Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2010

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Я стаяў на гразкiм, прамоклым асфальце, Iшоў дождж - Сапраўдная сусветная залева, Але гэтай ноччу Мне чамусьцi Не хацелася спаць. У тваiх вокнах не было святла, Толькi лiпкi шэры дым струменiлся па шыбах- Ты была не адна... Сапрауды, Я нiколi не разлiчваў на тваю адданасць, Але так хацелася верыць, Што таемная з усiмi, Ты была сумленнай са мной. Якая наiўнасць... Апошнi раз ты сказала, Што мае словы Упершыню за шмат гадоў растапiлi крыгi. Зараз я стаяў па каленi ў вадзе I бачыў як плавiцца лёд у тваiх вачах. Я не магу цябе пакрыўдзiць, Не магу падыйсцi да табе, Не магу сказаць... А ты можаш... Але вусны маўчаць, i я разумею, Што чаканне дарэмна. Не ў першы i не ў апошнi раз Я разрываю сябе на кавалкi, Раскiдваю па наваколлi голас свой i сваю душу, Працiнаю сябе сотнi i сотнi раз, Не чакая нiчога I спадзяваясь на нешта, Аб чым не магу сказаць нiкаму. Я стаю на асфальце ў нейкай трасцы, Багна пад маiмi нагамi Усё глыбей i глыбей Цягне мяне ўнiз. I святло ў тваiм акне Мне не патрэбна... Ты не адна... А дождж ... хай iдзе, Ён так удала ўмее хаваць слёзы. Мужчыны не плачуць, Канешне не, Яны проста знiкаюць у рэках уласнага болю, А шчасце - Яшчэ адна казка. Я прасiў падмануць, i ты падманула, А што цяпер? Мне няма ў каго спытаць. I вуглi кастроў, што калiсьцi грэлi, Разносiць вецер... I на руках тваiх Мне не забыцца сном...adidas Yeezy kaufen


Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)
Подых навальніцы чую я вясною… Ведаеш, мой мілы, хочу быць з табою. Сэрца ў далонях я сваё зжымаю, Без цябе жыцця зусім не адчуваю! Кропелькай дажджу скачуся па шчацэ – Ты не заўважаеш сэрцайка ў руцэ. Красавіцкім сонцам сэрца не сагрэта, Нават навальніца ведае пра гэта. Сумную ўсмешку зноў ты мне падорыш, Пра свае каханне мне ты не гаворыш. Шчэбет вольных птушак праз акно я чую… Ведаеш, мой мілы, Я           Табе                         Дарую! Nike Magista Obra Low


Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
Я ўжо ў казкі не веру, Прывідаў, русалак ды лешых няма. Я ведаю, што цмок не вартуе князёўну, А я не яна. Я прачытала, што цудаў не бывае, Што Дзед Мароз сапраўдны не жыве, Я здагадалася, што Бабка Ёжка Не лётае ў паветры на ступе. Таксама няма ні пярэваратняў, ні вампіраў, Начных крывасосаў-забойц, Ведзьмы не ўладкоўваюць шабашы На Лысай гарэ ў Святую ноч. Атрымалася, што жыццё не такое цікавае, Як пяюць пра яго гусляры, Што легенды — гэта тыя ж казкі, Толькі прыдумалі іх махляры. Апынулася я ў свеце нудным ды сумным, Дзе ўсё жыццё — эпапея-раман, У якім тысячы герояў шукаюць, Але не знаходзяць падман.Nike Benassi Slide


Сярэдняя: 5 (5 галасоў)
Я хачу проста знікнуць Так як знікае дзень у шале запаленых зор Так як знікае мрок у досвітках сумленнага заўтра Так як знікае ўсмешка калі сонца перастае песціць вусны Так як знікае восеньскі плач імглістымі ранкамі Так як знікае шанц у стоме безнадзейных хвілін Так як знікае каханне ў патухлых позірках Так як знікае жыццё ў апошнім подыху апалай лістоты Растварыцца Adidas