Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2016

іронія існаваньне абуджэнне абыякавасць адзінота адзіноцтва адчай азеры аптымізм байкі балады Бацькаўшчына беларускі народ Беларусь блаславенне блуканне Бог будучыня віншаванне вайна вера вера ў лепшае вершаплёцтва вершы вершы для дзяцей вёска восень вясна гісторыя героі гумар гумарыстычныя вершы дабро дзяўчына дзяцінства дождж дом думкі душа жаданні жанчына жыццё зіма заблытанасць забойства запавет запал змаганне змаганьне казачныя матывы каханне каханьне кахаць каштоўнасці краіна край крыўда лірыка Лірыка кахання лета Мінск мінулае маладосць мама мара мары мова музыка надзея натхненне небыццё недзея неспакой пакуты пакуты душы памяць парада парады патрыятызм пачуцці паэтам пераклады вершаў прабачэнне прыгажосць прыгажосць прыроды прырода разважанні ратаванне родная мова родны край роздум рэчаіснасць сарказм свабода сон страта сумленне сустрэча творчасць успамін успаміны філасофія філасофская лірыка чаканне чалавек час шчасце
Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Пабудаваць жыццё – як атрымаць свабоду.
Я буду майстраваць падмурак лепшых дзён.
У працы я знайду спакой і асалоду,
Знайду свой шлях, свой лёс –
будоўлі цяжкай плён.

Выдатны інструмент мне дадзены ад Бога:
Я маю пару рук, амаль што залатых.
Я працаваць люблю, я шмат працую, многа,
Бо так хачу сустрэць апошні свой уздых.

Працуючы жыву, працуючы сталею,
Пакуль усё раблю, да той пары жывы.
У працы з галавой – як сыр у тым алеі,
Але з рукамі я ніхто без галавы.

23.01.2016



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Ля весніц у шаўковым фіялеце
Начная ціша коткай прылягла.
Не згледзела я: на кабрыялеце
Прыехала
Ці басанож прыйшла?
І не заўважыла, як ночка на падворку
Гарачай кавай паліла сляды.
Як месяц ухапіў за хвосцік зорку,
Дурасціцца, нібыта малады.
І не прыслухалася нават, як салоўкі
Вучылі дзетак песні «салаўіць» …
Увесь дзянёк пісала замалёўкі,
І вершы…
Бо без іх, дальбог, не жыць!



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Адзавецца калі-небудзь шчасце
народу Беларусі?
Ці на лёсе нашым нам прапасці
напісана мусіць?
Куды ж ісці нам усім народам,
ці не на х*й?
Была заўсёды ў нас свабода,
ката - катуй!
У нас заўсёды была свабода,
кажухом ці ватай,
ты мог заўсёды быць брыдотай,
а мог быць мятай.
Мог заўсёды быць салдатам,
або зэкам,
ты мог заўсёды быць катам,
ці - ЧАЛАВЕКАМ!



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

(вершык для дзяцей)

На пляцоўцы снегавік
Учора быў, сягодня знік...
"Дзе ты? Дзе ты?" - кліча Вера.
"Прынясла табе цукерак".
Але ціха ў двары -
Толькі морква на вядры,
Дзве галіны, два вуглі.
У Веры слёзы пацяклі.
Гэта дожджык замест снегу
Па шчаках яе забегаў
І сказаў: " Прыйшла адліга,
Бо мароз стаміўся крыху
І пайшоў адпачываць.
Хай паспіць дзянёчкаў пяць,
А як толькі адпачне,
Зноў марозіць усё пачне.
Узмахне чароўным кіем,
Снегам беленькім накрые.
Будзе стужа ў двары,
Снегавік і снегіры
Зноўку вернуцца з завеяй -
Вось такая Зімка-фея.
Дожджык выслухала Вера
І дала яму цукерак.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116010207775