Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Станіслаў Валодзька

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Мілая рэчка дзяцінства майго,
Што ахрысцілі дарожнікі Дудкай,
Мне выплываеш праз зараснік год,
Граеш, квітнееш у снах незабудкай.

Шпарка да Віліі-маці бяжыш
Доняй, ёй радасцю сэрца напоўніць.
Колькі пасвеціць на свеце мне жыць
Буду цябе я змяістаю помніць.*

Як праз аер хлапчукі мы імчым,
Каб у абдымкі хутчэй табе трапіць.
Спёка стараецца нам дапячы,
Тут жа адразачку моц тваю траціць!

Тут пастушком я любіу адпачыць –
Разам з каровамі пасвіць аблокі,
За шчупакамі падоўгу сачыць,
Ракаў лавіць, што багата было так...

Можа і ў старасці колісь Бог дасць
Мне зазірнуць тут у вочы дзяцінства.
Студзіць мне вусны святая вада,
Быццам Iсус тут калісь пахрысціўся.

* Не выпрамленай міліярацыяй



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Такі шалёны вецер часу быў:
Зрываў людзей з сяліб сваіх абжытых
І з клункамі сабранага пажытку
Іх, бедных, гнаў, скуголячы, ў Сібір.

Ў зямлю чужую там, у мерзлату
Яны, жыць вельмі прагнучы, ўрасталі.
Як роднымі і той зямельцы сталі,
Што ім дарыла скупа дабрату.

І прыняла навек іх як сваіх.
Глядзяць з нябёс засмучаныя зоркі,
Што рэдка кветкі на магілах іх.
Ды на магілах іх рунеюць зёлкі.

Як трэба карані свае любіць,
Як трэба шанаваць свае магілы,
Каб не падзьмула ў душы нам Сібір,
Каб быць людзьмі на гэтым свеце мілым!..



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Гожа сонца грае –
Божа памагае.
Ды маўчыць салоўка
Ў развяснелым гаі.

Што маўчыш, салоўка,
Зесіўшы галоўку?
Што у салавейкі
Слёзанькі на вейках?

Ці не ты нядаўна
Так самааддана
Песняй заліваўся?!

Сёння ж так азваўся:

– Як я ні стараўся,
Як я ні маліўся –
Заўтра гай мой зваляць! –

І слязьмі заліўся...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

У адной сям’і нарадзіліся два сыны-блізняты. Назвалі іх Пятром і Паўлам. Калі яны трохі падраслі, з’явіліся ў іх мары падобныя як яны самі: знайсці скарб. Самымі любімымі іх заняткамі было чытаць кнігі пра шукальнікаў скарбаў і блукаць па закінутым замку, дзе, магчыма, схаваны скарб.
Кажуць, што калі вельмі верыць у свае мары, то яны калі-небудзь абавязкова збудуцца. Так здарылася і ў Пятра з Паўлам, калі яны выраслі. Вярнуліся браты аднойчы з далёкіх і доўгіх вандровак і сталі расказваць бацькам і адзін другому аб сваіх знаходках. Археолаг Пётр, раскапваючы замчышча, збанок з залатымі манетамі выкапаў, а геолаг Павел, працуючы ў геалагічнай экспедыцыі, адкрыў буйнае месцараджэнне золата. Як і належыць у такіх выпадках, яны атрымалі за гэта ўзнагароду.
Калі, пагасціўшы ў родным доме, пахадзіўшы па сцежках дзяцінства, яны зноў сабраліся ў дарогу і перад ад’ездам селі за святочны стол, маці з бацькам сказалі ім:
– Мы вельмі рады, дзеці, што збыліся вашы мары, але мы яшчэ больш рады, што здзейсніліся мары і нашы. Нам радасна, што вы выраслі добрымі людзьмі, што вы шануеце сваіх бацькоў і Бога. Што вы з падарункамі наведалі дзіцячы дом і не праходзіце міма ўбогіх, не падаўшы ім... Бо самыя вялікія скарбы на свеце – гэта дабрыня і міласэрнасць...