Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

родны край

Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)
Па дарозе бясконцай, як вечнасць зямная,
Скача коннік у замак, якога няма.
Ён вяртаецца з бітвы, ніхто не чакае,
Уладарыць жыццём раўнадушша зіма.
Ён нясе для князёўны сваю перамогу,
Ён каханне сваё да князёўны збярог...
...Зарасла да багатай капліцы дарога.
Дый капліцы няма. Толькі ведае Бог
Toe месца святое людскога спачыну,
Толькі ведае Бог, дзе стаялі дамы,
Скуль пайшлі бараніць ад чужынцаў Айчыну
I князі, і халопы. I Храм той нямы,
Што людзей абуджаў да любові, спагады,
Храм, дзе месца было, каб душою ажыць...
Скача коннік дадому, блішчаць яго латы,
I яго сустракаюць самотна крыжы
На кладах ля дарогі бясконцай, забытай.
— Што ж ты, вой, так спазніўся —
                                                 на сотні гадоў — 
I Айчына твая прагуляна, прапіта
За сталамі тваіх неразумных братоў?
Толькі стомлены коннік не чуе нічога,
Ды пытанні ў яго ёсць свае да жывых.
Ён сустрэне мяне, ён сустрэне любога
I спытае за ўсё, і спытае за ўсіх.


Яшчэ не ацэнена

Па завулках старой Гароднi
Паўз муроў яе цагляных
Валачыўся я знову сёння
Ўсхваляваны, што бачу iх

Нешта ёсць у цябе, Гародня
Нешта ў Нёмана хвалях ёсць
Блаславенне i мiр Гасподнi
Адчувае тут кожны госць
. . . . . . . . .
А бывала, ад’едзеш трохi
У раёны, дзе людзi спяць
Дык пабачыш – нямым папрокам
Забудовы з бетону стаяць

А мiж iх – ўсё iрвы i ямы
А мiж iх – арматура тырчыць
Што адметнай такой праявай
Па краiне ўсёй дзеранчыць

Гэта водгук часоў савецкiх
Тут Гароднi амаль няма
А што назвай яе завецца
Чырванее яна сама



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)
Беларусь! Душы маёй калыска!
Возера лілейнага святла!
Да сваёй загубы гэтак блізка
Ты яшчэ ніколі не была.
I адвары доктара Скарыны
Праліліся ў чэзлую траву.
Па нябёснай прывіднай сцяжыне
Пакідае доктар Беларусь,
I за ім ідзе да зор Завальня,
Свечку захінае даланёй,
Даганяе човен старадаўні,
Што з Палесся ўзяты вышынёй.
«Нешта Продкаў Шлях аж слепіць
                                                   вока», —
Здзівіцца забыты дзецьмі дзед,
I душа старэчая з палёгкай
Адляціць за позіркам услед.
А сцяжына белая танчэе,
I па ёй — як па лязу — у жыцці 
Ўсмешлівы апостал Караткевіч
З вогненнай вадой нясе пацір.
Шлях растаў — і велічныя цені
Па-за нашым позіркам плывуць...
Дождж пайшоў.
                     Ці смерць, ці бласлаўленне
Кроплі срэбнавокія нясуць?


Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дзе лугі-мурагі сон дзіцячы хавалі,
Дзе бяроз гаманкіх дзіўны спеў я пачуў,
Яе воды спрадвеку мяне калыхалі.
Даль жыццёвы лічу маёй Свіслаччу.

Я павольна прайду па лясным узбярэжжы.
Тут я водар Радзімы калісьці адчуў.
Прыгадаю маленства чароўныя вежы
I душу палячу па-над Свіслаччу !

Прыгадаю кахання майго летуценні,
Як, здавалася, ў неба ад шчасця ўскачу,
Як у мроях маіх не было мне спынення,
Рукі ўшыркі – лячу па-над Свіслаччу.

Прыгадаю сяброў мазалiстыя рукi.
Iм упэўнена ўнукаў я лёс уручу.
Нагадаюць былое мне пахi i гукi.
Задрамлю i прачнуся над Свіслаччу.

Прыгадаю дзядоў, што бацькоў ратавалi,
I слязiнка блiсне, як маланка, ўваччу.
Прыгадаю краiны гiсторыi хвалi,
Пастаю, памаўчу па-над Свіслаччу.

А калi прыйдзе час мне пайсьцi за бацькамi
I нявестка ў далонях запалiць сьвячу,
Не вязiце мяне на дзялянкi з крыжамi.
Я застацца хачу па-над Свіслаччу!