Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

каханне

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Цалую твой партрэт –
у смуце, у журбе.
МілЕнькі! Белы свет
сышоўся на табе!

Забойны гэты клін
не выштурхнуць нічым:
у сэрцы – ты адзін,
а звонку – хоць крычы.

Пустэча як ласо
сціскае дух і дых:
не чую галасоў,
не бачу воч другіх.

Мне мроіцца твае:
пагляд, усмешка, твар.
А свет не існуе –
каторы дзень запар.

Няма ні сонца ўдзень,
ні поўні па начах.
Святло спаўзае ў цень,
імгла – у ціхі жах.

А ты... Ты не са мной.
Выявы – міражы.
Як мне цяпер адной
у цемры вечнай жыць?

Істота ўся гарыць
у пекле несустрэч.
Гібею да пары.
Ўратуй мяне! Знявеч!

У жорсткай цішыні
задзьмі маё жыццё –
успомні, пазвані,
скажы, што гэта – ўсё.

Нішто, перацярплю
скон цела і душы…

Я ўсё яшчэ люблю!
Дабі! Дапамажы!

12.06.2013



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Я не буду табе каханай..
Болей здрады абодва не хочаць
я не буду і першай спатканай-
сустракаліся мы неаднойчы...
толькі сэрцам табе абяцаю
будзе доўга ўсмешка на твары
У сэрцы ноч, цёмны ранак, світае...
у сэрцы там,дзе спаўняюцца мары
сто шляхоў мы праходзім праз горач
долі, шчасця, кахання шукаем
а яно,гэта шчасце йшло побач...
У сэрцы ноч, цёмны ранак світае..



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Цёплы вецер нясе ўспаміны,
Дзе вясковая рэчка цячэ.
Тут сустрэў чараўніцу – дзяўчыну...
Тут на беразе неяк лягчэй.

Сэрца білася, да цябе крочыў,
Як пабораў я сціпласць у сабе?
Тыя зялёныя, чароўныя вочы
Кожны раз бачу я ў сваім сне.

Маладосцю твой позірк быў поўны:
Дыханне ў грудзях заняло.
Й першы раз у той вечар цудоўны
Я адчуў тваіх вуснаў цяпло.

Ах, каб вярнуць лета тое,
Каб вярнуць тыя гады,
Не згубіў бы цябе я ніколі,
Не шчымела б цяпер на душы.

Праз гады... месяц гарэў неяк квола.
Як хвіліны марудна цяклі.
Тэмы быццам няма для размовы,
Слоў патрэбных мо не знайшлі.

У вачах тваіх вопыт жаночы,
Вусны стомлена ўсмешка ўзяла.
Я глядзеў у твае дзіўныя вочы,
Але ў іх не ўбачыў цяпла.