Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

гумарыстычныя вершы

Сярэдняя: 4.4 (37 галасоў)
"Раздача бяздомных жывёл". Вы чулі? Чыталі пра гэта? А добра, каб хтосьці правёў Раздачу бяздомных паэтаў. Мо нехта мяне бы абраў, Аблашчыў, прывёўшы дахаты, Ў куточку мне коўдру паклаў, Наліў у кармушку гарбаты. Я б вершы яму прысвячаў, Спяваў дыфірамбы ды песні, Заўжды на парозе страчаў – І нам не было б разам цесна. Але – гэта проста бяда – Паэтаў ніхто не заводзіць. Сабаку бяруць ці ката, Паэты ж нічыйныя ходзяць. 20.03.2011 Kids Clothes


Сярэдняя: 2.3 (9 галасоў)
Прошлае всё пазабыць Колы ты на світ ужэ вэсь знаменітыj, То ек то заjті шэ j до j шіск!? Да jім покажімо якыjся ціп 7ок ш Чы навыць новіjшы сціхі зь. Бы мы j ны j гучыв дэсь колыся Людмілок, Ек правыць пожарных стацьці. І вершыКом чы любОвалАся Цівка: Оj! Прамо Есенін, глядзі! Ну-да. Бо і Асьцы в Чылнах ты наравывсь. І ціскав яе ці цяцькы. Но дэ ж ты, колы ж ты успів так посывыты, Ажны шо j Ніна ны в кыj. Екся і какся калісьці я бівся зь Прамо j за Люськы трускы. Гэто жэ дывно, колы вдруг Весы вас Да ны пудымуць на сміх. Ну, а тем паче, када ты щаслывыj важ, Шо во сус3в Павучків: Лысынькы ж завшы тобі росчыкныся і, Кап ды аш капніць чаішк. Гонь як наравіма цыпкаца j з ІрКамі! Ну, бы ж на Камі з вампірк. Гэта ж цвіточкі зе прам-ткі в спаднічачцы. А не вуж нешта з гужів. Ну, ды на Ясельдзі всёж-ткі атлічНенька, Ненька якася стая над Васільк, Шося чытала зе j з вершыкав ліпшых всіх. От бы яе хоць знаjсьці!.. Ды j пасасаці тых слівк, Шо ны напывся в Рачків ш. ...ну, дык чаго там! Паідзь ва у Мнінск Ды і ісчы тую відьм. Екся ж в паездцы суjДоjСывШысь, хі, Нават іj с тою сясь3чк. ...ну, так хоть как, ЯК, наш новіньКі шрыфт? Мы ш бо іхь стрець в Городыщь Footwear


Сярэдняя: 2.3 (9 галасоў)
Прошлае всё пазабыць Колы ты на світ ужэ вэсь знаменітыj, То ек то заjті шэ j до j шіск!? Да jім покажімо якыjся ціп 7ок ш Чы навыць новіjшы сціхі зь. Бы мы j ны j гучыв дэсь колыся Людмілок, Ек правыць пожарных стацьці. І вершыКом чы любОвалАся Цівка: Оj! Прамо Есенін, глядзі! Ну-да. Бо і Асьцы в Чылнах ты наравывсь. І ціскав яе ці цяцькы. Но дэ ж ты, колы ж ты успів так посывыты, Ажны шо j Ніна ны в кыj. Екся і какся калісьці я бівся зь Прамо j за Люськы трускы. Гэто жэ дывно, колы вдруг Весы вас Да ны пудымуць на сміх. Ну, а тем паче, када ты щаслывыj важ, Шо во сус3в Павучків: Лысынькы ж завшы тобі росчыкныся і, Кап ды аш капніць чаішк. Гонь як наравіма цыпкаца j з ІрКамі! Ну, бы ж на Камі з вампірк. Гэта ж цвіточкі зе прам-ткі в спаднічачцы. А не вуж нешта з гужів. Ну, ды на Ясельдзі всёж-ткі атлічНенька, Ненька якася стая над Васільк, Шося чытала зе j з вершыкав ліпшых всіх. От бы яе хоць знаjсьці!.. Ды j пасасаці тых слівк, Шо ны напывся в Рачків ш. ...ну, дык чаго там! Паідзь ва у Мнінск Ды і ісчы тую відьм. Екся ж в паездцы суjДоjСывШысь, хі, Нават іj с тою сясь3чк. ...ну, так хоть как, ЯК, наш новіньКі шрыфт? Мы ш бо іхь стрець в Городыщь KD VIII Elite High


Сярэдняя: 4.9 (15 галасоў)
Колькі мне?
                   Пад сорак маю.
Як працуецца?
                      Сяк-так...
Ды сяджу вось, разважаю:
І чаму я халасцяк?

Ростам – быццам ладнаваты.
Нос – у меру. Рот – як рот.
Дык чаму ж даюць дзяўчаты
Ад варот мне паварот?

Стася?.. Ёй прызнаўся прама.
Стасю моцна я любіў...
Нават помню, дзвесце грамаў
Ёй «падушачак» купіў.

Быў і дома я ў каханкі.
Выпіў гляк і з’еў кумпяк.
Правяла мяне да ганка...
І чаму я халасцяк?

А яшчэ заваражыла...
Помню – во! – было дзяўчо.
Нат аднойчы палажыла
Мне галоўку на плячо.

Ёй кажу пяшчотна гэтак:
«Слухай, ты ж не бервяно?!»
А яна – купі ёй кветак,
Намякае на кіно.

На дармоўку, бач ты, цэліць.
Я ёй тут без лішніх фраз:
«Адгуляем перш вяселле,
А тады ўжо іншы сказ...»

А яна і адказала:
«Перш на горцы свісне рак...»
От дык ліха, от навала!
І чаму я халасцяк?

Хлопец з выгляду я – класны,
І наконт глуздоў – не ўрод.
Да дзяўчат я маю ўласны,
Свой, культурны падыход.

Падтрымаць умею марку,
Памятаю, шасцярым,
Пазнаёміўшыся ў парку,
Карткі з надпісам дарыў.

Трэба ж, гэтулькі адразу
Раніў сэрцаў – любата!..
І... ніводная адказу.
Ат, вядома, – цемната!

Я сяджу цяпер, бядую,
Разважаю, небарак,
Ды ніяк тут не дайду я:
І чаму я халасцяк?

Вось куплю пінжак у клетку
І з заклёпкамі штаны,
Безразмерныя шкарпэткі
І берэцік шыкаўны,

На плячо павешу «ФЭДа»,
У кішэні – «рок-н-рол»...
Пабягуць дзяўчаты следам –
Буду крочыць, як арол!

Паміж намі,
                 толькі свата
Па сабе цяпер знайду,
Сцеражыцеся, дзяўчаты, –
У сваты да вас прыйду!
jackets