Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2016

іронія існаваньне абуджэнне абыякавасць адзінота адзіноцтва адчай азеры аптымізм байкі балады Бацькаўшчына беларускі народ Беларусь блаславенне блуканне Бог будучыня віншаванне вайна вера вера ў лепшае вершаплёцтва вершы вершы для дзяцей вёска восень вясна гісторыя героі гумар гумарыстычныя вершы дабро дзяўчына дзяцінства дождж дом думкі душа жаданні жыццё зіма заблытанасць забойства запавет запал змаганне змаганьне казачныя матывы каханне каханьне кахаць каштоўнасці краіна край крыўда лірыка Лірыка кахання лета Мінск мінулае маладосць мама мара мары мова музыка надзея натхненне небыццё недзея неспакой пакуты пакуты душы памяць парада парады патрыятызм паэтам пераклады вершаў прабачэнне прыгажосць прыгажосць прыроды прырода разважанні ратаванне родная мова родны край роздум рэчаіснасць сарказм свабода сон сумленне сустрэча творчасць успамін успаміны філасофія філасофская лірыка чалавек час шчасце
Яшчэ не ацэнена

Груша пакручаста ля дарогі.
Й хто яе васьмёркай аж сагнуў…
Пэўна, ж дзяцел. Той, шо кошка ўжрала.
Ці то, можа, Таня, шо з Бежкуў.

Тут шасэйка! Шо ты хочыш з дЯблаў.
Ўсталяваўся зь сталін в Огову й.
От я отчого тут гонды й плачу:
Господі! Нывжэ я полешук?

Ну, шукаю но ж ужо удачу.
Ілі (чы) то поле во ув Люд?
Да, й собакы нічаво ны гадять.
Прамо-ткы скрізь пранікы ш кладуць.

Ув ладах заўсёды сь мы са ўлады.
Не ў лядах душа паскудных скунс.
Всэ оно й знішчають коло батька.
Пуній но поставмо 8 штук.

Ну, а ты поймэш мынэ, товарыш?
Ліцьвінюк! Ты ж тожэ гэтак уж
Мовы ўласнэй навытьКы нэ маісь.
Эх, вы, нэмоч! Пятэ кола Гусь!

Ню, незя зе мовіць на трасянцы?
Праўда зе, сё й Півынь Курцы друх?
Ну, то Астралогію зучайтэ,
Колы ныц я вам вжэ й ны й даю зь.

Юзік з Бродніц-Юхт
Тута я ф падруг.
Відіш? Курк скубут!..
Не ж і псарня вдруг.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Забываем мову мы, забываем…
Не размаўляем на ёй, не чытаем!
А калі б нам казалі: “Сябры! Размаўляйце на мове сваёй мілагучнай!”
То адразу адказвалі б мы, што не вельмі жадаем. Балюча…

Калі хтосьці на роднай мове пачне размаўляць,
То не прыме яго грамадства!
Мабыць крыўдныя мянушкі будуць даваць,
Бо не ведаюць, што мова – багацтва!

Заклікаю вас,
Брацці! Не губляйце роднай мовы, а разам з тым і нацыі!
Давайце пачнём размаўляць, і мабыць, падтрымае нас грамадства,
І не згіне наша, беларуская нацыя!



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Кожны гадзіннік мае свой час,
як чалавек - сваю праўду.
Вось мы чаму ў нашым жыцці
не бачым ні шчасця, ні гвалту.

Згублены розуму ніткі хвост,
кожны пры праўдзе сваёй.
Кожны гадзіннік кукуе сваё.
Хопіць... Не трэба больш... Стой!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

***
Кахаць
усім сэрцам
зусім нецяжка, так,
бо аддаў табе жыццё ўсё
і смак

вуснаў
сваіх сухіх,
як у перавертня...
Падарыў табе вецярок
летні...

Яшчэ
душы трохі
табе аддам сваёй,
толькі не будзь такой чэрствай
змяёй.

Калі
жадаеш ты -
кусай мяне жорстка,
мяса пракусвай да самой
косткі.

Але
ведаеш, я
нават буду рады
адчуць вільгаць чырвонай па-
мады...

***
Крыкі
душы маёй,
як лісця на доле...
Гніюць плоццю разам з маёй
воляй...

***
Ведай!
Кахаў цябе,
як рыба вадзіцу,
ну а ты ў маё сэрца -
спіцу...

***
Прыдзі
да мяне,
хоць ветрам зімнім,
і хоць смерцю, хоць бурай, хоць
ліўнем...

Прыдзі,
да мяне,
чакаць цябе буду
дубам адзіным на поле-
цудаў...

Прыдзі
да мяне,
хоць змяёй прыпаўзі
цябе я прыму любую...
Прыдзі...

***
Вочы,
быццам вішні саспелыя,
крокі нясмелыя,
вусны гарчаць...
Маўчаць...

***
Край мой,
соснаў гоман!
Рачулак ціхіх плынь...
Люблю цябе... Хоць нават гаркі
палын.

2016 г.