Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

радзіма

Сярэдняя: 5 (8 галасоў)

На сутыку стагоддзяў
нарадзіўся Анёл
з васількамі ў вачах
і бусліным крылом,
на шчацэ шнар ад пугі,
мазалі на руках,
ды нянавісць расла
у блакітных вачах:
замест сонца і поўні –
цемната ды мяжа,
і катуе людзей
тых пакорнасць свая,
не шукаюць прасвету,
толькі працай жывуць,
мовай маці – маўчаць,
на замежнай – пяюць,
за рублі і даляры
прадалі ўсё наўкол,
у хаціне сядзяць –
няма хлеба ды дроў…
І таму сярод сосен
нарадзіўся Анёл
з васількамі ў вачах
і крынічнай слязой.
Незнаёмы, нябачны,
быццам подых вясны,
ён ішоў уздоўж хат
па дрыготкай зямлі,
і расло спачуванне
за басяцкі народ,
што праз вокны глядзіць,
не выходзіць за плот…
А маленькія дзеці
сустракалі яго,
і ад постаці той
ім лілося святло.
Нібы сонейка ноччу,
як прамень сярод хмар,
у краіне малой
утварыўся пажар.
Нарадзіўся Збавіцель,
ён, нібы Божы сын,
ён, нібы вольны птах,
йшоў, вядома, адзін,
ды здавалася людзям,
быццам войска прывёў.
Праўда там на кані,
там Надзея, Любоў,
там харугвы віднеюць,
абразы там вісяць,
ды на шыі крыжы
моцна крыватачаць.
І казаў ён ім слова,
бы малітву чытаў,
ды сялян-лежабок
на паўстанне узняў!
А з бялюткай адзежы
і з чырвонай крыві
ён зрабіў людзям сцяг,
каб было пад чым йсці…
Як ускінуў рукамі
да нябёсаў Анёл,
хмары бліснулі – бах! –
быццам згода на бой.
І пайшоў па дарозе
басаногі народ
праўду, веру шукаць,
для дзяцей лепшы лёс…
Здабываць сабе волю
у крывавым баі
выйшлі людзі з сахой
і Анёл на кані…

І з стагоддзя ў стагоддзе
скача мужны Анёл
з васількамі ў вачах
і бусліным крылом.
Ён трымае высока
сцяг Радзімы сваёй…
Калі з’явіцца кат,
мы дамо яму бой!



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Тук, тук, нехта грукае ў дверы.
Хлопец бачыць у вочка сваёй кватэры
Як босая дзяўчына скрутак трымае
"Ўпусці мяне." А душу жах апанавае...

Ён расплюшчыў вочы, цяжкое дыханне.
Пот на ілбе, але сэрца сціхае.
Гэта быў сон, і тут каля ложка
З'явілася аднекуль белая кошка.

Світак той самы яна трымала
У ногі паклала і раптам сказала:
"Я доўга па зямлі беларускай блукала,
Пакуль такога, як ты, шукала."

"Хто ты, адкуль і што табе трэба?"
-Прамямліў хлапчук вельмі нясмела.
"Мне нельга разказваць гісторыю гэту,
Ты асаблівы і маешь вялікую мэту...

Сцеражы гэты скрутак, не паказвай нікому,
Ён дапаможа табе, абавязкокова.
Якую б ты справу не пачынаў
Ён дасць табе сілу, каб ты ўсё стрымаў.

Ты маешь гонар за сваю Радзіму.
У сэрца тваім ён не загінуў.
Да продкаў і мовы сваёй не абыяковы
Ідзі заўсёды наперад праз забароны.

Данясі да людзей тыя самыя словы,
Якія блукаюць, як птушка ў прасторы.
Ня дай імёнам дарэмна прапасці,
Яны павінны жыць праз любыя напасці."

Не паспеўшы дадаць больш нічога
Кошка знікла ад хлопца маладога.
На падлозе ляжаў пацёрты скрутак з паперы.
Разгарнуўшы яго, пачалісь прыгожыя спевы.

Гісторыю краіны цудоўны голас разказваў,
Розных асобаў цяжкі лёс паказваў.
Нарэшце было імя таго юнака
І шматкроп'е стаяла ў канцы радка...

07.05.2012, Наваполацк



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Скрыжаванне са снежнем –
белым крыжам і чорным.
Скрыжаванне з самотай –
светлым крыжам і цёмным.
Скрыжаванне з Радзімай –
вечным крыжам і буднім.
Скрыжаванне з сабою –
белым крыжам і чорным,
светлым крыжам і цёмным,
вечным крыжам і буднім.
І зноўку ратуюць
Каляды...



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Першым слова было. Толькі слова,
бо з яго пачынаецца мова.
І ўсяму, што на сэрцы, прычынай
ёсць адно толькі слова: Айчына.