Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Алесь Борскі

Сярэдняя: 2 (1 голас)

http://www.stihi.ru/2015/06/16/8026

Легкай, пустэльнай палегкай
кладзецца на сэрца смуга,
ранку роснага, месцамі мяккага,
месцамі чорствага
сонца і неба белы пяшчотны слуга...

Ці то снег, ці то хмель рассыповы,
што ў мазгі і балюча і мякка страляе?
Мае што мае. П'яніць і дурманіць
вечар зімовы...

Я ўжо не ведаю, калі ж гэта
здарылася,
што ранак са мной так з'яднаўся
любоўна...
Не па-руску...аднамоўна. Душа і
спакой аб'ядналіся.

Мне не хапае зімой прахлады,
хукавак-вільгаці, воблака...
Лісцяў замерзлых вораха. Сонца
нягрэючага промняў.
Вось і канец. У душнае, гарачае цягне
штосьці волакам...

2015 г.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Куля ў галаве
засела,
яшчэ пасля той
вайны.
Не бачыла
куды
ляцела
і трапіла
у чужыя
сны.

Той год,
тая вечная
доля,
чалавека,
які спіць,
бачыць сны.
Ён страляе,
калі адбіраюць
волю.
Ён ідзе
па зямлі,
да вайны.

І ён гіне
ні вольным,
ні сытым,
чалавекам,
які бачыў
сны.
І ляжыць
на зямлі
ён забітым,
чалавек,
што пайшоў
да вайны.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Каб быць
Сумленным грамадзянінам
Трэба вушы заткнуць,
Трэба вочы заплюснуць,
Трэба рот чымсьці забіць…
Абы толькі,
Абы толькі
Нічога дрэннага не гаварыць.

А яшчэ трэба нам,
За ўсё кланяцца вам,
А яшчэ, тое, што кажуць
Безумоўна рабіць…
Абы толькі,
Абы толькі
Нічога дрэннага не гаварыць.

І куды глядзяць вочы,
Праз заплюснутасць век.
Што ж убачыць, асэнсуе
Сляпы чалавек…

Што пачуе ён,
Праз заткнутыя вушы,
Што ж пачуе ён,
Калі добра аглушан…

І сказаць, што ён можа,
Калі ён – немаўля?
Слова ўнутры згарае,
У мазгі паддаючы вугля…



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Схавай сваё цвярдое сэрца
за плоццю тленнай назаўжды.
Трымай яго да самай смерці,
каб не было нам тут бяды.
Сама ты з погляду - красава,
і вочы - палымяны лёд...
І твае вусны смачней кавы,
і саладзейшыя за мёд...
Праз час усе гэта прападае
і застаецца на зямлі
ад краю дальняга да краю
пустыя, голыя палі...
І ў канцы, дзе шлях згубіўся,
спынюся і скажу ў журбе:
"Ніхто ў жыцці не памыліўся,
Гасподзь, даруй грахі рабе..."