Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Гаспадыніч

Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ты хацеў не з’яджаць з Барселоны,
Не вяртацца ў адвечны праклён.
Ты хацеў вандраваць незнаёмым
Між Саградай, Рамблай, Камп Ноў.

Ты хацеў на Мантжуік узняцца,
Быццам птушка над горадам сноў.
Табе карцела ў сненнях застацца
Там, сарданай дзе ўз’юшана кроў.

Ты хацеў разняволеным казкай
Гэту казку, як верш свой, пісаць…
Ты прачнуўся. У Менску. Знянацку –
Нібы ў пеклавым чадзе вар’ят…



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

У вечар веснавы дымок ледзь кавы ўецца,
Суцішэў дождж, і просінь як адліга.
Вось першая заззяла зорка і, здаецца,
Для аднаго цябе яе святло праліта.

У вечар набрынялы позіркамі й рухам
Няспешна час з табою рушыць побач.
Няўклюдны цень дубоў, ціхмяны і магутны,
Гайдае суразмоўку тваю – роспач.

У вечар мройны, поўны дзіўных рыс,
Цябе пакліча Тагасвецце…
Калі паймчыць да долу Зніч,
І дымок кавы знікне недзе…



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

У няўтульнасці нашых пачуццяў
Збудавалі не замак – астрогі.
Пасялілі навокал пакуты
Увязнілі сябе ў іх аблогі.

Пакрышылі крылом крумкачовым
Не ласункі – атрутнае зелле.
У палацы сваім мармуровым
Гадавалі маркотаў алеі.

У змарнеласці вечнага тлуму
Нібы воўкі, да поўні спявалі.
І вярталі, вярталі бяздумна
Успаміны, якімі мы сталі.

Нараджэннем ва ўлоніі спатканняў
Ад Ліліт да Джаконды луналі.
Не прымалі з табою світанняў,
І яны нас ў сутоннях хавалі.

Сынам Зоркі, абрынутым ў пекла,
Супраць Бога паўстаў што калісьці,
Ты ў астрозе была хоць і пекнай,
Ды ня болей, чым восені лісце.

У няўтульнасці збеглых турботаў
Я смугою табе прыгадаўся.
А пад ветра кастрычніцкіх ботаў
Наш палац у дажджах руйнаваўся…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Палымянае сэрца кастрычніка
На далонях тваіх трымціць…
Нязмушана таньчыць, як лісце
Пад ветрам растання шуміць.

Лунае запозненым рэхам
Нябачнай журбы хараство…
Кладзецца на вусны бы ў мехі
Адстутнасць пагляду твайго.

Як здань неспатольнага часу,
Кастрычніцкім крокам плыве.
Шукае ў нябёсах адказы
Пытанням загубленых ў сне.

Па-восеньку мудрасцю вечнай
Між хмараў раптоўна, як зніч,
Абліччам яе свет прывеціць
І як маланка – згарыць.

Спаліўшы бясконцасць надзеяў
Пад ціўканне роспачных дзён,
Шпацырам пажоўколых алеяў
Узяўшы іх сэрцы ў палон…