Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Людміла Воранава

Сярэдняя: 4.3 (18 галасоў)

Палова снежня, а снег, як госць.
Бывае зрэдку, такі жаданы.
Смуга і вільгаць, як у горле косць.
І ты, як ў склепе замураваны.

У задуменні на свет глядзіш,
Чакаеш моўчкі свой час збавення.
Пісклявы вецер, як тая мыш,
Свідруе шчыліну ў скляпенні.

А недзе звонку цягучы змрок
Шукае лыжку, каб змазаць дзёгцем
Уздоўж і ўпоперак кожны крок,
Што прыцярушаны снегам-госцем.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117121906818



Сярэдняя: 4.8 (14 галасоў)

"Что о себе оставить?..Мы способны оставить только ПАМЯТЬ!..А как нас будут вспоминать?..Зависит только от нас…И не от кого больше…Именно ПАМЯТЬ и есть та , единственная мера нашей ценности на этой Земле…"
Цитата из моей книги (автор Людмила Воронова)

"Не гняві, як кажуць, Бога
І на лёс не наракай,
Мець усё, або нічога -
Ад цябе залежыць, знай…
Не дано нам ведаць болей,
Акрамя таго, што ёсць,
У жыцці, як у чыстым полі,
Кожны з нас пасее штось.
Хто ўкіне ў камяніцу
Сваё семя на хаду,
Хтось насіць будзе з крыніцы
Нават жменямі ваду…
І з любоўю ўсё рабіці,
Так, каб сонца ў вачах,
І самому не згубіцца -
У слядах увесь наш шлях.
Як пратэктары ў рызіне -
Кожны мае свой узор -
І па гэтай каляіне
Нас пазнаюць сярод зор.
Так з'яўляюцца сузо'і,
Толькі, свецяцца не ўсе...
Памяць справы перагорне
У "архівы" занясе…
Калі зорачкай адмеціць -
Зазіхцяць тады з нябёс,
Некаторых не прыкмеціць
І сатрэ зусім з калёс…
Мінск. 29. 10. 2014г.



Сярэдняя: 4.6 (16 галасоў)

Кожны думае пра сябе,
Вінаваціць ва ўсім другога,
Калі штосьці не так стае,
Успамінае і просіць Бога.
І не думае, што ён сам,
У адным твары - і Бог, і чэрці,
Як атрута, так і бальзам -
Усё ўзважыцца пасля смерці.

...і жыве, каб затым памерці...



Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)

Чаму ж па табе плачуць, Беларусь,
Усе тыя, хто назваўся патрыётам?
Не плача толькі ў вёсцы дзед Пятрусь
Сваю любоў даказвае ён потам...
Узорвае зямельку кожны год
І даглядае родную, як маці,
Вось ён і ёсць сапраўдны патрыёт
Якога звыклі толькі вінаваціць…

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2015
Свидетельство о публикации №115060905590