Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Борскі

Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Руж чырвоных я не дарыў,
ні салодкіх цукерак,
а з табою разам жыў...

Затое табе аддаў мары, і
кожную раніцу
бутэлечку
"Аліварыі"...



Яшчэ не ацэнена

Калі цвілі паўсюдна ліпы
і душна на зямлі было,
дзяўчына мілая з усхліпам,
пайшла к рацэ, каб там на дно

з крутога берага, як птушка,
яна зляцела ўніз і там...
Яе Вадзянік ціха гушкаў,
і хвалі ў такт яго рукам

так варажылі душы слабых,
дзяўчыны гэтай маладой...
Яшчэ ўчора хлопец бравы
хацеў забраць яе з сабой,

але тады, калі пабачыў,
што ў вёсцы той так шмат дзяўчат,
свае рашэнне перайначыў -
сышоўся з іншай на свой лад.

І гэтай міленькай дзяўчыны,
шкада зрабілася ўсім.
Ў рачной згубілася даліне
ў думках ў сваіх па ім...

Той хлопец бравы ажаніўся,
і хату ён пабудаваў.
І з часам неяк ён змяніўся,
стаў кавалём ды працаваў...

Забыўся ён аб усіх здарэннях,
што падмануў, што абяцаў...
І раптам, толькі на імгненне
аж да касцей мароз працяў...

Аб ёй успомніў неяк хутка,
і захацелася яму,
ісці на рэчку, дзе бялюткай,
бы чайкай скокнула ў ваду

(дзяўчына, што кахала дужа).

Прыйшоў туды і нахіліўся,
убачыў свой прыгожы лік,
задумаўся і зажурыўся,
душой сваёй хлапец панік.

А потым убачыў, як з ракі,
прыгожым лікам чаравала
яго русалка... напрасткі
бліжэй к яму ўсё падплывала.

***

І потым блізка падплыла,
і зазірнуўшы хлопцу ў вочы -
пацалавала і звяла
яго на дно ракі да ночы.

І толькі раніцай знайшлі,
хлапца ўжо нежывога цела...

Паўсюдна ліпы зацвілі...
Усе атрымала, што хацела...

2016 г.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

***
Кахаць
усім сэрцам
зусім нецяжка, так,
бо аддаў табе жыццё ўсё
і смак

вуснаў
сваіх сухіх,
як у перавертня...
Падарыў табе вецярок
летні...

Яшчэ
душы трохі
табе аддам сваёй,
толькі не будзь такой чэрствай
змяёй.

Калі
жадаеш ты -
кусай мяне жорстка,
мяса пракусвай да самой
косткі.

Але
ведаеш, я
нават буду рады
адчуць вільгаць чырвонай па-
мады...

***
Крыкі
душы маёй,
як лісця на доле...
Гніюць плоццю разам з маёй
воляй...

***
Ведай!
Кахаў цябе,
як рыба вадзіцу,
ну а ты ў маё сэрца -
спіцу...

***
Прыдзі
да мяне,
хоць ветрам зімнім,
і хоць смерцю, хоць бурай, хоць
ліўнем...

Прыдзі,
да мяне,
чакаць цябе буду
дубам адзіным на поле-
цудаў...

Прыдзі
да мяне,
хоць змяёй прыпаўзі
цябе я прыму любую...
Прыдзі...

***
Вочы,
быццам вішні саспелыя,
крокі нясмелыя,
вусны гарчаць...
Маўчаць...

***
Край мой,
соснаў гоман!
Рачулак ціхіх плынь...
Люблю цябе... Хоць нават гаркі
палын.

2016 г.



Яшчэ не ацэнена

Улада не можа навесці парадак…
Анархія?
Дык гэта так людзям страшна…
Бывае,
Што схопяць так дужа за карак,
Вось гэта,
І ёсць улада наша.

Парадку не маем
На нашай зямлі.
Няма і не будзе
Яго пры ўладзе.
Бо намі кіруюць
Адны каралі,
І ім напляваць,
Бо ў іх ёсць багацце.

Пытанні рашаюць так хутка,
Што нават народ не паспее пачуць.
І ўсё ж такі пляшам пад гэтую дудку,
Баімся, не можам жыццё павярнуць.

З далёкіх вытокаў свабода ў крыві,
Але напалохалі звяры і пачвары…
Не бойся, народзе, ты вольна жыві,
Даўней як ты жыў, сабе ведаў меру.

Няўжо так не бачна,
Прыгоннае права, яно існуе і цяпер…
Над намі з кнутамі так лязгае смачна
Улады бязмернай страшэнны звер.

Сістэмы, сістэмы,
Усё павярнулі, каб лепей зрабіць
З чалавека… “яно”.
Адно зразумейце з гэтай дылемы,
Свабоду нялёгка здабыць,
Бо прыгнёт чалавека – гэта ярмо.