Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Станіслаў Валодзька

Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Помніцца так ясна мне карова
Наша
з картай свету на баках.
Раніца
духмянага такога
Наліла мне сёння малака.

Бачыцца, было нібыта ўчора:
Цягне плуг на ворыве наш конь.
І здаецца зараз, што з дакорам
Галавою мне ківае ён.

Сніцца: наш сабака звонка брэша.
Можа, вецер – злодзеем яму?
Ён, разумны, службаю нас цешыць.
І яго я ў думках абдыму.

І ката пакрыўдзіць не хачу я.
Ён ляноце волі не даваў:
Ведалі тут мышы яго “чуласць”,
І – гасцей у хату намываў.

Лашчацца, здымаючы мне стому…
Як іх, нашых меншых, не любіць?!
Іх не дам у крыўду я нікому,
А тым болей сам не стану біць…



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Успомні маленькім сябе
На руках
У маці і ў бацькі –
Вазьмі сябе ў рукі!

Успомні падлеткам сябе
На руках
У дрэва і ў рэчкі –
Вазьмі сябе ў рукі!

Дзіцятка малое
На рукі вазьмі,
Яму усміхніся –
Вазьмі сябе ў рукі!

Свяшчэннай зямліцы
Ў далоні вазьмі
З магіл сваіх блізкіх –
Вазьмі сябе ў рукі!

Каб вынесці мукі
І выйсце знайсці,
І радасць – нарэшце –
Вазьмі сябе ў рукі!

Каб потым і ўнукі
Шчасліва пайшлі –
Сабой кіраванне
Вазьмі ў свае рукі!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Чутна ў родным краi
Й па-за краем,
На край свету чутна:
Ад душы,
Як само сумленне,
Дудка грае, –
Трубамi яе не заглушыць!

Мы не ўмром
I з намi наша годнасць,
Быць людзьмi
Цi ж варта адвыкаць,
Покуль ёсць у нас
I ў мовы роднай
Багушэвiч –
Добры адвакат.

Пракурораў ёсць на свеце многа.
Адвакатаў значна менш аднак.
Ён i зараз недзе
Перад Богам
Часам заступаецца
За нас.

I надзея ёсць:
Францiшка слова
Будзе мець вагу
I ў Судны дзень...

Чутна:
Дудка грае адмыслова.
Скачуць, скачуць
Сэрцы у людзей!..



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

З намі, прычакаўшы лепшай долі,
З цеплынёю помніць Беларусь:
Казімір Сваяк, як кветкі ў полі,
Землякоў збіраў у свой хаўрус.

Блізкімі былі там сваякамі
Ўсе яны, – радніла іх любоў
Да Радзімы мілай, што вякамі
Засланялі прашчуры сабой.

Мовай беларускай сэрцы грэлі –
І таму агмень яе не чах.
І, як тыя зорачкі, гарэлі
Мроі іх іскрыліся ў вачах…

Веру гартавалі – уставалі
Да пляча плячо, як ваяры,
І ў касцельным хоры так спявалі, –
Аж дыханне сцішвалі вятры!

Некалі таксама, спадзяюся,
Ведаць будзе рад і мой унук,
Што жадаў уздыму Беларусі
З імі разам і мой дзед Юзук.

Недзе яны й зараз у хаўрусе.
Там ім, мусіць, добра, як раней.
А калі і я ў той бок збяруся –
У хаўрус свой прымуць і мяне…