Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2016

іронія існаваньне абуджэнне абыякавасць адзінота адзіноцтва адчай азеры аптымізм байкі балады Бацькаўшчына беларускі народ Беларусь блаславенне блуканне Бог будучыня віншаванне вайна вера вера ў лепшае вершаплёцтва вершы вершы для дзяцей вёска восень вясна гісторыя героі гумар гумарыстычныя вершы дабро дзяўчына дзяцінства дождж дом думкі душа жаданні жыццё зіма заблытанасць забойства запавет запал змаганне змаганьне казачныя матывы каханне каханьне кахаць каштоўнасці краіна край крыўда лірыка Лірыка кахання лета Мінск мінулае маладосць мама мара мары мова музыка надзея натхненне небыццё недзея неспакой пакуты пакуты душы памяць парада парады патрыятызм пачуцці паэтам пераклады вершаў прабачэнне прыгажосць прыгажосць прыроды прырода разважанні ратаванне родная мова родны край роздум рэчаіснасць сарказм свабода сон сумленне сустрэча творчасць успамін успаміны філасофія філасофская лірыка чаканне чалавек час шчасце
Сярэдняя: 5 (1 голас)

Разарві фотаздымак,
дзе разам з табой...
Я іду на прыпынак,
з цяжкой галавой.

Адпачні, распраніся,
і скажы ад душы.
Што я зноў памыліўся,
больш ты мне не ілжы.

Што цябе пакахаў я,
як дэльфін ваду...
Бо не ведаў, не знаў я
цябе на бяду...

Прыпыніся ля лаўкі,
і як будзеш сядзець,
глянь: бялюткія чайкі,
адлятаюць на смерць.

Гэта наша каханне,
на бялюткіх крылах...
У тваёй брыдкай мане
разлятаецца ў прах...



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Па-нямецку ш шчэ:
Вечны пакой уф хвой!

Ведаеце, калі я памру,
Паеду ў Амерыку!
Там стрэчу дачку ш.
Бо бацькі й не ведаець.

А шчэ… о, што яшчэ!
Я забЮ Стрэлк!
Ну, тую, з, хы, Менск,
Што вельмі пекная шч.

Што, я вам здурэў?
Да! Эта вы нэнзаўкы!
Іш, ты, яны зе усе ўзь
Знаюць Жывю Этыку й!

Ну, как! Ды, ну, як!?
Душа жэ жывэнькая й,
Колы… калі Зяць
Мой ув яе жыве.

Вот вам і баст.
А! Новы Завет уф Малп!
Дык хоць перачытвайце ш.
Шо сказаў бо Аўрам:
Прыйдзе! Той, Ешуа Ж,
Шо жыватом смерць папрал.

А вам даў зь лісь парсючка.
Так?



Яшчэ не ацэнена

Груша пакручаста ля дарогі.
Й хто яе васьмёркай аж сагнуў…
Пэўна, ж дзяцел. Той, шо кошка ўжрала.
Ці то, можа, Таня, шо з Бежкуў.

Тут шасэйка! Шо ты хочыш з дЯблаў.
Ўсталяваўся зь сталін в Огову й.
От я отчого тут гонды й плачу:
Господі! Нывжэ я полешук?

Ну, шукаю но ж ужо удачу.
Ілі (чы) то поле во ув Люд?
Да, й собакы нічаво ны гадять.
Прамо-ткы скрізь пранікы ш кладуць.

Ув ладах заўсёды сь мы са ўлады.
Не ў лядах душа паскудных скунс.
Всэ оно й знішчають коло батька.
Пуній но поставмо 8 штук.

Ну, а ты поймэш мынэ, товарыш?
Ліцьвінюк! Ты ж тожэ гэтак уж
Мовы ўласнэй навытьКы нэ маісь.
Эх, вы, нэмоч! Пятэ кола Гусь!

Ню, незя зе мовіць на трасянцы?
Праўда зе, сё й Півынь Курцы друх?
Ну, то Астралогію зучайтэ,
Колы ныц я вам вжэ й ны й даю зь.

Юзік з Бродніц-Юхт
Тута я ф падруг.
Відіш? Курк скубут!..
Не ж і псарня вдруг.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Забываем мову мы, забываем…
Не размаўляем на ёй, не чытаем!
А калі б нам казалі: “Сябры! Размаўляйце на мове сваёй мілагучнай!”
То адразу адказвалі б мы, што не вельмі жадаем. Балюча…

Калі хтосьці на роднай мове пачне размаўляць,
То не прыме яго грамадства!
Мабыць крыўдныя мянушкі будуць даваць,
Бо не ведаюць, што мова – багацтва!

Заклікаю вас,
Брацці! Не губляйце роднай мовы, а разам з тым і нацыі!
Давайце пачнём размаўляць, і мабыць, падтрымае нас грамадства,
І не згіне наша, беларуская нацыя!