Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Міхась Карцялёў

Сярэдняя: 4 (1 голас)

Няма ў сьвеце народа благога,
Сколь вякоў ты на ім ня жыві,
А ёсьць дрэннае слова такое;
,,Украдзь!,, ,,Адбяры!,, і ,,Забі!,,.

А ёсьць дрэнная справа такая,
З далёкіх-далёкіх часоў,
Ля якой чалавек не сьпявае,
Не будуе вялікіх муроў.

У якой чалавек, так зацята
І зусім не ад дзікіх зьвяроў,
Называе ворагам брата,
Іх кідае, як трэскі ў агонь.

Абыйдзі пусткі зямные,
Акіянскіх глыбінь занырні,
Запытай ад зьвера ці рыбы:
,,Чаму ж ты, чалавеча такі?,,

Няма ў сьвеце народа благога
І ня будзе яго зь веку ў век,
Толькі ёсьць у сьвеце дрэннае слова
І яму паслухмян чалавек!
-26.03.16.



Яшчэ не ацэнена

Няма хады сярод балот,
Толькі дрыгва, толькі багна,
Аб чымсьці шапаціць чарот,
Ды вольхі чорныя дрыжаць.

Лясное, дзікае прывольле
З дзіцячых год у душы маёй
І лямант кнігаўкі над полем,
Што яшчэ каняю завём.

Мяняе час, зямлю і нас,
Балоты, рэчышчы, лясы,
Але згадаеш сотні раз,
З хат тых родных галасы

І як над полем, і над лесам,
Усё тая ж кнігаўка крычыць,
Мабыць аб тым, аб самым вечным,
Што не мяняецца ў жыцці.
-29.04.12



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

п. супрацоўнікам.
Піражкі са смятанай.

Калі табе нальюць тры чаркі,
Дадуць на закусь піражкі -
Выпі. Еж іх са сьмятанай
І не шукай з другім гаршкі.

А як з выпадкам новым будуць
На тым стале зноў піражкі -
Гукні: ,, Вы людзі, ці не людзі?!
Падайце з бочак агуркі!,,

Да агуркоў падайце ж сала,
Капусткі кісьленькай глячок,
Таксама сьцюдзень й хрэн ружавый,
А піражкі - хай есьць ваўчок.

Тады, сядай жа да зьмярканьня,
Выпі, зьеж і зноў налі,
І гэту хеўру, дома, зранку,
Ты словам добрым успамяні.
-23.02.17.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Пісьмо.

Жахаюсь я, як сьвеце наш гудзе,
Як скаланаецца ён глебай і паветрам…
Бо мроіва жыцьцё наша ідзе,
А цень яго хаваецца да нетраў.

Ступенькі дзьве яно гэта жыцьцё
І немаўлят прыступкам забаўляе,
А нас яно - загортвае ў лісьцё,
Ці палятаць на крылах падымае…

Жахаюсь я, як сьвеце наш гудзе,
Як скаланаецца ён глебай і паветрам,
Як чалавек ступой цяжкой ідзе,
Як ён рабуе што яму патрэбна.

Жахаюсь я: бо мроіва жыцьцё,
Мігціць яно ды цягне на падманы
І каб яго ніякі хлуд не сьцёр,
Я гэтые радкі, вось, разсыпаю.
-10.04.16.