Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Людміла Воранава

Сярэдняя: 5 (15 галасоў)

(подых Брэсцкай крэпасці)

Сягодня была вайна ...
І ранак, як у сорак першым,
Нядзельная цішыня ...
Міжволі складаю вершы...
Залівіста салаў'і ...
Спяваюць, ў гаі, за Бугам ,
І рэха вайны - з зямлі…
І ў памяці - думак скруха ...

Крык ворана разарваў,
Як вораг спакой, гарматай,
І перад вачыма ўстаў
Цалёханькі Кіжаватаў,
І цені яго байцоў
Дзевятай пагранзаставы,
Жывымі, сярод мярцоў,
Стаяць, як ў полі травы ...

Атакі, агонь і дым! -
І кулі дрылююць сцены,
Усё стала вакол сівым
У знішчальным агні гіенны…
Вялізная цытадэль -
Паўзучага за вадою-
"Страляе" па сэрцы, ў цэль -
І цела пранзае болем ...

У скляпах казематаў плач -
Даносяць цагліны стогны -
Нібы ў гушчары пугач,
Зараджвае госць патроны,
І "Feuer"каманды жджэ,
Знішчальніку не сядзіцца ...
І вербы спаўзлі ніжэй, -
А там, за ракой, граніца! ..

Сягодня была вайна,
Застыў яе твар ў каменнях,
У вадзе Мухаўца яна
І ў Крэпасці Брэсцкай ценях ,
У маршчынах дрыготкіх рук
І у позірку ветэранаў...
У вянках і ў кветках - брук -
І ПАМЯЦЬ баліць, як рана.
22 чэрвеня 2014г.



Сярэдняя: 5 (10 галасоў)

Удзячна я за тое, што было -
Не ацаніць таго , што яшчэ будзе...
Абы нясло, яно, маё крыло,
І не дало запэцкацца ў брудзе...
Абы квітнела родная зямля
І любы твар не засмучала скруха,
Калі майго імгнення каляя
Знікне ў віхуры вечнай завірухі…
Даецца ўсім нам шанец толькі раз,
З якой нагоды ліха, пачастунак?
Але калісь настане гэткі час
Калі паймеш, што ўсё было ратунак,
Падумаеш, што выбар ёсць заўжды -
Няма яго, як і канца ў казкі…
Хоць выбіраем меньшую з бяды,
Разгадваем па-свояму падказкі…
Ды і не бачым многае ў жыцці,
Не ведаем, за чым прыйшлі сюды мы
І кожны дзень мы ў новым адкрыцці -
Сярод зямной пустыні - пілігрымы..



Сярэдняя: 5 (7 галасоў)

1
Зграя воўка затравіла,
Хоча ў клетку пасадзіць,
У заапарк адвезці сілай,
Калі хоча воўча жыць...
2
Каб не скаліў свае зубы
На авечак і ягнят...
Паляўнічых енчаць трубы
Ўжо каторы час падрад.
3
Заганялі небараку,
Пад сабой не чуе ног,
Стаў падобны на сабаку
І спіну скруціла ў рог...
4
Ах, цяжкая воўча доля -
Каля логава - мядзведь,
Але лепш, чым выць у няволі,
Выбірае воўча смерць...
5
Прэ, раз'юшаны, пад кулі,
У вачах адчай і злосць -
Супраць паляўнічай дулі
І за права выбраць косць!
6
Неяк думае прарвацца,
Перабегчы ў лес другі?..
Дзікі звер не можа здацца,
Не прывучаны - "з рукі"...
7
Затравіла зграя воўка.
Няўжо лесу не відаць?
Уся ўзмылена галоўка
Але мусіць воўча ўстаць!



Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)

Ты аб чым мне шапочаш, чароце?
Мабыць сумна табе, як і мне -
Слухаць крэч бугая на балоце
І рыпенне рапух у купінЕ.

Назіраць, як зацягвае багна
Маладзенькіх бярозак з гаёў,
Пакрысе, ненасытна і прагна,
Як лянота сваіх гультаёў.

Многа зараз гавораць пра веру
І ўсё болей пра шлях на той свет.
З кожным годам усё менш у яго веру.
Безвыходнасць, як кажа сусед.

Што яму застаецца, старому?
Верыць толькі, што багну міне.
Бачыш дрэўца? Пасля буралому,
А, як быццам, было на вайне.

Усё жыццё, ты, чарот, у балоце.
А чаму? Бо прыжыўся , прывык.
Мо таму і шапочаш у самоце,
Што ў багне па самы кадык.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117041511150