Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Гаспадыніч

Яшчэ не ацэнена

Адчую сябе прыціснутым да краю непазбежнага твайго імя. (Х. Картасар)

Калі ты падыдзеш, убраная ў вечнасць,
Калі пасміхнешся, як сонца між зор,
Схаваю і я сваю недарэчнасць
У торбу жаданняў збянтэжаных слоў.

Няхай і не блізка, няхай й недалёка,
Бурштынавых поглядаў л’ецца святло.
На пацерках часу струменіцца звонка
Усмешлівых дзён тваё хараство.

Калі ты адыдзеш, пакінуўшы вырай,
Калі азірнешся усмешкай багоў…
На мапе спаткання велікаю плямай
Свой роспіс пакінуць акорды ваўкоў…



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Спаўзе ў гушчар туман сівы
Між елак покрывам бялюткім.
Ізноў прысніцеся не Вы
У панаванні Рэха гнуткім...

Спаўзе з галінкі кроплі звон,
Які падхопіць шоргат лісця...
Ізноў сустрэнецца Вам Ён,
У мроях стрэчаны калісьці.

Спадзе на вокны змроку цень,
Кране далоні сарамліва...
Ізноў не Вы – самотны дзень
Аб нечым просіць палахліва...



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Пакутай сталення
Імкнешся да веры.
Веры ў сумленне,
Як вырай трызнення,
Сваех летуценняў,
Гульні светлаценяў
На чыстай паперы,
Між дзідаў-аераў,
Між качак гайданняў,
І хваляў хістанняў,
Між хіжым-ахвярным,
Дасведчаным-марным.
Пакутай сталення,
Раструшчанай ў сенях,
Бадзяжным вятрыскам
Сумленнем празрыстым
Набытым у бойках
Самотнага воўка,
Дасведчаным волатам
Як кава памолатым
У друзкі ўспамінаў
Бяконцых аршынаў
Язьмінаў
Шыпшынаў
Малінаў
Адзінай
На свеце
Дзяўчыны.



Сярэдняя: 2.3 (7 галасоў)

Вішняй зімовае наспеў твой сон
І нібы птушка з далоняў
Успырхнуў у неба
Празрыстае як сон
Пра птушку і
Вішню і
І зіму.
Неснагавую зусім зіму.
Час ад часу слязлівую.
Прахалодную як труну ў
Прасторы трупярняў.
Безумоўна,
Ты адзіны там з жывых
(Ці табе так падаецца?)
Бо сон, вядома, надзейны падманнік і
Падменнік
Заменнік
Жыцця, у якім
Зімовай вішняй даспявае
Богам згубленае Слова.