Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

каханне

Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)
Восеньскі пах: лісця, травы, замшэлае неба, яркае сонца - мары... і ты... горда стаю, ты разам маўчыш, нам вельмі добра, калі восень пакідае нас удваіх... "ты плачаш?" "ды не" "а што гэта?" "яскравае сонца"... а калі прыйдзе зіма, і ты пакінеш мяне - тады я намалюю твой вобраз у восень...Nike


Сярэдняя: 5 (5 галасоў)
Воскресный вечер, тихий вечер, Свет фонарей тяжелый, тусклый. Уставший город, место встречи – Наш переходец захолустный. Тогда же было все иначе – Бродяги-музыканты, песни, Глаза у нас горели ярче, И души рвались в поднебесье. Я знал, что просто так не может Затухнуть дикое веселье – Сюрприз наутро, дрожь по коже, В груди приятное волненье. И вот лечу тебе навстречу, Часы, минуты на исходе, А в голове – наш первый вечер В том захолустном переходе. Nike Ambassador VIII 8


Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
Вось і скончылась лета, А на сэрдцы – сум. І доўгачаканая мэта Не ўсхвалюе розум. Аднак сум не пройдзе, Пакуль ты не самной. Птушка шчасця не знойдзе Ў маім гаі спакой. Будзе лётаць далёка І блукаць у сіняве . Ёй спусціцца нялёгка – Сумотна ў мяне. Адзінокае сэрдца баліць. Па начах узнікае твой вобраз. Тое лета мне больш не ўзнавіць, Каб адбылася ўсё яшчэ раз. А праз год усё можа пройдзе, І ў душы зноў успыхне каханне. Толькі полымя можа аднойчы Прапаліць трошкі розум і вочы; І чыёсці чужое дыханне Раптам узбудзіць зноў успаміны, Што душу ні як не пакінуць. Будуць недзе блукаць патаемна Ў закавулках маёй душы, - І былое бывае прыемна Ўспамінаць у начной цішы. Я наўрадці цябе ўжо ўбачу, Можа толькі калі дзе здалі, Спасылацца мне на ўдачу Не прыходзіцца ў гэтым жыцці. Бо жыццё ў мяне ўжо такое, Хоць няварта наракаць на лёс, Калі што ён мне і прынёс, Дык не ўсё ўжо такое благое. . Аднаго толькі я не дарую, Колькі мне ўсё з душы не вымаць, Што цябе – такую радную, Я не змог у сябе затрымаць. Ведзь хацеў я з табой назаўсёды Звязаць свой някемлівы лёс; Гэту мару праз усе перашкоды Ў сваім сэрдцы ўсё нёс я, ды нёс. І прынёс… І што адбылося? Вось, здаецца, нарэшце, прыйшлі. Адшумелі на полі калосся, А я зноў, як заўжды, на мелі. І жыццё зноў віруе па колу, Тут і выйсця ні як не знайсці. І спускаюцца вочы да долу – Невядома, куды ўжо ісці. Дзе шукаць спакою і лабу; Потаемную тую лампаду, Што прыносіць спрадвечнае шчасьце, Запаліць як? Хоць раз у жыцці. І спауой там знайсці. І пайсці, як усе па жыцці. І забыцца…Пра ўсё і пра ўсіх. Дык даруй мне, Божа, той грэх, Што набраў на сваю душу. Я под час вандраванняў такіх І сам раскайвацца мушу, Асабліва, пакуль боль не сціх. Калі больна мне раптам бывае, Боль дашу звычайна ўзбуджае, Я аддам лепей думкі паперы, Не даваючы людзям веры. Air Jordan XI 11 Shoes


Сярэдняя: 4 (2 галасоў)
Вось ноч. Халодна зрабілася ўмомант. Зацята вецер пяе. Няма побач тваіх воч… Веццяў ашалелых скрогат Шануе мяне… Так бедна вакол. Так пякуча. Бывае штораз і штодзень. Людская шэрая маса, Жыве, не жыве, Але кідае цень. Парывы мае разлятуцца кудысьці, Як выбухам гразь і зямля. Усё ж сонца пад раніцу выйдзе калісьці І будзе асвечана наша ралля. Air Foamposite One Glowing