Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

радзіма

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Скрыжаванне са снежнем –
белым крыжам і чорным.
Скрыжаванне з самотай –
светлым крыжам і цёмным.
Скрыжаванне з Радзімай –
вечным крыжам і буднім.
Скрыжаванне з сабою –
белым крыжам і чорным,
светлым крыжам і цёмным,
вечным крыжам і буднім.
І зноўку ратуюць
Каляды...



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Ну вось, сынок, ты першы раз – у шлях.
Зрабіўся раптам незнаёма-новым:
Усхваляваным, дзёрзкім не на жарт.
Дазволь жа мовіць на дарогу слова.

Праз сто шляхоў і тысячы вятроў
Няхай заўсёды вабіць родны ганак.
Тут кожны раз, калі б ты ні прыйшоў,
З любоўю шчырай стрэне цябе мама.

Куды б цябе ні кідаў лёс-дзівак,
Не забывай вяртацца да вытокаў.
Тут – першы подых твой, тут – той абсяг,
Дзе крылы выпрастаў для дальняга палёту.

Тут, на малой радзіме, назаўжды
Кавалачак душы тваёй застаўся.
Трымаюць дрэва моцна – карані,
І гора тым было, хто іх цураўся.

Паразважай над словамі ў цішы –
Я за цябе маліцца буду Богу.
Здалёк тэлефануй, лісты пішы.
Ідзі, сынок. Анёлаў у дарогу.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Смаргонь ранішняя.

Глядзіцца храм у люстра става –
якая дзіўная выява!
Ён побач – паралельны свет,
як вечны Божы запавет.
Шапочуць ясені і клёны.
Звініць птушыны хор натхнённа,
зірнуў Францішак задуменна
на ўсход, дзе ззяе пераменай,
дзе праз карункавыя хмаркі
квітнее велічна заранка.
Пад булькат рэчкі хуткаплыннай
сплывае ўдалеч час няспынна.
Па берагах, як вартавыя,
паўсталі валуны сівыя,
тут рарытэт падзей далёкіх
і дар уважліваму зроку
з зямлі прарос, як святаяннік,
вайны ўспамін, бы пакаянне.
Па сцішанай алеі парка
спяшаецца хтось вельмі шпарка:
то з акадэміі мядзведжай
вядуць артыста два заезжых
вясёлых, шустрых скамарохі,
ды раптам скамянелі трохі.
Тым часам сонца шарык меней,
хоць шчодра сыпле промні жменяй.
На Оксне ярка хвалькі ззяюць,
дзень новы радасна вітаюць.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

На шляху раптам прыпынюся
У вясновых дзівос пару.
Пра красу роднай Беларусі
З-пад нябёсаў спяе жаўрук.

Пеючы ў вышыні адрання,
Ты сябрам шчыра раскажы:
- Беларусь – край майго кахання!
Беларусь – спеў маёй душы!

... А калі восень падаспее,
Адлятаць зладзіцца жаўрук.
Што ж, ляці! Ды вяртайся смела
На радзімы мурожны луг!

І на ўсім дальнім вандраванні
Празвіні з кожнае мяжы:
- Беларусь – край майго кахання!
Беларусь – спеў маёй душы!

... Небасхіл азірні, малеча,
Што жаўрук песнямі дзівіў.
Раскажу, як жылі спрадвечча
Менчукі на сваёй зямлі,

Як яны мроілі вякамі,
Каб і ты тут сумленна жыў,
Шанаваў край майго кахання,
Бараніў спеў маёй душы.

Я хачу, як спакон вялося,
Каб ты бачыў, мой любы ўнук,
Што табе ў свеце засталося
Ад маіх ад мазольных рук.

А калі прыйдзе час растання,
На сівым камні напішы :
- Беларусь – край майго кахання!
Беларусь – спеў маёй душы!