Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Станіслаў Валодзька

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

РОДНАЕ ПОЛЕ

Як доўга я ўдачы не ўбачу,
Прыеду ў край родны,
На дол
За вёскай упаўшы,
заплачу,
Уткнуўшыся полю ў падол.

Дзе колісь дзяды працавалі,
Бацькі шчыравалі ў адно:
Шмат сілы яму аддавалі,
Ды болей вяртала яно.

Такое ў яго біяполе,
Што поле мне ўпасці не дасць:
Адцягне ўсе крыўды і болі,
Мне сілы і моцы надасць.

Ўспамін жа то ржышчам уколе,
То зёлкай прылашчыць:
Увысь
Глядзеў я маленькі –
ў прыполе
Вось гэтага поля
калісь.

Я болей ад шчасця заплачу,
Як змыю слязамі тугу:
Вялікай удачай убачу,
Што бачыць Айчыну магу...

І дзе на зямлі ні бываю, –
Радзіма ў вачах паўстае.
Узрушаны, зноў адчуваю
Сябе ў полі зроку яе.

Дай, Божа, не раз мне прыпасці
Да роднага поля свайго!
І бачыцца мне як ад шчасця
Туманіцца позірк яго…



Яшчэ не ацэнена

Памяцi Васiля Быкава

Як мяшэчак з зямлёй,
Яго сэрца было,
З той зямлёй дарагой,
Дзе маленства прайшло.

Дзе глядзiць з-пад рукi
Хата ў вёсцы Бычкi,
Дзе i зараз гараць
Вокны, як светлячкi.

Дзе тулiлi яго –
Поле, бор i рака,
Выхаванца свайго
Хлапчука Васiлька...

Як мяшэчак з зямлёй,
Яго сэрца было,
З той зямлёй дарагой,
Дзе ён стаў на крыло.

Яму гэта зямля
Шчодра сілу дала,
І дарогу дала,
Што да мэты вяла.

Ды не простай была
І не гладкай была,
А дорога парой
Цераз церні вяла...

Як мяшэчак з зямлёй,
Яго сэрца было,
З той зямлёй дарагой,
Дзе юнацтва прайшло.

Зкуль пайшоў на вайну, –
Смерцi ў вочы глядзеў
I зямельку не раз
Прыцiскаў да грудзей...

На радзiму спяшыў.
I шчаслiвым стаў ён,
Што тут шлях завяршыў, –
Ў свой пайшоў батальён.

I вось гэта зямля
Боль яго узяла, -
Прыняла, абняла
Васiля...



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

РОДНАЯ МОВА

З родным краем рад сустрэчы,
Наглядзецца не магу
Як лугі дзяцінства рэчку
Берагамі берагуць.

І звініць, як гэта рэчка,
Мова матчына, журчыць.
Так і нам – удзячна вечна
Мову продкаў берагчы.

Гэты скарб вялікі самы, –
Не бывае даражэй.
Бо заўжды і нас таксама
Наша мова беражэ…



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

РУЖАЧКА

(Пераклад латгальскай народнай песні)

Ой вырасла ружачка
Чырвона ў садзе,
Ой вырасла ружачка
Чырвона ў садзе.
Пад той ружай,
Пад той ружай
Спіць краса-дзяўчына,
Пад той ружай,
Пад той ружай
Спіць краса-дзяўчына,

Ай, дзіцятка, ай, дзіцятка,
Цябе маці кліча,
Ай, дачушка, ай дачушка
Цябе маці кліча.
Знаю, знаю, разумею
Чаго маці кліча,
Знаю, знаю, разумею
Чаго маці кліча.

Хоча мяне мамачка,
Родная хоча
За старога выдаць,
За старога выдаць.
Ды старога, маладая,
Бачыць не жадаю,
Ды старога, маладая,
Бачыць не жадаю.

Прэч, стары, адгэтуль
І не азірайся,
Прэч, стары, адгэтуль
І не азірайся.
І ніколі, і ніколі
Болей не з’яўляйся,
І ніколі, і ніколі
Болей не з’яўляйся.