Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Гаспадыніч

Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Снег напраўду падобны да ветру...
Ты пачуеш, як сэрца трымціць...
Мы заснулі ў бялюткім паветры –
Снег як вецер далей паляціць...

Валасоў тваех зорныя ніткі
Снег з пяшчотай ахутае сном...
На зямлі белатварай адбіткі
Нам пакіне ўстрывожаны гром.

Рэчка побач усмешкай заззяе,
Сіняй хваляй цалуючы снег...
У мінулым нас восень чакае
Белай кропкай між цьмяных павек.

Пройдзеш шляхам спамінаў-фантазій
З абярэгам снягоў і вятроў...
На кастрышчы стагоддзяў мы разам
Створым казку, сатканую з сноў,

Дзе напраўду снег дужы як вецер,
І дзе вецер мягчэйшы за снег...
Паляцім па-за часам па свеце
Праз адтуліны белыя стрэх..



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

Як сон душы, у роспачы адзінай,
Трызненнем восень зачапіла боль...
У небе зоркі ходам несупынным
Ад веку ў век на раны сыпяць соль.

Ці ты была? Ці, можа, светлай згадкай
Мінулым прыхавала ўсё жыццё...
А ў холадзе касмічным зоркай яркай
Анёл расправіў белае крыло...

І пер'е паляцела снегам долу,
Дарунак лістападаўскіх начэй...
Сняжынкі як трызненне волі,
Патаялі ў скаронасці вачэй...



Яшчэ не ацэнена

Воды поўныя быцця
плынь магутная люляе,
дзесьці ў тонях свет жыцця
сном Крыўі між нас лунае...



Яшчэ не ацэнена

Адчую сябе прыціснутым да краю непазбежнага твайго імя. (Х. Картасар)

Калі ты падыдзеш, убраная ў вечнасць,
Калі пасміхнешся, як сонца між зор,
Схаваю і я сваю недарэчнасць
У торбу жаданняў збянтэжаных слоў.

Няхай і не блізка, няхай й недалёка,
Бурштынавых поглядаў л’ецца святло.
На пацерках часу струменіцца звонка
Усмешлівых дзён тваё хараство.

Калі ты адыдзеш, пакінуўшы вырай,
Калі азірнешся усмешкай багоў…
На мапе спаткання велікаю плямай
Свой роспіс пакінуць акорды ваўкоў…