Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

каханне

Яшчэ не ацэнена

Я счасце меу убачыць гэта рамяство
Русін Шышко

Спякотны ізышоу на вечар дзень,
і ля пліты рыхтуючы вячэру,
Яна ня бачыла , за шыбай прашмыгнула цень,
Бо брала усе на веру ці ня веру.

У хаце з жыхароу ня толькі абразы,
Ящэ жыве сласлівая кацяра.
Жыве лагодны дух яе цяпла,
і рухаецца ноч нібы тa хмара.

У вячорку Зорка, у Небе, не дае спакою,
і нават на пярыне не заснуць,
Бо толькі мроіць аб сваей пящоце,
Уласлівы Божа адкрывае пуць

Яна ня ведае нічога аб каханні,
Цукрова млее ружавы жывот,
і шэпчуць вусны … спіць лагоднае дыханне
Ледзь прыадкрыты мяккі рот…

Ноч распусцілася и згаслі Зоркі,
Каровы рухаюцца у поле і нясуць малачны пах,
і толькі быццам счасця накірунак,
Бы голас юнага Анела у Нябесах,
Спявае нікoму нябачны птах.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Адштурхніся смялей,
паляці ў нябёсы...
Шэры колер звычайна
прыкмета тугі.
Распляліся бярозы
шыкоўныя косы...
Даравання не будзе:
свой лёс не малі.
Сцісні нервы ў кулак,
кінь зноў позірк нясціплы
на вясны прыгажосць,
на квітнеючы мак,
на касцёр, на спатканне,
на профіль нязвыклы,
на адбіты ў люстэрку
мой срэбраны лак.



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Стаіш у лесвічным пралёце...
Знаёмы стан, знаёмы твар.
Зноў з сігарэтаю ў роце
Без усялякіх добрых мар.
Ці памятаеш пра мяне?
Маё каханне – звон крывавы,
Паперка, змятая ў агне,
Разбіты гук вады з-пад крана.
Гудзіць камп’ютар у ціхай ночы –
Байфлай ідзе па правадах.
На фотаздымку – твае вочы,
Блакіт празрысты, як вада.
Аблокі больш не плачуць у небе,
У пустых пад’ездах слёз няма.
І алкаголь памёр у венах,
І скончана мая вайна…
Ты мне не падасі рукі,
Не прапануеш сігарэту…
Як тэлефонныя гудкі,
Як смерць пад дулам пісталета
Кароткі позірк…
Шкло разбіта.
Здаецца, што Зямля з арбіты
Ляціць і хуценька зыходзіць,
Што ледзьве з розуму не зводзіць…
Стаіш у лесвічным пралёце.
Усе прайшло, ты зноу адзін,
Паддаўшыся глухой дрымоце
Навек. Ты зроблены з ільдзін.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Старая п'еса, але адчуваю
Знаёмых словаў незнаёмы смак.
Стаміўшыся ад сорамных фіналаў,
Жадаю ведаць, раб я ці мастак.

На згібах і няроўнасьцях сцэнару
Схаваўся шанец адзін на мільён,
Шукаю кволую надзею я на мару
У нязмыўнай памяці размоў.

І мой кожны новы крок наперад
У шляхі ператвараецца назад.
Заўтра будзе лепей чым учора,
Калі не, мо пражыву і так.

Чакаю, веру, мару аб спатканьні,
Ды ці маю права я казаць пра "нас"?

Тэлефануй, як будзе час.