Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

радзіма

Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Самота Радзімы.

Здалося мне,
што нехта кліча,
і просіць ціха дапамогі…
загадкавая гэта
акалічнасць –
скавала ногі…

Куды ж тут бегчы ?
Ратаваць каго тут ?
А сэрца –
разрываецца, і енчыць,
ад невядомай мне
балючае самоты…

Закрыў я вочы,
ўпрогся пачуццЯмі
у навакольнасць асяроддзя –
а нехта ж плача,
як дзіцяці,
пакінутае Багародзіцай…

Я доўга жыў на гэтым Сьвеце,
каб плач са стогнам – не спазнаць…
Радзіма жальбіцца,
нам – яе дзецям…
І зубы сцяў я –
каб ў самоте,
самомому мне
не застагнаць…
*+*
11 сакавіка 2014 г. …ноччу…
*(здалося – показалось; нехта кліча – кто-то зовёт; дапамогі – помощи;
загадкавая – загадочная; акалічнасць – обстоятельство; бегчы – бежать;
ратаваць – спасать; енчыць – стонет; ад невядомай – от неизвестной;
балючае самоты – болезненной тоски; пачуццЯмі – чувствами;
навакольнасць асяроддзя – окружающая среда; са стогнам – со стоном; жальбіцца – жалуется; сцяў – сжал,сцепил



Сярэдняя: 4.9 (23 галасоў)

Я прыкмеціў галінку ялінкі,
Той, што ў Саўскім Бары расце.
А на ёй сваю павуцінку,
павучок-мужычок пляце.

І на кожнай са срэбных нітак,
Кроплі ззяюць у сіняве.
Не хапае ў алфавіце літар,
Каб ўсё перадаць табе.

Саўскі Бор пасярод высокіх,
Недасяжных, рубінавых хвой.
Тут прастор для маіх глыбокіх,
Паэтычных, ветлівых мрой.

Зазірну я сюды вясною,
На Вялікдзень прыеду, да брата.
І прайдуся з бабуляй сваёю,
Дзе калісьці была яе хата.



Сярэдняя: 4.9 (15 галасоў)

Мой свет, у якім заўжды жыву,
Не супадае з іншым светам
Яго, таемна, назаву
Пакутнай думкаю паэта.

Мой свет гучыць на роднай мове
На песні, што жыве здаўна
Яе, на жаль, няма ў размове,
Бо з вуснаў не гучыць яна.

Блакіт нябёс над галавою
І птушак спеўных галасы,
Цяпер нагадваю з любоўю,
Як моклі ногі ад расы.

І я прайдуся па абшарах,
Адчую цеплыню палёў,
Якую зноў малюю ў марах...
Ды пахне квеценню садоў.

Там, дзе гісторыя гучала
Пад грозны звон стальных мячоў,
Ці прага волі праслаўляла
Зямлю адважных ваяроў.

Усё ў сэрцы захаваю
Ды падзяліцца мару я
З любым, хто прагне шчасця краю,
Бо свет мой - Беларусь мая!

05.01.2011



Сярэдняя: 5 (8 галасоў)

На сутыку стагоддзяў
нарадзіўся Анёл
з васількамі ў вачах
і бусліным крылом,
на шчацэ шнар ад пугі,
мазалі на руках,
ды нянавісць расла
у блакітных вачах:
замест сонца і поўні –
цемната ды мяжа,
і катуе людзей
тых пакорнасць свая,
не шукаюць прасвету,
толькі працай жывуць,
мовай маці – маўчаць,
на замежнай – пяюць,
за рублі і даляры
прадалі ўсё наўкол,
у хаціне сядзяць –
няма хлеба ды дроў…
І таму сярод сосен
нарадзіўся Анёл
з васількамі ў вачах
і крынічнай слязой.
Незнаёмы, нябачны,
быццам подых вясны,
ён ішоў уздоўж хат
па дрыготкай зямлі,
і расло спачуванне
за басяцкі народ,
што праз вокны глядзіць,
не выходзіць за плот…
А маленькія дзеці
сустракалі яго,
і ад постаці той
ім лілося святло.
Нібы сонейка ноччу,
як прамень сярод хмар,
у краіне малой
утварыўся пажар.
Нарадзіўся Збавіцель,
ён, нібы Божы сын,
ён, нібы вольны птах,
йшоў, вядома, адзін,
ды здавалася людзям,
быццам войска прывёў.
Праўда там на кані,
там Надзея, Любоў,
там харугвы віднеюць,
абразы там вісяць,
ды на шыі крыжы
моцна крыватачаць.
І казаў ён ім слова,
бы малітву чытаў,
ды сялян-лежабок
на паўстанне узняў!
А з бялюткай адзежы
і з чырвонай крыві
ён зрабіў людзям сцяг,
каб было пад чым йсці…
Як ускінуў рукамі
да нябёсаў Анёл,
хмары бліснулі – бах! –
быццам згода на бой.
І пайшоў па дарозе
басаногі народ
праўду, веру шукаць,
для дзяцей лепшы лёс…
Здабываць сабе волю
у крывавым баі
выйшлі людзі з сахой
і Анёл на кані…

І з стагоддзя ў стагоддзе
скача мужны Анёл
з васількамі ў вачах
і бусліным крылом.
Ён трымае высока
сцяг Радзімы сваёй…
Калі з’явіцца кат,
мы дамо яму бой!