Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

каханне

Яшчэ не ацэнена

Мне здаецца – так мала мне трэба.
Я не прагну раскошаў зямных.
Падары мне ў народзіны неба,
Адно неба з табой на дваіх.
Там калышуцца мроі ў аблоках
Пад загадкавых зорак матыў.
Падымі да вышыняў высокіх,
І скажы мне: “Найлепшая – Ты!”

Так сцаліш мяне. Мабыць не позна.
Таямніцай прычасця к сабе
Уратуй жа! Свет гэтакі злосны!
Застаўляе ўсміхацца ў журбе.
Прымушае чарсцвець і мірыцца
З абыякавым светам людзей.
Падары ж мне! Я стану сініцай!
І не буду больш лётаць нідзе.

Мне здаецца – так мала мне трэба!
Толькі тое, што ў многіх спазнаць.
Падары мне ў народзіны неба
Я пад ім навучуся лунаць.

19.19.2013г.



Сярэдняя: 3.6 (24 галасоў)

Мне не патрэбна iншай зброi,
Здаўна я ведаю свой шлях.
Не дакрануцца ўжо да мроi,
Блакiт нябёсаў на вачах.

Плыву скрозь цемру, адзiноту,
Час не спыняе карабель...
Ён прынясе яму самоту,
Й прыгажосьцi яе бель.

Аднойчы я знайду твой бераг,
Але ня трэба больш ён мне...
Павольна абмiну скрозь шэраг,
Пакiнутых ахвяр у iмгле...



Сярэдняя: 3.7 (20 галасоў)

Мне не шаснаццаць,
ведаеш,
мне не шаснаццаць.
Я не вар’ятка
у чужым каханні.
Я не вар’ятка
у чужым жыцці –
тваім жыцці.
Я не кахаю.
Я малю кахання.



Н.