Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2000

Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)
Ты прыйшоу адынойчы да мяне: пастукау,я адкрыла дзверы. Усе было нібы у сне, ты так прыгожы быу,павер. Ты малявау крейдай цуд, шчаслівым рабыу мой дом. Цяплом атагряваць ты усюды, а Новы год быу за акном. Але ты паляцеу далёка-далёка, узмахнуу хутка твае крылы, і стала у доме нелёгка, душа мая пакрылася пылью. Я чакаю цябе:адкрыла дзверы. "Вярніся!" - я гучна кричу. Я чакаю,што ты скажаш:"Ma Chere, я больш не палячу" У сне я бачу твой вобраз, твае малюнкі - на стекле. Я чую часта твой голас, портрет твой малюю на столе. Ты паляцеу прыгожы,желанны. Чудеса убачать іншыя люди. Новы год стау сумным: пязбавіу мяне ты цуду. Nike Air Force


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Мой Анёл-вартаўнік, Ты сустрэнеш мяне каля Брамы І крылом нада мной павядзеш, І акрэсліш мой шлях, І туды павядзеш, Дзе няма ні маны, ні падману, Дзе жывая крыніца, Дзе існае зерне ў палях. Там акружаць мяне Светазарныя чыстыя лікі, Там прадзед і прабаба Ды першынец, крэўны мой сын. І тады па аблоках Мы рушым к святыні вялікай – У незямны і нябачны, Няпрывідны Ерусалім. Не заслугай сваёй, Не жыццём, шчэ мізэрным і грэшным (Калі вартаю стану, Як дзіцёнак на неба ўзыду) – То малітваю Вашай, Святыя зямлі несуцешнай, Беларускія, сербскія, рускія – Людзі, стрэтыя мной на шляху. 2000 г. Гродна nike


Сярэдняя: 2 (2 галасоў)
Апошні званок Час расстання са школай прыйшоў, Мноства кветак, усмешак і сонца, Хваляванне шчымлівае зноў— Не бывае дзяцінства бясконцым. Вось і вырас другі мой сынок, Хай пашчасціць з дарогі не збіцца, Каб пачуць зноў апошні званок, Я адклала сустрэчу з бальніцай. Зноў юнацкай вясны карагод, І чырвоныя, сінія стужкі. На іх надпіс—2000 год, А вакол заліваюцца птушкі. Я хвалююся, любы сынок, Бо павінна з табой развітацца. Ты святкуй свой “Апошні званок”, Я ж пайду да хірургаў збірацца 2000 г. Nike Zoom Vomero 14


Сярэдняя: 5 (5 галасоў)
Цэнтон У чарах млее ноч. За рэчкаю ў аддалі гамоняць радасна паміж сабой кусты па той бок. Што па той? I ўжо знікаеш ты. Так многа шчасця, хоць яго было так мала. О, сэрца, ты не плач! — яшчэ не перастала нясцішна гаманіць у часе цемнаты. Пільнуеш, быццам смерць, гадзіны, дні, гады, калоціцца агонь, што губіць і ўздымае. Шкада разбітых мар. На цёмным дне жыцця мінулае сваё прыпамінаю я і кожны трэск, і стогн, і звонкі птушак сокат... Прыходзь у гэты лес, паветра тут глытай — у хвалях возера разліта пазалота: Само-Сіерра, Рэйн, Аара, По, Дунай!Off White X Max 90


К.