Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2016

іронія існаваньне абуджэнне абыякавасць адзінота адзіноцтва адчай азеры аптымізм байкі балады Бацькаўшчына беларускі народ Беларусь блаславенне блуканне Бог будучыня віншаванне вайна вера вера ў лепшае вершаплёцтва вершы вершы для дзяцей вёска восень вясна гісторыя героі графаманія гумар гумарыстычныя вершы дабро дзяўчына дзяцінства дождж дом думкі духоўнасць душа жаданні жанчына жанчынам журба жыццё зіма заблытанасць забойства запавет запал змаганне змаганьне казачныя матывы каханне каханьне кахаць каштоўнасці краіна край крыўда лірыка Лірыка кахання лета Мінск мінулае маладосць мама мара мары мова музыка надзея натхненне небыццё недзея неспакой пакуты пакуты душы памяць парада парады патрыятызм пачуцці паэтам пераклады вершаў прабачэнне прыгажосць прыгажосць прыроды прырода радзіма разважанні ратаванне родная мова родны край роздум рэчаіснасць сарказм свабода свята словы сон страта сумленне сустрэча сцёб сябры творчасць успамін успаміны філасофія філасофская лірыка чаканне чалавек Чарнобыль час школа шчасце
Сярэдняя: 5 (13 галасоў)

Пад крыжам небасхілу
Стаіш маленькі, хілы.
Але мацнеюць жылы
І вырастаюць крылы.
А гэты крыж вялізны
Трымаць табе да трызны
І не плячыма, вокам,
Каб бачылі далёка,
Што чалавек магутны...
І гэты крыж пакутны
Ён данясе да неба,
Туды, куды нам трэба…

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116072303994



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

Заліўшы плацце — травы росныя —
парфюмам "Чэрвень. Подых кветак.",
чмурэе лета — не дарослае,
а так — пакуль яшчэ падлетак —

дзяўчо з валошкавымі вочкамі,
рамонкасонечнай усмешкай.
Усё б яму за матылёчкамі
ганяцца з ветрыкам-пацешкай.

Усё бы з дожджыкам, аслепленым
залевай шчасця — нібы з рогу,
без "нехачунькавай" "адчэпліны"
вясёла тупаць па мурогу,

па "калярэчкінупясочкіну",
па "лугавіннапанадлессю"
ад "вечарыстага" да "ночкіна"
і зноў — да "яснападнябесся".

І захапляцца — і вясёлкаю,
і завясёлкавым разлівам —
"разакварэлінымі" зёлкамі
і небаскрайным "аква"-дзівам.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Пакаемся, брат!
У слязах спавядаем грахі!
Якія грахі?
А такія, што смеццем і хлудам
ляжаць на душы,
назбіраныя ў плоці мяхі.
Пакаемся!
Як...
у маленстве:
"Я болей не буду!"

Прыпомнім усё,
што калісь нарабіла бяды —
наўмысна,
як зло асазнанае,
ці
выпадкова.
Адмовілі ў хлебе галоднаму,
ў шклянцы вады?
Працялі...
учынкам няміласным?
Поглядам, словам?

Ці думкамі ўласнымі
(Рэўнасці? Крыўды? Злабы?
Нянавісці? Сквапнасці? Зайздрасці?
Іншай "дурноты"?)
змянілі сусвет
да таго, што цяпер:
"Эх, кабы...
Кабы ўсё — назад?"
А сябе памяняць — неахвота.

А можа, паднеслі цыкуту
ў адказ на любоў?
Прымусілі піць,
смеючыся на "ляпам" даверу?
Альбо перад кімсьці
зняможаным
(Грукае? Зноў?)
без слоў зачынілі свае
"дабрадзейныя"
дзверы?

Пакаемся ў тым,
што замецена пылам даўно
і ў тым, што дагэтуль
гарыць
незагоенай ранай.
Ад многіх пакут на зямлі
ратаванне адно:
раскаянне.
Бог...
не сячэ галавы пакаяннай!

Зманілі і здрадзілі?
Горай? Схілілі на... "жуд"?
І збіўшы, адкінулі ў гразь —
паміраць на дарозе?
Цяпер вось не спіцца?
І шчэміць, і ные —
вось тут?
Дыягназ вядомы:
ўся справа — ў грахоў перадозе.

Тут, як ні хавайся,
сумленне спакою не дасць.
Не сёння, дык заўтра,
зацісне і... скончыць "лячэнне".
Адзінае выйсце —
жахнуцца: "Ці я — гэта? Жарсць!"
і каяцца,
каяцца
і...
і прасіць прабачэння.

Ратуйма!
Хутчэй!
Не марудзячы!
Зманлівы час
уранні вітае, а ноччу...
без жалю праводзіць.
Хто ведае месца,
куды ён рассейвае нас?
Пакайся!
Сягоння!
Скажы невыноснаму: "Годзе!"

І слёз не хавай.
Не саромейся: слёзы — не бруд
і не слабінА — размягчэлага сэрца вадзіца,
а Божыя росы,
якія ад "лЮдскіх" пакут
душу вызваляюць.
Ім ТРЭБА...
струменем...
праліцца...



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

А я люблю і белых, і чырвоных,
Усіх, у каго хоть трохі розум ёсць.
Не маюць перавагі чын, пагоны,
Абы была не зменліваю поўсць.

І канфесійнасць мне не перашкода,
Калі дасць кроплю веры і цяпла,
Абы не вынішчаліся народы
І толькі б менш людская кроў цякла.

І мова мне любая да спадобы,
Абы адзін другога разумець,
Каб вынайсці прышчэпкі ад хваробаў,
Пакуль Зямлю не выкасіла смерць…

Няхай вісіць каромысла вясёлкі
Даўжэй над нашай мірнай галавой,
Каб усё, ад чалавека і да зёлкі,
Жыло!..Тады і колер кожны - свой…

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2015
Свидетельство о публикации №115122607035