Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2016

іронія існаваньне абуджэнне абыякавасць адзінота адзіноцтва адчай азеры аптымізм байкі балады Бацькаўшчына беларускі народ Беларусь блаславенне блуканне Бог будучыня віншаванне вайна вера вера ў лепшае вершаплёцтва вершы вершы для дзяцей вёска восень вясна гісторыя героі гумар гумарыстычныя вершы дабро дзяўчына дзяцінства дождж дом думкі душа жаданні жанчына журба жыццё зіма заблытанасць забойства запавет запал змаганне змаганьне казачныя матывы каханне каханьне кахаць каштоўнасці краіна край крыўда лірыка Лірыка кахання лета Мінск мінулае маладосць мама мара мары мова музыка надзея натхненне небыццё недзея неспакой пакуты пакуты душы памяць парада парады патрыятызм пачуцці паэтам пераклады вершаў прабачэнне прыгажосць прыгажосць прыроды прырода разважанні ратаванне родная мова родны край роздум рэчаіснасць сарказм свабода сон страта сумленне сустрэча сцёб творчасць успамін успаміны філасофія філасофская лірыка чаканне чалавек час школа шчасце
Яшчэ не ацэнена

Патапаўцы.

Няма, няма тых каляінаў
Якімі бацькі нас нясьлі,
Дзе ад радзін і да радзінаў,
Сьпевы вітальные гулі.

Бывай утульны мой куток,
Што гадаваў мяне, сьцярог,
Бывай мой лес, чыгунка, поле
І золак зь Ліпы над Трубою!

Вядома плыць куды чаўну
І часу рухацца за ім,
Але ж, так здарыцца чаму,
Што час мой зыйдзе за тваім?

Чаму з пажарышч, страляніны
Узбуяла ты ля курганоў?
Мабыць таму, што продкаў сіла
Жывіла кроў нашых бацькоў.

Мабыць таму, што не валялі
Яны на могілках дубоў
І розум продчын не збывалі
Спакваль на бруках гарадоў.

Мабыць таму, што іх з курганаў,
З тых шат трысоценных дубоў,
Заўсёды прашчуры клікалі,
Трымалі моцаю сваёй.

Тваіх я зьведаў краявідаў,
Роўню асвальтавых шляхоў,
Уладаў ,,бацькавых,, паспытаў
І разьвітаньнем занямог;

Бывай утульны мой куток,
Што згадаваў мяне, зьбярог,
Бывай мой лес, чыгунка, поле
І тое…, што навек са мною!
-01.02.16.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

ПЕРШЫ СУД

Сярод аблокаў, пухлых, што абсцэс,
Ахутаных сунiчным промнем сонца,
Цягнуўся абыякавы працэс,
Як нiтку праля цягне з верацёнца.

На лаве абгароджанай сядзеў
Падсудны пад аховай дужых збiраў,
I пазiраў па наваколлях, дзе
Аблокi пахлi на манер пламбiра.

Нябесны зал быў поўны гледачоў
У белых рызах, прыляцелых з раю,
А на галёрцы ў масках крумкачоў
Бурлiла з пекла выпаўзлая зграя.

Карэспандэнты разнастайных СМI
Прысутнiчалi: «Голас запавета»,
«Пякельны веснiк», «Жыд-антысемiт»
I «Новая паскудная газета».

Суддзя аловак грыфельны вастрыў,
Каб нагандзюрыць у свае скрыжалi,
Хто гэты свет па Бiблii стварыў:
Шэсць лiтар; дваццаць два па вертыкалi.

Грымеў прамовай гучнай пракурор,
Што суд павiнен пакараць злачынца,
Бо той на брата апусцiў тапор,
Парушыўшы недатыкальны прынцып.

Што ж гэта будзе, калi кожны з нас
Пачне блiжэйшых падымаць на вiлы?
Тады мы ў самы карацейшы час
Паскочваемся на ступень гарылы!

Падсуднага патрэбна пакараць,
Каб чалавецтву не было панадна
Людскiм жыццём няўрымслiва iграць,
Яго выкарыстоўваючы ўладна.

Таму падсудны Каiн бен-Адам
Належыць смерцi прагнай i вялiкай
За тое, што, мессiры i мадам,
На Божы шосты напляваў артыкул!

Запiсвалi прамову на хаду
Алоўкамi ў блакнотах папараццы,
Нябесны карнiк прад’явiў суду
Свой iнструмент для шыйных ампутацый.

Струменiлiся дробныя цуркi
З лiлова-чорнай навальнiчнай хмары
На крэслы, дзе тулiлiся бацькi
Забойцы i ягонага ахвяры.

Сярод працэсуальнай мiтуснi
Раскланьваўся абвiнаваўца бойкi,
I Ева прыкрывала ступянi,
Хаваючы стаптаныя набойкi.

Рэдактар «Адпушчальнага казла»
Ў нядзельны нумар чыркаў справаздачу,
Пракiслыя плады дабра i зла
Мясiлiся ў кашы для перадачы.

З ахоўным словам выйшаў адвакат
I падтрымаў прамову пракурора,
Бо гэты Каiн, амаральны гад,
Не варты жыць, а варты прыгавора!

– Таксама патрабую смерцi я,
Каб грамада нябесная зазнала,
Што ў шосты дзень заблытаўся Суддзя
I наўзамен сябе зрабiў вандала.

Ён абвясцiў, што будзе чалавек
Ягоным блiзнюком i падабенствам,
А што мы бачым? Аўстралапiтэк
Да чалавека тычыцца шаленствам.

Не, толькi смерць! Я ўжо падрыхтаваў
Для Каiна цудоўныя патэльнi,
Каб ён сваiм жыццём не ганьбаваў
I не запэцкваў гэты свет скудзельны.

Я спадзяюся, што тады Ўладар
Не замарудзiць адысцi ў адстаўку,
А то пачнецца вечны гармiдар,
Што ён за трон схапiўся, нiбы п’яўка.

Але раптоўна сцiхла, як на жаль,
Бо адвакату ў гаерскую морду
Ўляцела вапняковая скрыжаль
Са злёгку недарэшаным красвордам.

– Маўчы, падлюга! – выгукнуў Гасподзь. –
Я не стварыў нiякае памылкi!
Каб пагалоскi разам пабароць,
Забойцу прыгаворваю да ссылкi.

– Вялiкi дзякуй, – мовiў Цемры Сын,
Страсаючы пясчаныя абломкi, –
За тое, што на вечныя часы
Ўсе людзi – гэта Каiна патомкi.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ну, осцусь Я зь дзед

А мне хочеца влепіць вжэ
Шося зном. Бо ек
Да влад слухаці АідКу сь
Да з ціп Вед шэ й ексь.

Но кагда мы тут з Васіштай
Да во ліпым гжэль,
То, ну, ек ды й як ліцьвінКі сь
ПойМуць нас, Котэй.

Ах, маі ж вы да харошы
ГонДы во 100 дзеўк!
Как любіці вас ды гордых.
Ведзь усе вжэ Леўк.

Пагаворма ж, можа быці,
Тутака с Сергейк?
А то, ну, тону ва жыце
Сонечных вачэй.

Гап-гап-гап! Ій я зь АгапКу ўш
Да взев за вошек.
Ах, мое ты шчесце рыжэ!
Ах, майн птасынеТК!

Ну, зь ТамарКа ш КлімаВец.
Хто дэ шчэ в Мняв е.



Яшчэ не ацэнена

Мы гоньдзе пакінулі вершык выдатны но.
Більш а ны й Кепка ны ж Брыль.
Вот у чом справа-та, бачытэ ў дЯвала.
Да й ты тут развів узь Брытв?

Ныны я дав бы вам, мылыя братухны.
Да дэ ты шо тут воткнэш.
Ось дожыдайСІК, колы сік появыцця
Той но, шо ж с хвайных бырэз.

Сайта нымае в нас ля во дыркачыка.
Ек гэто даты шчо с хрень.
Вот мы і маемся гондэ во с ПранікОМ.
НеМА Й з адмінаў ні й вестк.