Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Янусь Малец

Нарадзіўся 8 лютага 1951 года ў вёсцы Хрыстова Пастаўскага раёна. Сапраўднае імя — Іван Вільгельмавіч. Пасля заканчэння васьмігодкі вучыўся ў Полацкім ГПТВ-66, працаваў на Віцебскім заводзе сантэхзагатовак, затым скончыў марскую школу ў горадзе Находка на Далёкім Усходзе. Пасля вайсковай службы пад Хабараўскам скончыў Беларускі дзяржаўны універсітэт (1983). Працаваў рэдактарам літаратурнага аддзела часопіса «Вожык» (1993–1994). Друкуецца з 1974 г. Адзін з аўтараў калектыўных зборнікаў «Лагодны прамень раніцы» (1988), «Асцюкі за каўняром» (1989) і інш. Творы пераважна ў жанры сатыры і гумару. Аўтар зборнікаў «Бедны конь» (1992), «Трава ў вушах» (1994), «Родны мацярык» (1995), «Намінальны людзель» (2005). Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.Air Jordan XXXI Low


Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)
Фікуса доўгі ствол. Стол. Лямпа чакае сустрэчы З вечарам. «VEF Sigma»ДВ Высвечвае. Тры штучныя кветкі ў вазе. Ім сумна. І ў радыёджазе Музыка іх не кранае – Яна праплывае Міма Праз шторы дзве, Дзе – Блакіт і снег, Гараж і склеп, Застыла ўсё У летуценні I асляпленні Марознага маўчання. Чагось чаканне... У музыцы - паўза... Гадзіннік адразу: Цік-так... цік-так... Штампуе звыкла фразы.Popular Off-White


Сярэдняя: 4.5 (54 галасоў)
А вершы можна холадна чытаць. І не прыкмеціць сэрцаў іх біццё, І не заўважыць, як яны кіпяць Жыццём. Не зразумець, як горача гарэў І са слязьмі глядзеў на гэты свет, Як вырываў з душы і смех, і гнеў Паэт. І толькі потым, як замоўкне ён, Прыпаўшы мёртвым сэрцам да стала, Прарвецца бурна, быццам бы цыклон, Хвала.Air Max 90 NS GPX Mid


Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)
А справа, мусіць, у сумленні... Яно нам душы ці ірве, Калі струхлелае бярвенне Карэнне высекчы заве? Давалі ў рукі нам сякеры Абервянелыя дубы I прымушалі нас паверыць, Што секчы трэба для сяўбы. I секлі часта без патрэбы, У сэрцах тоячы пратэст, Прычым на гэты гвалт ганебны Ішлі, як на вялікі фэст. Няслі крыклівыя плакаты, I кожны рваў натужна рот... Што не прыбудзе хлеба ў хату, Ты ўсё-ткі ўбачыў, мой народ! Адчуўшы ўчора вецер вольны, З душы ты саскрабаеш бруд, Дык не дазволь жа больш ніколі Загнаць сумленне ў цёмны кут!Air More Uptempo