мой лёс,
Бо плакалі нямала вочы
і вылілі багата слёз.

Устану - водзіць ва ўсе бокі -
Сяджу, прайду мо крокі два,
Трымчу, баліць у лобе трохі,
Пакуль пракружыць галава.

Аплаквалі няўцешна страту,
Маю вялікую бяду.
Прыйшоў у пятую палату -
Як знаць, калі з яе пайду.

Лячэнне йдзе валовым крокам,
і значных вынікаў няма.
Пакуль пабачыць трохі вока,
Напэўна, скончыцца зіма.

А вочы ўсё няўмольна плачуць,
і сам ад горкіх слёз прамок.
Адно, я радасць слова бачу,
Як плаўна ставіцца ў радок.
1991