Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Тамара Абрамчук

Сярэдняя: 4.5 (15 галасоў)

Я твой згадзілася выконываць загад:
Жыву, нібыта знікла мера
І вымярэнні ўсе прыйшлі ў заняпяд,
І новы лёс нарэшце адчыніў мне дзверы.

Я пагазілася з усім, што ўзвышае
І не забылася пра шмат тваіх парад.
Няхай ніколі мара не знікае
І струны ўсе гучаць на новы лад.

І ты ўспомні пра мае імкненні –
Аднойчы ўсе іх свету пакажы.
Каб не знікалі шчасця нашага імгненні,
Баладу сонцу, небу й зорам напішы.

2017



Сярэдняя: 4.8 (26 галасоў)

Дапамога хутка прыйдзе,
Ты яе чакай -
Кажуць людзі, каб ня зведаць
Ім чужы адчай.

Пачакай яшчэ хвілінку!
Можа тры, а можа дзве..-
Кажуць людзі, каб ня бачыць
Свой адчай нідзе.

Хутка будзе дапамога.
Толькі ты чакай.
І на год, а можа болей
Лепш схавай адчай.

Можа лепш сказаць усю праўду?
Твар усім паказаць,
І хутчэй сваё бяссілле
Перастаць хаваць?



Сярэдняя: 4.9 (19 галасоў)

Вераснёвыя думкі мінаюць,
Вецер дзьме ў душы нібы плынь,
Восень зноў за жывое кранае,
Сэрца зноўку ляціць удалечынь.

Мы з табою пажыць не паспелі –
Захапіла ізноў мітусня.
І як узімку кружацца мяцелі,
Так знікае з-пад ног і зямля.

Прыпыніся, паслухай прыроду.
Шолах лісця падобны на нас:
Ён знікае бы гоман народу,
Што сабраўся ісці на Парнас.

Слухай верасень, кроч з ім пад руку,
Хай навучыць і нас так жыць,
Каб увосень ад зорак гукаў
Мы мацней пачыналі любіць.

І тады прэч сыйдзе трывога,
І на сэрцы стане лягчэй.
Калі ўвосень збярэшся ў дарогу,
Не крычы за прыроду грамчэй.



Сярэдняя: 4.9 (19 галасоў)

А давай апранемся ў восень,
Будзем слухаць пад спеў агню,
Што нам вецер здалёк прыносiць,
Будзем думаць пра долю сваю.

Ну давай. Пасядзім у лесе -
Лісце жоўтым няхай блішчыць,
Будзем водар ў кішнях несці –
Няхая спевам прыгожым гучыць.

І вось так, у цішыні вільготнай,
Знойдзем тое, што ты шукаў:
Лёсу тайну і гук самотны,
Каб ён сэрцы ўсіх кранаў.

Кранаў душы і жыцці рухаў,
Мілагучнасцю ачышчаў.
Дай мне толькі табе не схлусіць
У восень гэту я іншым стаў.