Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Міхась Карцялёў.

Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Ідзе жыцьцё… і новага ня будзе
Па-нада мною і, дружа, над табой:
Турботнага, клапотлівага гуда,
Прасякнутага доляю зямной.

Ідзе жыцьцё… засеянае поле
Хай родзіць, каласуе і буе
І спадкаемца гэтай зямной долі,
Кольнікалі хай успомніць аба мне.
04.03.18.



Яшчэ не ацэнена

Аб Ёй.

Хто прыдумаў цябе такою -
Не вузенькім сярпочкам жать -
А шырокаю касою,
Не мілуючы махаць…

Хто прыдумаў цябе такою -
Не пакосамі гандляваць -
А ў глебу, на перагноі,
Накошанае аддаваць…

Хто прыдумаў цябе такою -
Не глухою, не сьляпою -
Быць чаканьнем, зямною тугою,
Над апошнім уздыхам Жыцьця.
-26.03.17.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Ад немаўленства маннай кашы
Імгненьні капаюць, цурчаць,
Каб чырвань гліны долі нашай
Муром цагляным збудаваць.

Доля адна ірвецца гмахам,
На небе воблакі шкрабе,
Доля другая глінай мякне,
Па шляху колавым паўзе.
-03.06.17.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

п. Н.С.
Адгукнісь!

Умомант бліснуць твае вочы
І памкнуцца зрэнкі ўшыр,
Адгукнуцца сэрца хоча,
Ды язык нема маўчыць.

Ад спакус вядуць маркоты
Да няўтула на душы,
Як набыцца лекам гожым,
Дзеўчыненька - адкажы?

Жыцьцё знае многа фарбаў,
Многа колераў у ім -
На чаканьні, на жаданьні,
Дзеўчыненька - адгукнісь!
-05.05.17.