Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

існаваньне

Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Цi не вецер адхiнаў мярэжы,
Цi не зоры асвятлялi шлях.
Чараўнiцтва зруйнаванай вежы -
Бел-чырвона-белы сцяг.

Крок насустрач - быццам павуцiнне,
Стрэлы ў спiну - ваўкалакаў смех.
Што ж жыццё? Ды гiне яно, гiне
Кроплямi вясновымi са стрэх.



***

Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Нацыянальная самасвядомасць знікла,
У беларусаў яе цяпер няма!
Бо беларус, як той крот панікнуў
У нару сваю, забыў сваё імя!

Каб зналі продкі нашы дарагія,
Што пасля іх нашчадкі будуць вось такія
Як мы, то хіба ж змагаліся б яны
За нашу незалежнасць, быццам перажыўшы тры вайны!?

Не варта так рабіць, шаноўныя сябры,
Не варта забываць свае старажытныя карані,
Бо згінем мы ў выніку як нацыя
І пойдзем прыслугоўваць да пана, майце рацыю!



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Дні паўзуць як п'яны сваяк з гасцей,
Зімовай соннай мухай.

Аднойчы я прачнуся сукай.
І жыццё адразу стане нашмат прасцей



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Недапісана, незавершана, няскончана,
Існаваньне нашае неапраўдана,
Ні сэнсоўна, ні існасна не аплачана,
Не з’яўляецца ні плёткаю, ні праўдаю.

І ня тымі бакамі, ня тымі напрамкамі,
Ня з тымі чаканьнямі і ня з тым настроем,
З пастаяннымі страхамі выйці за рамкі
І з бястактным сядзеньнем у вечным спакоі

Мы бадзяем-блукаем бясконцымі лябірынтамі
Безнадзейна ў надзеі знайсьці патрэбнае,
І пры гэтым патрэбы робячы мітамі,
У памылках сваіх зьвінаваціўшы неба ганебнае.

Са зьдзіўленьнем ў вачах, не паверыўшы існасьці,
Выпадкова змешваем усьмешку з плачамі,
Ды жыцьцё нашае, пэўна, такое сьціслае,
З-за таго, што яшчэ незавершана і пакуль неаплачана.