Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Гаспадыніч

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

***

Ты пакліч мяне.Пазаві.
Там заблудзімся ў хмельных травах…
Пачынаецца ўсё з любві,
Нават самая простая ява.
Я. Янішчыц

Ты паклічаш, ты пазавеш,
У дурманы траваў духмяных…
Заблукаем у роснай імгле,
Знікнем разам у белых туманах…

Пачынаецца ўсё з любві,
Нават зманнасць нябеснага шляху.
Перад намі абсягаў гады,
Па-за намі – пакінутасць страху.

Распранаецца поўні святло
У вачах тваіх бляскам любові…
І ліецца з нябёсаў сяйво
Асляпляльна-празрыстай няволі.

Ты палічаш, ты пазавеш
Заблукаць у дзівосным адхланні…
На світанку ў роснае смузе
Знікнуць разам у белым тумане…



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ты хацеў не з’яджаць з Барселоны,
Не вяртацца ў адвечны праклён.
Ты хацеў вандраваць незнаёмым
Між Саградай, Рамблай, Камп Ноў.

Ты хацеў на Мантжуік узняцца,
Быццам птушка над горадам сноў.
Табе карцела ў сненнях застацца
Там, сарданай дзе ўз’юшана кроў.

Ты хацеў разняволеным казкай
Гэту казку, як верш свой, пісаць…
Ты прачнуўся. У Менску. Знянацку –
Нібы ў пеклавым чадзе вар’ят…



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

У вечар веснавы дымок ледзь кавы ўецца,
Суцішэў дождж, і просінь як адліга.
Вось першая заззяла зорка і, здаецца,
Для аднаго цябе яе святло праліта.

У вечар набрынялы позіркамі й рухам
Няспешна час з табою рушыць побач.
Няўклюдны цень дубоў, ціхмяны і магутны,
Гайдае суразмоўку тваю – роспач.

У вечар мройны, поўны дзіўных рыс,
Цябе пакліча Тагасвецце…
Калі паймчыць да долу Зніч,
І дымок кавы знікне недзе…



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

У няўтульнасці нашых пачуццяў
Збудавалі не замак – астрогі.
Пасялілі навокал пакуты
Увязнілі сябе ў іх аблогі.

Пакрышылі крылом крумкачовым
Не ласункі – атрутнае зелле.
У палацы сваім мармуровым
Гадавалі маркотаў алеі.

У змарнеласці вечнага тлуму
Нібы воўкі, да поўні спявалі.
І вярталі, вярталі бяздумна
Успаміны, якімі мы сталі.

Нараджэннем ва ўлоніі спатканняў
Ад Ліліт да Джаконды луналі.
Не прымалі з табою світанняў,
І яны нас ў сутоннях хавалі.

Сынам Зоркі, абрынутым ў пекла,
Супраць Бога паўстаў што калісьці,
Ты ў астрозе была хоць і пекнай,
Ды ня болей, чым восені лісце.

У няўтульнасці збеглых турботаў
Я смугою табе прыгадаўся.
А пад ветра кастрычніцкіх ботаў
Наш палац у дажджах руйнаваўся…