Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Борскі

Яшчэ не ацэнена

быццам сон... сонца тое
узыходзіць крывавым сокам,
песак жоўты і спёка.
і не бачыць адно вока,
і паўзком, а не крокам
рухаюся з рознай зброяй...

ідзе наступленне... наперад,
толькі наперад, нельга назад,
нельга да родных, каханых...
шмат жа гасцей тут нязваных,
сыплюцца кулі, як град,
чуецца дзікі, раскацісты мат...

гвалт... вакол гвалт
галосяць хлопцы, ад болю.
галосяць неба з зямлёй...
салёная, цёплая кроў
ліецца па полі,
зноў жа, пад той
раскацісты мат.

жарт... гэта жарт,
так прыгожа дзесьці
і ціха... а тут,
спёка і бруд,
зямлю трэба скрэбсьці
пад той самы мат...

прачынаюся... на вуснах
яшчэ смак салёны,
яшчэ песак на руках,
але бачу белы дах,
дома... ціха, без праклёнаў
усё засталося ў снах...

2015 г.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

твой сон
страшны з халодным
канцом у канцы жыцці
ён стаў апошнім і няўмольным
ну а цяпер, душа, ляці…



Сярэдняя: 2 (1 голас)

http://www.stihi.ru/2015/06/16/8026

Легкай, пустэльнай палегкай
кладзецца на сэрца смуга,
ранку роснага, месцамі мяккага,
месцамі чорствага
сонца і неба белы пяшчотны слуга...

Ці то снег, ці то хмель рассыповы,
што ў мазгі і балюча і мякка страляе?
Мае што мае. П'яніць і дурманіць
вечар зімовы...

Я ўжо не ведаю, калі ж гэта
здарылася,
што ранак са мной так з'яднаўся
любоўна...
Не па-руску...аднамоўна. Душа і
спакой аб'ядналіся.

Мне не хапае зімой прахлады,
хукавак-вільгаці, воблака...
Лісцяў замерзлых вораха. Сонца
нягрэючага промняў.
Вось і канец. У душнае, гарачае цягне
штосьці волакам...

2015 г.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Куля ў галаве
засела,
яшчэ пасля той
вайны.
Не бачыла
куды
ляцела
і трапіла
у чужыя
сны.

Той год,
тая вечная
доля,
чалавека,
які спіць,
бачыць сны.
Ён страляе,
калі адбіраюць
волю.
Ён ідзе
па зямлі,
да вайны.

І ён гіне
ні вольным,
ні сытым,
чалавекам,
які бачыў
сны.
І ляжыць
на зямлі
ён забітым,
чалавек,
што пайшоў
да вайны.