Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Гаспадыніч

Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Гэта кроў мая пырскае і зноўку свет упрыгожвае
Гэта сонца ў колазвароце сваім ад яе палымнее
Мацней водараць кветкі і хваля за хваляй спяшаецца
І любоў мая зноўку свет ўпрыгожвае
Г. Апалінэр

У вачах яе вякуюць вясёлкі –
антраполаг кажа пра
раёк.
У паглядзе яе жарынкі сонца –
псіхолаг кажа пра асацыяцыі і
атаясамліванні.
У постаці яе глыбінныя схаваны
жарсці –
тэрапеўт кажа пра
тэмпературу.
У нагах яе раскашуе жары ліпень –
артапед кажа пра
хісткія косткі.
У словах яе сінечка азёрных хваляў –
лінгвіст кажа пра
дэфекты маўлення.
Партрэт ад Пікасо
купляюць за мільёны еўра
антраполаг,
псіхолаг,
тэрапеўт,
артапед,
лінгвіст.
Той самы, дзе вякуюць вясёлкі
Фернанды Аліў’е –
у мантыльі і без



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Агнёвая паненачка з часоў Вялеса,
Бурштынавых вачэй пагляд чароўны…
Палоніць душу дзён, зрынае Ахілеса
У бездань пачуцця сатканага з бавоўны

З шаўковых валасоў спадаюць долу зоры, –
Ёй ўсцілаюць шлях зіхоткім хараством.
Па-над зямлёй гучыць як песня жаўрукова
Агнёвы голас росны, народжаны Святлом.

Палеткі і старыцы, як паплавы і тоні
Ласкаюць яе крокі язьмінна-спелым сном,
А звышыні адвечнай Сварогі і Даждьбогі
Насустрач да Агнёўцы кіруюць свой паром.



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Тады, калі пад дыванамі жніўня,
Прыўкрасна-памаранчавых удзень,
Пад покрывам пяшчотным ліўня
Абудзецца сустрэчы нашай цень,

Ты, скінуўшы адзенне, дзіўным птахам
Уздымешся ў старыцы аблакоў…
Над небасцю цяжарным шэрым гмахам
Пазбавішся зямных грахоў.

Тады, калі чарніцамі світанкаў,
Сінюткасцю адвечнай, поўных ў снах,
Вярнешся да сябе лістом маланкі
Каб ён таксама збыў свой страх…

Тады, калі вайною пройдуць хмары,
Зняволеныя змрокам даўіны,
Ў вачах малінаўцы міжзорнай мары
Апусцяцца на жніўня дываны…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

А. Э.
Там, дзе Малагу мора цалуе пяшчотна,
Там, дзе сонца паўднёвае ззяе як Бог,
Твае плечы у сне уздымаюцца вольна,
Пад прасцінай ласкавай, нібыта мурог.

Там, на вуліцах вузкіх, усмешных і ветлых,
Паміж небам далёкім і долам ў нагах,
Твае вусны варушацца ціха-нясмела
Быццам нечы спрабуючы вытрушчыць страх.

Там, дзе Лоркі гітара ўздыхае самотна,
А на плошчах Гранады фламенко жыве,
Твае вочы асветлены быццам паходняй
Што запалена сэрцам ліцьвінскім ў імгле.