Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

родны край

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Пінск, вядома, - жамчужына Палесся!
Старадаўні, любімы, горад ты мой.
I межы твае - лясныя ўзлесся -
Каштоўнай аправай служаць сабой.

Старажытныя вуліцы, паркі, будынкi,
Цябе ўпрыгожваюць запаветна!
Ліхтарныя слупы як быццам радзімкі,
Па вуліцах ноччу гараць адпаведна.

Тваёй прыгажосьцю Пінчукі ганарацца.
З нараджэння ў маім ты сэрцы жывеш,
Твайму дойлідству не перастану здзіўляцца,
Гісторыю продкаў ў сабе ты нясеш.



Сярэдняя: 4.7 (7 галасоў)
Па дарозе бясконцай, як вечнасць зямная,
Скача коннік у замак, якога няма.
Ён вяртаецца з бітвы, ніхто не чакае,
Уладарыць жыццём раўнадушша зіма.
Ён нясе для князёўны сваю перамогу,
Ён каханне сваё да князёўны збярог...
...Зарасла да багатай капліцы дарога.
Дый капліцы няма. Толькі ведае Бог
Toe месца святое людскога спачыну,
Толькі ведае Бог, дзе стаялі дамы,
Скуль пайшлі бараніць ад чужынцаў Айчыну
I князі, і халопы. I Храм той нямы,
Што людзей абуджаў да любові, спагады,
Храм, дзе месца было, каб душою ажыць...
Скача коннік дадому, блішчаць яго латы,
I яго сустракаюць самотна крыжы
На кладах ля дарогі бясконцай, забытай.
— Што ж ты, вой, так спазніўся —
                                                 на сотні гадоў — 
I Айчына твая прагуляна, прапіта
За сталамі тваіх неразумных братоў?
Толькі стомлены коннік не чуе нічога,
Ды пытанні ў яго ёсць свае да жывых.
Ён сустрэне мяне, ён сустрэне любога
I спытае за ўсё, і спытае за ўсіх.


Яшчэ не ацэнена

Па завулках старой Гароднi
Паўз муроў яе цагляных
Валачыўся я знову сёння
Ўсхваляваны, што бачу iх

Нешта ёсць у цябе, Гародня
Нешта ў Нёмана хвалях ёсць
Блаславенне i мiр Гасподнi
Адчувае тут кожны госць
. . . . . . . . .
А бывала, ад’едзеш трохi
У раёны, дзе людзi спяць
Дык пабачыш – нямым папрокам
Забудовы з бетону стаяць

А мiж iх – ўсё iрвы i ямы
А мiж iх – арматура тырчыць
Што адметнай такой праявай
Па краiне ўсёй дзеранчыць

Гэта водгук часоў савецкiх
Тут Гароднi амаль няма
А што назвай яе завецца
Чырванее яна сама



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)
Беларусь! Душы маёй калыска!
Возера лілейнага святла!
Да сваёй загубы гэтак блізка
Ты яшчэ ніколі не была.
I адвары доктара Скарыны
Праліліся ў чэзлую траву.
Па нябёснай прывіднай сцяжыне
Пакідае доктар Беларусь,
I за ім ідзе да зор Завальня,
Свечку захінае даланёй,
Даганяе човен старадаўні,
Што з Палесся ўзяты вышынёй.
«Нешта Продкаў Шлях аж слепіць
                                                   вока», —
Здзівіцца забыты дзецьмі дзед,
I душа старэчая з палёгкай
Адляціць за позіркам услед.
А сцяжына белая танчэе,
I па ёй — як па лязу — у жыцці 
Ўсмешлівы апостал Караткевіч
З вогненнай вадой нясе пацір.
Шлях растаў — і велічныя цені
Па-за нашым позіркам плывуць...
Дождж пайшоў.
                     Ці смерць, ці бласлаўленне
Кроплі срэбнавокія нясуць?