Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

2015

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Далёкае места плавае У моры цёмнага піва. Нам – ноч, Птушкам – ніву. Далёкае места плавае У моры замежных моў. Нам – каханьне, Птушкам – кроў. Далёкае места плавае У моры разьбітага шкла. Птушкам – неба, Нам – віна. Adidas Shoes


Яшчэ не ацэнена
Не злосна кажучы, - даволі... Праслухаць можна усяго. Але паслухаць, страціць волю, магчыма побач з тым, хто ё. Існуе шмат каго у свеце. Ёсць парэальней пэўна, ёсць. Мне іх навобмацак не зведаць. Ёсць веды прывідаў, мой госць. Як пойдзеш з дому, з гэтай хаты, дык буду прывідам табе. Я, гаспадар, на сёння, мацай. Пакуль даю, - не гні мяне. Пагнеш - пагоніш без разбору, дык будзе возам гэты дом. Кібіткай будзе, Буддай, млосным; падманам з косткаю, нагой. New Arrivals


Яшчэ не ацэнена
па-беларуску *дар ма - гэта слова "дарма" наўмысна падзеленае пустэчай на не зусім дарэчнае словазлучэнне ... Вайна бесконцаю бывае. Не можа быць бесконцым мір. Безабаронныя згінаюць ледзь не у момант. Чумны пір. Дольш мір існуе там дзе глеба Ўразлівым пяткам* не даець схавацца ў бульбу ад набегаў, і надта высака ляцець. Там, па-за межамі паверха які мне глебаю маёй жывуць сваім жыццём адвеку суседзі розных глеб, міроў. Адзін, відаць, я чую носам даслаў мне гэных слоў спісаць, каб ваяваў, не спаў, бо годзе... Ён проста змерзне, як і я. Турбуе нас абодвух холад, а холад з клопатам - "як жыць?" Як жыць яму, з вайны бесконцай? І нам з суседам... Як нам жыць? Пытанне лёхкае для пекла. З ім будзе чорт, магчыма й я... Паліць на вогнішчы суседскім шалёным холадам - "дарма". *пра Ахілесаву пятку здаецца ўсе ведаюць... Nike React Element


Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Дарога дадому... ******************************** Прывітанне, любая Градзянка! Патрапляю ў кожны мамін след... І лячу з гары ў драўляных санках, І бабуля рада мне, і дзед. І бягу ў грыбы з малодшым братам, У вясёлкавым блукаю сне. Наступаюць хуценька на пяты Год за годам вельмі спрытна мне. Грукаюць па рэйках колы гучна - Разагнаўся ні на жарт цягнік. Ды матыў шчымлівы, мілагучны - Той, што думкі лашчыў, раптам знік. Бо зусім не тая ўжо Градзянка, І сышлі суседзі на пагост, Не сустрэне матухна на ганку, Не пакліча ўлетку сенакос... Стану прад іконай на калені - Аб адным я Бога папрашу: Каб хоць на хвілінку, на імгненне Абагрэў збалелую душу... 25.01 - 2015 г. Nike