Маладыя гады...
Маладыя гады,
Маладыя жаданні!
Ні жуды, ні нуды,
Толькі шчасьце каханьня!
Помніш толькі красу,
Мілы тварык дзявочы,
Залатую касу,
Сіняватыя вочы!
Цёмны сад-вінаград,
Цьвет бяленькі вішнёвы, —
І агністы пагляд,
І гарачыя словы!
Будзь жа, век малады,
Поўны сьветлымі днямі!
Пралятайце, гады,
Залатымі агнямі!
Мае вершы – кветкі палявыя...
Мае вершы – кветкі палявыя...
Ці прыме вас халодны гэты свет?
Ён любіць дарагія гарадскія.
А вы – зямлі самотны, сціплы цвет.
Каля твайго парога
Вясёлка над Белай Руссю —
гэта мая мара,
ляцяць пад вясёлку гусі,
нібы пад вянец, па парах.
Туманы над Белай Руссю —
гэта мая самота,
да белай зямлі тулюся,
аб ёй мой найпершы клопат.
Завеі над Белай Руссю —
гэта мае пакуты,
ды я ўсё адно, як бусел,
да гэтай зямлі прыкуты.
Грымоты над Белай Руссю –
гэта мае трывогі
па песнях знябытых гусляў
каля твайго парога.
Агонь апошняй свечкi...
Агонь апошняй свечкi
Не згас пакуль, гарыць.
i месяц Шляхам Млечным
Шчэ прадаўжае плыць.
i доўжацца шчэ спрэчкi
Пра побыт наш i час.
Агонь апошняй свечкi –
Гарыць пакуль, не згас.
А жоўты лiст, вандроўнiк,
Над поплавам ляцiць,
Павяў-засох бульбоўнiк
i пыл дарог – курыць…
Расходзяцца кругамi
Сумненнi па вадзе…
Ды новыя надзеi
Нам дорыць новы дзень.
У роздуме аб вечным
Знаходжу сiл запас…
Агонь апошняй свечкi
Гарыць пакуль, не згас.
Чалавек не ўзнікае так...
Чалавек не ўзнікае так —
Ён збываецца, адбываецца
Як ратай,
Як дзівак,
Як мастак,
Ад якога свет адбіваецца.
Чалавек не знікае так,
Бы ў кішэні вякоў пятак.
Ён сціраецца аб дарогі,
Разбіваецца аб адчаі,
Пераходзіць ва ўсе трывогі
Веку,
Што яго прыручае.
Перш чым вочы заслоняць векам,
Чалавек хоча стаць чалавекам.
Вецер
Вецер блукае па вуліцах цёмных,
Цяжка скуголіць у вакно.
Можа стаміўся ад клопатаў дзённых,
Ці занямогла крыло.
Але не бывае табе адпачынку,
Доля такая твая.
Рухаеш усё: і жыцьцё,і пясчынку,
Круціцца разам Зямля.
Маеш чароўную сілу,ты,дружа,
Бурыш усё межы,муры.
і для цябе мы - не болей за вужа,
Усяго толькі пыл на вятры.
У Беларусі
У Беларусі
Найлепшы час для хоку –
Сярэднявечча.
20-ае лета
Золатам промняў Сусвету
Прыходзіць дваццатае лета.
Пякуча-нікчэмнае, душнае.
Не хапае цябе...
Засушвае.
З подыхам белага ветру
Так хачу я ляцець па свету.
Быць так блізка і так далёка
І маліць за цябе...
Звысоку.
Вяршыць зiма зямны кругазварот...
Вяршыць зiма зямны кругазварот
i вабiць графiкай пакiнутых алеяў.
i ёсць усё. Але – пад Новы год
Зноў не хапае музыкi лiлеяў!..
Цi не таму мяняем бальшакi
На неразменнасць цiхiх першапуткаў,
Што надакучыў тлум нам гарадскi,
Што клiча край блакiтных незабудкаў?..
Ляцiм к святлу... Згараем на агнi...
Паразумення мiж сяброў шукаем.
i ёсць усё. i толькi – дабрынi,
Як красак летнiх, людзям не хапае.
Воблакі
Па блакітнаму небу
Ціха плывуць воблакі.
Яны ўсе бачаць і усе ведаюць
Пра нас, людзей.
Пра наша шчасце і наша гора,
Пра нашы справы і ўчынкі,
Усе пра нас.
А потым яны плачуць,
Таксама аб нас.
І, бачачы гэтыя слезы,
Мы становімся лепшымі...
Дзякуй вам, воблакі!
Адлятаў у вырай...
Адлятаў у вырай
Прахалодай вечар,
Змрок гайдаў ледзь травы
Перазвонам рос,
Як табе ў каханні
Я прызнаўся шчырым,
Пасцяліў пад ногі
Скошаны пракос…
Дыхаў сенам Нёман,
Дыхаў лес спакоем.
І было так блізка –
Да нябёс, да зор…
І было нас толькі
У Сусвеце двое…
Галава кружылася –
Пах вакол чабор!..
Асядаў у згустках
На Шляху на Млечным
Пыл дарог няблізкіх,
Горыч пекнаты…
Нібы прад іконай,
Прад Табой я ўкленчыў…
Зоркай – незгасальнай –
Ззяла ў высях ты.
