Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2016

іронія існаваньне абуджэнне абыякавасць адзінота адзіноцтва адчай азеры Айчына аптымізм байкі балады Бацькаўшчына беларускі народ Беларусь блаславенне блуканне Бог будучыня віншаванне вайна вера вера ў лепшае вершаплёцтва вершы вершы для дзяцей вёска восень вясна гісторыя героі графаманія гумар гумарыстычныя вершы дабро дзецям дзяўчына дзяцінства дождж дом думкі духоўнасць душа жаданні жанчына жанчынам журба жыццё зіма заблытанасць забойства запавет запал змаганне змаганьне казачныя матывы каханне каханьне кахаць каштоўнасці краіна край крыўда лірыка Лірыка кахання лета Мінск мінулае маладосць мама мара мары мова музыка надзея натхненне небыццё недзея неспакой пакуты пакуты душы памяць парада парады патрыятызм пачуцці паэтам пераклад пераклады вершаў прабачэнне прыгажосць прыгажосць прыроды прырода радзіма разважанні ратаванне родная мова родны край роздум рэчаіснасць сарказм свабода свята словы сон страта сумленне сустрэча сцёб сябры творчасць успамін успаміны філасофія філасофская лірыка чаканне чалавек Чарнобыль час школа шчасце
Сярэдняя: 4.8 (19 галасоў)


Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

“…Долю ж мая, долю!”–
Па начох
Гушкала журбу маю самота, –
“Ці ж цябе гнявіла?
Бачыць Бог!
Ці ж тваю я праклінала слоту?
Ой, мая ты ж долю,
Ці ж калі
На твой нораў жорсткі наракала?
Клікалі ў нябёсы жураўлі,
Поўня ноччу чорнаю гукала.

Крыўдавала ў думках –
Ой, маню,–
Колькі раз здавалася адчайна!

Долю ж мая, долю,
Гаманю
Ці ж табой, ці з горыччу звычайнай?!”

...Вецер б’е па шыбах
Па начох.
Гушкае журбу маю самота:
“…Долю ж мая, долю!
Бачыць Бог!
На мяне забылася ты ўпотай!”