Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Гаспадыніч

Сярэдняя: 5 (1 голас)

А. Э.
Там, дзе Малагу мора цалуе пяшчотна,
Там, дзе сонца паўднёвае ззяе як Бог,
Твае плечы у сне уздымаюцца вольна,
Пад прасцінай ласкавай, нібыта мурог.

Там, на вуліцах вузкіх, усмешных і ветлых,
Паміж небам далёкім і долам ў нагах,
Твае вусны варушацца ціха-нясмела
Быццам нечы спрабуючы вытрушчыць страх.

Там, дзе Лоркі гітара ўздыхае самотна,
А на плошчах Гранады фламенко жыве,
Твае вочы асветлены быццам паходняй
Што запалена сэрцам ліцьвінскім ў імгле.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Там, дзе рачная хваля
Цалуе душаў пагляды,
І россыпам неба караляў
Азёры ў начы апранае,

Там, дзе вякуюць ляды,
Убраныя ў росныя травы,
І птах адзінокі кружляе
У плыні сонечнай лавы,

Там, дзе дыванамі пожні
У мяккасці крокі хаваюць
І мудрасцю даўняе прошчы
Абшары сабой атуляюць

Там, дзе гаючай крыніцы
Шэпат празрыста-салодкі
І сінявокасць чарніцы
Глыбіннасць даруюць палёгкі,

Там, дзе вішнёвыя ранкі
Купаюцца ў спевах птушыных.
І на крылатых маланках
Мары лунаюць няспынна…

Там, дзе пакінуты годы,
І хаты ваўчкамі заняты.. –
Туды мы ўцякаем употай:
Адзінай істотнае страты…



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Тая хата была як маці –
Цёплай, утульнай, лагоднай...
І давала свайму дзіцяці
Ласку светлай душы і роднай.

Тая хата загойвала раны,
Абярэгам твой лёс атуляла.
Пад нагамі – дыван саматканы:
Ўсё найлепшае сыну аддала...

Тая хата старэла памалу,
Ды пра боль свой табе не казала...
Як чакаючы знаку-сігналу,
І як мара, аднойчы растала...

Тая хата была як маці –
Цёплай, роднай і... ў снах засталася...
Ва ўсмешцы малога дзіцяці
Сёння ў мроі яна убралася...



Сярэдняя: 4.3 (14 галасоў)

тры вятры прайсці
за Шчасцем
тры дажды пражыць
за Шчасцем
тры гары збурыць
за Шчасцем
тры агні скіпець
за Шчасцем
тры азёры сплыць
за Шчасцем
тры сябе змяніць
за Шчасцем
а
л
е
без
цябе
век
быць
у Няшчасці