Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2016

іронія існаваньне абуджэнне абыякавасць адзінота адзіноцтва адчай азеры Айчына аптымізм байкі балады Бацькаўшчына беларускі народ Беларусь блаславенне блуканне Бог будучыня віншаванне вайна вера вера ў лепшае вершаплёцтва вершы вершы для дзяцей вёска восень вясна гісторыя героі графаманія гумар гумарыстычныя вершы дабро дзецям дзяўчына дзяцінства дождж дом думкі духоўнасць душа жаданні жанчына жанчынам журба жыццё зіма заблытанасць забойства запавет запал змаганне змаганьне казачныя матывы каханне каханьне кахаць каштоўнасці краіна край крыўда лірыка Лірыка кахання лета Мінск мінулае маладосць мама мара мары мова музыка надзея натхненне небыццё недзея неспакой пакуты пакуты душы памяць парада парады патрыятызм пачуцці паэтам пераклад пераклады вершаў прабачэнне прыгажосць прыгажосць прыроды прырода радзіма разважанні ратаванне родная мова родны край роздум рэчаіснасць сарказм свабода свята словы сон страта сумленне сустрэча сцёб сябры творчасць успамін успаміны філасофія філасофская лірыка чаканне чалавек Чарнобыль час школа шчасце
Сярэдняя: 2.2 (10 галасоў)

Не еўшы цытрусаў, не абасцы трусоў,
бо хто ж паверыць ў жаўцізну ад цытрусаў?



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Для поўнага шчасця не многа і трэба:
зямля, каб на ёй сваю долю знайсці,
і неба — высокае, яснае неба,
якое да зор заклікае: "Ляці!"

І штосьці між імі. Не цвік і падкова,
не ў хаце багацце і не "Мэрсадэс",
а нечая ўсмешка, і добрае слова,
і светлы пагляд, і ў вачах — інтарэс.

І ўпэўненасць: некаму ты — неабходны —
як сонца, як дожджык, паветра глыток.
Таму, хто і ў радасці — любы і родны,
і ў горы — твайго неспакою выток.

І нешта яшчэ, без чаго "шчасце з рогу"
амаль немагчыма (так-так, сэ ля ві):
надзея на сябра, і вера у Бога,
і к людзям — усім — адчуванне любві.



Сярэдняя: 4.4 (12 галасоў)

Не саромейся, братка, сябе!
Сорам, можа, і добрая справа,
Але годнасць у сэрцы глыбей.
Вось такая, як кажуць, праява.

Не ганьбуй ні сябе, ні народ.
Ні зямлі не цурайся, ні мовы.
Першы "блін" не заўсёды ў рот,
А наступны - заўжды адмысловы.

Неадступна наперад ідзі
І нясі ў сэрцы роднае слова...
Не згубі толькі годнасць, глядзі!
Без яе не магчыма размова.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116112402926



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Промень апошні ключы перадаў Вечарніцы,
Кліча ў абдымкі ружова-загадкавы сон.
Толькі не спіцца… Чамусьці даўно ўжо не спіцца.
Думкі-лісты зноў прынесла мне ноч-паштальён.

Іх далікатна збіраю ў жыццёвую татку,
Змешваю, потым на тэмы старанна дзялю.
Успамінаю, гадаю, планую… Усю да астатку
Роздумам - марам на плаху сябе аддаю…

Склаліся веерам грэшныя ўчынкі і справы,
Іх спапяліць пакаяннем спрабую… Дарма!
Поспехі роўна ўлягліся, удачы і слава...
Дзякуй, што бокам мінулі сума і турма.

Думкі-лісты ў галаве то блукаюць, то скачуць.
Жвава вандрую на іх я па ўласным жыцці.
Аналізую, смяюся, сумую, малюся і плачу…
Лёс мой! Дазволь не зблудзіць!
Гэтай сцежкай да скону дайсці!